Respeto Sa Asawa Quotes の小説・ストーリー

"Respeto?! Kung gusto mong respetuhin kita, respetuhin mo rin ako. Nung una tayong magkita, hanggang ngayon hindi mo ako nirerespeto, tapos ngayon gusto mong respetuhin kita." "Paano kita rerespetuhin kung ganyan kang babae? Asawa mo ako, pero sa harap ko mismo nakikipaglandian ka. Hindi ka pa nakuntento sa kaibigan ko, at pati butler mo nilalandi mo. Hindi na ako magtataka kung sino-sino ang lalaki mo." Napahawak ako sa aking kaliwang pisngi at napangiwi sa sakit. Ang lakas niya manampal.

Natameme ako at hindi makapaniwala. “Hindi naman natatapos sa pagsasama lang ang pagiging mag asawa natin. May respeto tayo sa isa’t isa at nagkakaunawaan tayong dalawa. Respobsable kang asawa at ama. Siguro naging sangkap iyon kaya mabilis kitang minahal, Eliot.”

Seryosong sabi niya dito. "I can't do that," "And why not? Baka nakakalimutan mong asawa mo rin ako? Nasaan na yung respeto mo sa akin bilang asawa mo? E, sa lahat ng desisyon mo hindi ako kasama." May hinanakit na sumbat niya dito.

Kailangan ng kompromiso. Hindi siya palaging romantic. Hindi palaging may bulaklak. Pero palaging may effort na panatilihin ang respeto, ang lambing, at ang pangako. At ang pinakamasakit pero pinakamagandang leksyon na natutunan ko bilang asawa? Na kahit mahal mo ang isang tao, hindi sapat iyon para hindi na kayo masaktan. Pero sapat iyon para piliin ninyong ayusin kaysa iwanan ang isa’t isa.

sagot ni Colten, puno ng pagmamahal at pangako. Narinig ni Keisha ang sinabi ng asawa, at hindi maiwasang mapuno ang kanyang puso ng kilig. Ang mga salitang iyon ay hindi lang simpleng pangako, kundi isang malaking pahayag ng pagmamahal at katapatan. Sa bawat salita, nadama niya ang tunay na pagmamahal ng kanyang asawa at ang kahalagahan ng kanilang pagsasama. Sa sandaling iyon, ang mundo nila'y tila naglaho, at ang tanging naiwan ay ang kanilang pag-ibig na nagbibigay ng liwanag sa buhay nila.

“Bakit? Nagdududa ka ba na bigla siyang mauntog at maisip niyang ako pala ang mahal niya?” “Sunset!” namumula na ang mukha nito sa galit. “How dare you to talk to me like that—” “Why?” tanong ni Sunset na binitin ang sasabihin nito. “Tandaan mo, ang respeto pinaghihirapan iyan, hindi ipinipilit sa iba. Huwag kang tumingin sa akin na para bang ang taas-taas mo dahil pagbali-baliktarin man ang mundo, ikaw itong nangabit sa asawa ko! Hindi ako.”

natatawa n’yang wika sabay pahid ng mga luha. “That’s my expertise, but no one stayed on me. Maswerte ka nga dahil may asawa kang mapagmahal at loyal. Minsan naiinggit na ako,” biro nito. Tumawa s’ya sabay punas ng mga luha. “Mahahanap mo rin ang the one mo at mas loyal pa ‘yon sa asawa ko.” “Sana nga magdilang anghel ka.” “Vale! Gusto ko ikaw ang magiging ninang ng anak ko. Okay ba ‘yon?”

Wala na kasing mas sa sarap pa sa kanina nilang ginawa. "babe, I love you! Hindi g-hindi na ko papayag na mawawala ka ulit sa piling ko. Ikakamatay ko 'yon, promised! Kaya please, if maroon lang tanong or problema, please don't hesitate to ask, okay? Mahal na Mahal kita, asawa ko. Ikaw Lang ang babaeng gusto ko na makasama hanggang sa huli kong hininga."

“Asawa ko, hindi lang isang beses mo akong iniligtas at pinagtanggol. Maraming beses. Minsan naiisip ko na hindi kita deserve. Malas lang ako sa buhay mo. Pero palagi mong pinapaalala sa akin na hindi ako malas.” That's when things started to change a bit. The moment I saw her cry, maging ako ay napaluha rin. Pero sa halip na unahin kong punasan ang luha ko, mas inuna kong punasan ang luha niya. “Asawa ko, I vow to you that I will never be a liability,” pagpapatuloy niya at napailing ako. She will never be a liability. “Ayaw kong magmukhang responsibilidad mo. Lahat pagtutulungan natin, magiging kasangga mo ako. At gagawin ko rin ang lahat para sa iyo.”

“Pero ako ang asawa. Ako ang pinili niya. Dapat… ako ang mag-adjust, ‘di ba? Ako ang dapat magtiis.” “Hindi,” mariing tugon ni Arian. “Ang pagiging asawa mo ay hindi lisensya para tiisin ang kawalan ng respeto o pagmamahal. Ang kasal ay hindi bilangguan. Hindi mo kasalanan kung hindi siya marunong magmahal.” Natahimik si Tatiana. Pumikit siya, at dahan-dahang huminga. “Alam mo kung ano ang pinakamasakit?” tanong niya.