Responsibilities Quotes の小説・ストーリー

“At ngayon, hindi mo na kaya. Ayaw mo ring magpatulong.” “Nagpapatulong naman ako,” pilit kong sabi, kahit alam kong hindi totoo. “Ako kasi ang responsable.” “Maya,” tiningnan niya ako nang diretso, “responsable saan? Responsable sa lahat? Responsable sa pagkamatay ng nanay mo? Responsable sa pagkamatay ngayon ni tita mo? Responsable na lahat laging okay?” Napakagat ako ng labi ko, at doon ko na naramdaman ang panginginig.

Kasi kahit siya— hindi rin niya maintindihan si Edison. Hindi ito sweet. Hindi expressive. Hindi rin ito marunong magsabi ng comforting words. Pero bakit parang lagi itong nandiyan kapag kailangan niya? “Baka responsibility lang,” mahina niyang sabi. Napatingin si Karen sa kanya. “Girl, maraming responsible na tao.” Sandali itong tumigil bago muling nagsalita. “Pero hindi lahat ganiyan ka-concern.”

Ano ang gagawin niya ngayon? Sinabi ni Old Master Snow sa kalmado na boses, “Rodney, palagi ko tinuturo na dapat may sense of responsibility ang mga lalaki Kung wala ka ng kahit simpleng paninindigan, paano mo makukuha ang tiwala ng ibang tao at respetuhin ang negosyo at karera mo? Pagdating sa mga relasyon, hindi ka nakikinig sa amin. Sa huli, hindi kami tatanggap ng iresponsable na apo.” Nagulat si Rodney.

May nakalagay na sentence sa ibabaw ng litrato nilang dalawa na matamis na nakangiti. “Bilang direktor ng isang kumpanya, ang pinakamahalagang responsibilidad ko ay hindi ang pamamahala sa kumpanya at ang kita para sa kumpanya. Pakiramdam ko bilang isang lalaki, ang pinakamahalagang tungkulin ko ay ang pagpapakasal at pagpapalaki ng mga anak. Kahit nagawa ko na ang mga ito, hindi pa tapos ang mga responsibilidad ko. Kailangan kong harapin nang maayos ang relasyon namin ng asawa ko.”

“Umaarte lang ang mga artista na yun sa drama. Yung buong responsibilidad… maraming lalaki ang kayang gawin yun sa totoong buhay. Hindi naman kasing simple ng iisip mo ang mga lalaki.” “‘Di ba lalaki ka?” “Ako… ‘Di ba dapat alam na alam mo na ngayon kung lalaki ba ako?” Galit si Quincy. “Sinasabi mo ba na ayaw mong maging responsable sa kung anong nangyari?” Nilunok ni Quincy ang mga sinabi niya, hindi siya makapagsalita.

Should she disappoint him, para naman tuluyan na itong umalis? "I am a man with principles and responsibility." Umayos ito nang upo. "Tinatanong mo kung saan o ano ang responsibilidad na tinutukoy ko?" Bumaba ang paningin nito sa kandungan niya. Wala sa sariling tinakpan ni Amanda iyon na tila ba siya ay n*******d. "Bastos ka ah! Man with principles, may ganyan bang lalaking umasta sa responsibilidad na tinutukoy mo?" Sikmat niya.

“To what do we owe this visit?” Tumayo siya nang tuwid. “Nandito po ako para akuin ang responsibilidad.” Nagkatinginan ang mga nasa silid. “Responsibilidad sa ano?” tanong ng isa. “Sa leak,” sagot niya, malinaw. “At sa mga desisyong nagdulot ng pag-alis ng investor.” Isang ingay ng bulungan ang pumuno sa silid. “May ebidensya ka ba?” tanong ng isa pa, may halong paghuhusga.

“I’m just worried! Sa loob ng kompanya nangyari ang lahat at dahil sa kompanya ko nangyari yun, you’re my responsibility.” “Oh God! Hindi ko kailangan ng taong susubaybay sa akin. Sa ginagawa mo baka ikaw pa ang pagdudahan ko na may motibong patayin ako dahil maglalagay ka ng mga tao sa paligid ko. Blaze, kaya ko na ang sarili ko at kung ang ikinatatakot mo ay dahil responsibilidad mo ako bilang empleyado mo, don’t worry hindi ko isisisi lahat sa kompanya.”

“New systems, new reports. Hindi mo naman ginagawa ang mga ‘yan nang walang dahilan.” Hindi siya natinag, ramdam niyang may ibig sabihin ang mga sinasabi nito. “Responsibilidad ko iyon,” simpleng tugon niya. “Ang siguraduhin na malinis ang takbo ng kumpanya.” Saglit silang nagsukatan ng tingin bago muling nagsalita ang lalaki.

Ang tanging nasa isipan ko lang, ay ang mga salitang binitawan niya kanina. “Don't worry, I'll take responsibility,” tila ay sirang plaka na pageecho ng boses niya sa isipan ko.