Responsibilities Quotes の小説・ストーリー

Hindi isang utos kundi isang responsibilidad ang mga binitiwang salita ng don. Alam ng mga taong tumanggap ng responsibilidad ang kalalabasan o magiging resulta kung magpapabaya sila kaya kailangan nilang magtrabaho ng seryoso at wag makampante. Alam nilang balwarte ng mga Jungslagger ang Russia at walang sino mang maglalakas loob na guluhin ang kasalang Pavlov-Jungslagger ngunit hindi sila dapat pakasisiguro. XX

“Natatakot ako. Natatakot akong hindi ko kayang makipagsabayan sa iyong mundo. Mahirap para sa akin na tanggapin na laging may mas malaking bagay na kailangan mong harapin.” “I get it,” he said softly. “Naiintindihan ko ang iyong mga pag-aalala. But I promise you, I want to make this work. I want to be there for you, but I also need you to understand my side.” **The Weight of Responsibilities**

“Huwag niyo na pong tignan. Isipin niyo na lang na para sa seguridad niyo ang lahat ng ginagawa niya.” Tumingala ako kay Rico. “Salamat, Rico. Buti ka pa, kalmado ka pa ring kausap.” “Responsibilidad ko po kayo, Ma’am. Hindi ko hahayaang ma-stress kayo nang husto habang ganito ang sitwasyon,” sagot niya nang may tipid na ngiti.

Siya ay agad na sumagot nang mabilis, “Alam ko, Lila. Alam ko na marami kang responsibilidad, pero kung may kailangan ka, nandiyan lang ako. Kung magtatagal ka ng ilang gabi sa bahay ng tatay mo, hindi ko iisipin na hindi kita kayang tulungan.” Ang mga simpleng salitang iyon ay nagbigay sa kanya ng lakas. Ang offer niya ay hindi lang para magpakita ng pagkakaintindi, kundi para iparamdam kay Lila na may taong handang maging suporta sa kanya, hindi lang sa mga personal niyang laban, kundi pati na rin sa mga propesyonal na hamon.

Hindi siya nagsasalita, pero ramdam kong binabantayan niya ako. Pagtapos ng hapunan, dumiretso ako sa kwarto. Naligo ako, nagbihis ng maluwag na pambahay, at humiga. Pero hindi ako mapakali. Paulit-ulit pumapasok sa isip ko ang mga sinabi niya sa opisina. “Huwag mong sabihing pabigat ka rito sa bahay.” “Responsibilidad kita.” “Ako lang ang meron ka.” Bakit gano’n? Dapat ba akong matakot, o dapat ba akong matuwa na may nagmamalasakit sa akin?

sagot niya, walang pag-aalinlangan. Parang may humawak sa dibdib ko. Hindi ko alam kung galit ako o… natitinag. “Hindi mo kailangang maging bayani,” sabi ko. “Hindi ko hiningi ’yan.” “Pero responsibilidad ko,” sagot niya. “Hindi lang bilang CEO. Bilang asawa ng nanay mo. Bilang...” Huminto siya. “..bilang pamilya.”

tanong nito, “Pansin ko lately parang palagi kang balisa at wala sa sarili. Meron ba kong dapat malaman?” “Pressured lang siguro ako sa laki ng responsibilidad na hawak ko.” “Come one, Gab. Maglolokohan pa ba tayo? Kilala kita. Alam kong pagdating sa kompanya nyo, palagi kang excited. Mas maraming responsibilities, mas ginaganahan ka. Tapos sasabihin mo sakin ýan?” “Hindi kita pipilitin kung ayaw mong maniwala. Ano? Sasamahan mo ba kong mag-out of town? Magpapabook na ko sa secretary ko.”

“Mas magaan ba ang loob mo sa kanilang mag-ina keysa sa amin? Nakakabuwisit ka na! Pikon na pikon na ako sa’yo!” “Gabriella, huwag mong idamay ang bata—” “Ikaw ang huwag mong idamay ang trabaho mo sa personal na buhay. Ano ba ang responsibilidad mo sa amin? Bakit mas nagiging responsable ka pa sa kanilang mag-ina na hindi mo naman kaano-ano kumpara sa amin ha? Sumagot ka nga!”

Natawa ako sa tanong niyang iyon. “Sabi mo nga, may mga responsibilidad tayo. At responsibilidad natin mag-aral ng mabuti. Ang gusto ko kapag nagpunta tayo sa mga iba’t-ibang lugar na tulad nito ay ‘yung hindi tayo mabibitin. Hindi ‘yung may inaalala tayong oras dahil mapapagalitan tayo kapag late umuwi.” Nawala ang kaunting ngiti ko nang may pumasok bigla sa isip ko na tanong.

“Napirmahan ko na.” Nanlaki ang mga mata ko. “Sir, hindi ganon ’yon—” “Then what?” putol niya, mas mababa ang boses. “You’d still go back… kahit alam mong hindi ako okay?” Napahigpit ang hawak ko sa bag niya. “Responsibility ko ’yon,” sagot ko. “Or excuse mo lang?” sagot niya agad. Hindi ako agad nakapagsalita.