Responsibilities Quotes Novels & Stories

"Hindi masamang tumulong." "Sa katunayan, iyon ang isa sa pinakamagandang layunin ng isang abogado." "Pero tandaan mo rin..." "Kailangan mong magtrabaho." "Maraming pamilya ang umaasa sa Amores." "Hindi lang ito negosyo." "Responsibilidad din ito." "Kapag pinabayaan mo ang kompanya, hindi lang tayo ang maaapektuhan." "Pati ang libo-libong empleyado."

"Is not more important than her." Biglang natahimik ang buong silid. Pati ang mga kasambahay sa malayo ay tila hindi na gumalaw. Hindi sanay ang mga ito na marinig ang CEO na sumagot nang ganoon sa kanyang ina. "Ashton,” mariin ang boses nito. "Hindi mo obligasyong akuin ang responsibilidad ng ibang lalaki." Nanigas ang panga niya. Kung alam lang nito...

“Maraming salamat po. Hindi namin alam kung paano kayo papasalamatan.” Ngumiti si Nanay Lorna. Tumango si Tatay Ruben. “Iho, iha, kapag may pagkakataong tumulong sa iba, dapat tayong tumulong. May responsibilidad tayo sa ating kapwa.” Simple lang ang sinabi nito, pero may bigat. Bago pa siya makasagot, biglang may kumatok.

“Gusto kong pasalamatan ka nang maayos. Kung wala ang iyong mungkahi, maaaring nasira ang ilang taon kong pinaghirapan dito. Inakala ko na alam ko na ang lahat ng kakayahan mo, pero napatunayan mong mali ako. Hindi ka lang basta bahagi ng kumpanya—ikaw ay naging mahalagang sandata natin sa oras ng pagsubok.” Naramdaman ko ang init ng kanyang mga salita, ngunit pilit kong pinanatili ang aking pormal na tono. “Ginawa ko lang po ang aking tungkulin, Ginoo. Bilang empleyado, responsibilidad ko ring tumulong sa abot ng aking makakaya. Wala po akong ginawang espesyal.”

“Sorry, kasi iniwan kita… But I’ll have to leave again soon, once everything’s settled.” Malalim siyang huminga. Ramdam niya ang bigat ng responsibilidad—hindi lang sa batang hindi naman niya kadugo, kundi pati na rin sa kinabukasan nitong hindi pa tiyak. Hindi niya rin maiwasang tanungin ang sarili kung tama pa ba ang ginagawa niya. Kung sapat na ba ang presensiya niya—kahit panandalian lang. “Sana gumaling ka na, baby…” dagdag pa niya sa mahinang tinig.

sabi ng isa sa kanila, ngunit hindi iyon sapat. --- Lumapit ako sa mesa, tiningnan ang kanilang mga mata. Malinaw ang paghihintay, ang pressure, at ang expectation. “Alam ninyo,” panimula ko, “ang kumpanya ay… mahalaga. Ngunit higit sa lahat, may responsibilidad ako sa sarili ko at sa mga taong mahalaga sa akin.” Tumigil ako, huminga ng malalim.

“Ha?” “Yung magsalita ka kung kailan mo gusto, gawin mo kung ano ang gusto mo, iwasan mo ang ayaw mo, at balewalain mo ang mga taong ayaw mong makita.” Bahagya siyang ngumiti. “That’s power.” “Pero kahit gaano kalakas ang isang tao,” sagot ni Raina, “may responsibilidad pa rin.” “Of course,” walang pagtutol ni Jaxen. “Kahit presidente, may responsibilidad. Pero hindi ibig sabihin na hindi ka na pwedeng pumili.”

“But stability and trust are equally important.” Habang nagsasalita ako, unti-unting nawawala ang kaba ko, napapalitan na ito ng kumpiyansa. Dahil ito na ang larangang pinaghahandaan ko. Ito na ang responsibilidad na alam kong darating balang araw. Isa sa mga executives ang tumango. “I like that answer.” “Thank you,” sagot ko sabay palakpak ng ilan sa kanila.

Mas lalong nagsalubong ang kilay niya sa sinabi ko at nakatiim bagang na ito. "Why not? You and the kids are my responsibility now---" "Yung kambal lang yung responsibilidad mo. Hindi porket nasa iisang bahay lang tayo responsibilidad mo na ako, sagot ko ang sarili ko" Putol ko sa sasabihin niya pa, mariin ako nitong tinitigan, makalipas ang ilang sigundo ay pumukit ito at nagbuntong hininga na parang pinapakalma ang sarili.

“Kaya ko pa naman.” Umiling si Zeke. “Hindi mo kailangang patunayan ‘yan.” “Sir, ayokong makaistorbo—” “Hindi ka istorbo,” putol ni Zeke. “Responsibilidad ko ‘to.” Napatingin si Amara sa kanya. “Responsibilidad?” “Yes,” sagot niya. “I told you, I won’t push you.” Tumango si Amara. “Salamat po,” bulong niya.