Responsibilities Quotes Novels & Stories

“R…r-raze, anoʼng ibig sabihin nito?” “Well, itʼs my suprise to you. Hindi baʼt mayroon akong sinabi sa 'yo kahapon na hindi mo narinig? So, this is it.” Hinawakan ko ang kaniyang kamay, saka tinitigan siya mata sa mata. “Bilang kasintahan mo, responsibilidad kita. Responsibilidad kitang pakain ng masasarap na putahe upang hindi ka atakahin ng ulcer.”

“I’m serious, Althea.” Mas lumapit ito. Close enough para maamoy ko yung pabango nito. Close enough para maalala ko lahat ng pilit kong kinakalimutan nitong nakaraang buwan. “I’ll take responsibility.” At doon ako tuluyang natigilan. Responsibility. Hindi ko alam bakit— pero parang may kung anong masakit na humaplos sa dibdib ko sa salitang iyon.

"Tama para kanino? Para sa kumpanya? Para sa iyo?" "Para sa pamilya natin," his father corrected, his voice firm. "Huwag mong kalimutan kung anong pangalan ang dala mo. Ikaw ang magmamana ng lahat ng ito, pero paano ko ipagkakatiwala ang negosyo sa isang lalaking hindi kayang isantabi ang personal na emosyon para sa mas malaking responsibilidad?" Luke leaned back in his chair, crossing his arms over his chest. "Responsibilidad?" He scoffed. "Responsibilidad ba talagang ipagbili ang sarili ko sa isang babaeng hindi ko mahal?"

“Anong dahilan mo para mabuhay? Maraming matindi na pagbabago ang magaganap sa Earth. Kahit na mabuhay ka ngayon, mamamatay ka din ulit sa hinaharap.” Determinadong sumagot is James, “Hindi ako puwedeng mamatay agad. Marami pa akong dapat gawin. Ako ang umaako sa responsibilidad na protektahan ang mga tao sa Earth.” “Sino ang nagbigay ng responsibilidad na iyan sa iyo?” “Ano…” Hindi makasagot si James.

“Hindi, anak. Hindi ibig sabihin na hindi siya mananagot ay wala nang katarungan. Ang ibig sabihin lang nito, hindi lahat ng parusa ay kailangang maging dahas o paghihiganti.” Lumambot nang kaunti ang tono niya habang tumitingin kay Rofana. “Minsan, mas mabigat pa ang responsibilidad kaysa parusa. Mas mabigat ang kahihiyan, ang pagharap sa ginawa mo, at ang pagtanggap na nagkamali ka.” Napabuntong-hininga si Rofana. Halatang naguguluhan pa rin siya, pero unti-unti ring humuhupa ang init ng kanyang damdamin.

Sa pagkakataong ito ay ito naman ang hindi nakasagot. “B-But you don’t have to feel responsible towards me. Okay na, na iniligtas mo ang buhay ni JM. Quits na,” dagdag niya at pinilit na ngumiti para pagaanin ang sitwasyon. Muli niyang itinuloy ang paghihiwa. “Whether you like it or not. You are my responsibility,” sagot nito na may pinalidad sa boses. Natigilan siya pero hindi naman nag-angat ng tingin.

Pagkatapos ng meeting, lumapit sa kanya ang isa sa mga junior engineers. “Sir, paano ninyo hinahandle ang pressure kapag malaki ang responsibility?” Sandali siyang nag-isip bago sumagot. “By remembering that work is important,” sabi niya, “but it’s not everything.” Tumango ang engineer. “Thank you, sir.” Habang naglalakad si Miguel pabalik sa opisina niya, napansin niya ang isang lumang larawan sa mesa.

"Pero tandaan natin, hindi natin kailangang sirain ang buhay ng iba. Minsan, sapat na ang aral na natutunan mula sa pagkakamali." Huminga nang malalim si Dixon, kita sa kanyang mukha ang pag-aalinlangan, pero dahan-dahan siyang bumigay sa mga salita ko. "Sige," aniya, "Pero dapat alam niya ang kahalagahan ng responsibilidad at respeto."

sabi ko, sinimulang buksan ang usapan. “Oo, naiisip ko rin 'yan. Ano ang naiisip mong gawin?” tanong niya, ang kanyang mga mata ay puno ng interes. “Sa tingin ko, mahalaga ang pagtutok sa mga responsibilidad natin sa bahay. Kailangan nating magkaroon ng mas maayos na sistema para hindi tayo malunod sa trabaho,” sagot ko, nag-iisip tungkol sa mga kailangan naming i-prioritize.

Pagbibiro ko. “Business is business.” “Alam ko na ‘yan ang isasagot mo.” Natatawang sambit ko. “Babawi ako sayo.” “Ano ka ba! Hindi mo naman kailangan gawin ‘yan Theo. May kanya kanya tayong buhay at responsibilidad.” Sabi ko. “I know that. Syempre minsan kailangan din magpahinga. Alam mo naman ikaw pahinga ko.”