Responsibilities Quotes Novels & Stories

“R…r-raze, anoʼng ibig sabihin nito?” “Well, itʼs my suprise to you. Hindi baʼt mayroon akong sinabi sa 'yo kahapon na hindi mo narinig? So, this is it.” Hinawakan ko ang kaniyang kamay, saka tinitigan siya mata sa mata. “Bilang kasintahan mo, responsibilidad kita. Responsibilidad kitang pakain ng masasarap na putahe upang hindi ka atakahin ng ulcer.”

she asked softly. Then tumahimik siya sandali. “Because from where I’m standing…” Mas bumaba ang boses niya. Mas personal. “…you’re running away from your own life.” Napahigpit ang panga ko. “My life?” ulit ko. “Yes.” sagot niya agad. “Your responsibilities.” “Your position.” Pause. “…your wife.” Tahimik. Ramdam ko ang bigat ng salitang ‘yon.

Cruz at ngumiti siya dito. " Wala yun, kasama kita sa work kayat responsibilidad kong tumulong. Saka mahalaga ang trabaho niyo dito sa kumpanya kayat kailangan niiyong pumasok agadl", birong pahayag niya dito at ngumiti naman iyon. " Yun nga ang isa kong ipinagpapasalamat mam, kahit napakarami kong absent hindi niyo po ako tinanggal sa trabaho.", saad ni Mrs. Cruz kung kayat ngumiti siya dito.

narinig kong saad niya. Muli akong napangiti dahil doon. He really has a sense of responsibility. Iyong tipong parang alam na niya agad ang mga mangyayari kaya kahit na wala pa akong sinasabi, o kahit na wala pa akong ideya ay gumagawa na agad siya ng aksiyon. “Thank you, Attorney!” sagot ko.

“I’m serious, Althea.” Mas lumapit ito. Close enough para maamoy ko yung pabango nito. Close enough para maalala ko lahat ng pilit kong kinakalimutan nitong nakaraang buwan. “I’ll take responsibility.” At doon ako tuluyang natigilan. Responsibility. Hindi ko alam bakit— pero parang may kung anong masakit na humaplos sa dibdib ko sa salitang iyon.

"Tama para kanino? Para sa kumpanya? Para sa iyo?" "Para sa pamilya natin," his father corrected, his voice firm. "Huwag mong kalimutan kung anong pangalan ang dala mo. Ikaw ang magmamana ng lahat ng ito, pero paano ko ipagkakatiwala ang negosyo sa isang lalaking hindi kayang isantabi ang personal na emosyon para sa mas malaking responsibilidad?" Luke leaned back in his chair, crossing his arms over his chest. "Responsibilidad?" He scoffed. "Responsibilidad ba talagang ipagbili ang sarili ko sa isang babaeng hindi ko mahal?"

“Anong dahilan mo para mabuhay? Maraming matindi na pagbabago ang magaganap sa Earth. Kahit na mabuhay ka ngayon, mamamatay ka din ulit sa hinaharap.” Determinadong sumagot is James, “Hindi ako puwedeng mamatay agad. Marami pa akong dapat gawin. Ako ang umaako sa responsibilidad na protektahan ang mga tao sa Earth.” “Sino ang nagbigay ng responsibilidad na iyan sa iyo?” “Ano…” Hindi makasagot si James.

“Hindi, anak. Hindi ibig sabihin na hindi siya mananagot ay wala nang katarungan. Ang ibig sabihin lang nito, hindi lahat ng parusa ay kailangang maging dahas o paghihiganti.” Lumambot nang kaunti ang tono niya habang tumitingin kay Rofana. “Minsan, mas mabigat pa ang responsibilidad kaysa parusa. Mas mabigat ang kahihiyan, ang pagharap sa ginawa mo, at ang pagtanggap na nagkamali ka.” Napabuntong-hininga si Rofana. Halatang naguguluhan pa rin siya, pero unti-unti ring humuhupa ang init ng kanyang damdamin.

Sa pagkakataong ito ay ito naman ang hindi nakasagot. “B-But you don’t have to feel responsible towards me. Okay na, na iniligtas mo ang buhay ni JM. Quits na,” dagdag niya at pinilit na ngumiti para pagaanin ang sitwasyon. Muli niyang itinuloy ang paghihiwa. “Whether you like it or not. You are my responsibility,” sagot nito na may pinalidad sa boses. Natigilan siya pero hindi naman nag-angat ng tingin.

Hindi siya agad sumagot. At doon ko ulit naramdaman— May mga bagay pa rin siyang hindi sinasabi. “Sa lahat ng kailangan kong maging sa labas,” sagot niya sa wakas. Napaisip ako. “Like… responsibilities?” tanong ko. “More than that,” sagot niya. Hindi na siya nag-elaborate. At sa pagkakataong iyon, hindi ko na rin siya pinilit.