Novel & Cerita Retirement Law Philippines

Imbes na batiin ito dahil nakapasa sa exam ay iyon pa ang nasabi. Kung tutuusin ay ilang taon na itong nagpapaalam na magretire, hindi nga lang mabitaw-bitawan ng pamilya Herrera dahil sa mahirap makahanap ng taong mapagkakatiwalaan. Nakiusap lang sila na extend muna nito ang pasensiya at panahon hanggang sa makapagtapos ang dalaga. Kaya't hindi nila ito masisisi kung ito ang numero-unong natuwa sa kaalamang board passer na ang dalagang Mondragon.

tahimik at kalmadong saad ni Lucas at binalingan nang tingin ang dalaga. "Ah, kasi ano. I'm planning to retire na from the Company" straight na saad nang matanda kaya naman ay nabalot nang gulat amg mga mukha nang nasa hapag. They never expect him na magre-retire na eto sa gantong edad, malakas pa naman kasi si Luciano. But maybe because of his illness kaya ganon, understandable.

Ang natitira ay ang pera sa pagreretiro ng kanyang mga lolo't lola. Bata pa siya noong panahong iyon, pero naaalala niya ang mga bagay-bagay noong siya ay sampung taong gulang pa lang. Naalala pa niya na para makakuha ng mas maraming kabayaran, sinabi ng kanyang mga lolo't lola sa harap ng mga opisyal ng barangay at ng pamilya ng kanyang ina na hindi na nila kailangang suportahan siya at ang kanyang kapatid sa future. Nag-sign din sila ng kasunduan, at ang kanyang mga lolo't lola, mga tiyuhin, at ang kanyang mga kapatid ay naglagay lahat ng kanilang mga signature.

wika ni Clark habang nakaakbay sa kanya. “Paano ang trabaho mo sa Manila? Baka hanapin ka ng mga constituents mo kapag wala ka palagi doon,” biro niya. “May hangganan naman ang lahat ng ‘yon. Kapag mag-retire na ako, dito tayo sa Iloilo.” “Retire agad eh di ka pa nga nanalo? Malay mo matalo ka, hahahaha…”

Parang nabingi ako. “May PhilHealth naman,” sabi ni Mira, pero halata sa boses niyang pinipilit lang niya akong pakalmahin. “Pero hindi covered lahat. Kailangan pa rin ng down payment. At least one hundred fifty thousand bago siya mai-schedule.” Gusto kong matawa sa bigat ng hagod na gumapang sa ulo ko. “Ate, may mahihiraman ka pa ba?” Napatingin ako kay Mama. Tulog siya, pero kulubot ang noo niya.

"May isang clause sa aking testamento. Ang sinumang magpapakasal kay Maria Soliven ang siyang magmamana ng 60% ng Elizalde Group. Javier, hindi mo alam na nung pinirmahan mo ang divorce papers, tinanggihan mo ang karapatan mo sa kumpanya. Ngunit dahil hindi ito nirehistro ni Maria sa loob ng isang taon, ang kasal niyo ay nananatiling valid sa mata ng batas ng aming pamilya." Napatigil si Ria. Tumingin siya kay Javi. "Hindi ko nirehistro dahil... dahil ayaw ko nang may koneksyon pa sa inyo. Inisip ko na sapat na ang pirma natin para maging malaya ako."

Tinanggap nila ang kanilang divorce certificate mula sa staff na may mahinahong ngiti at sinabi, “Mr. Silverio, Miss Cruz, kumpleto na ang proseso. Simula ngayon, hindi na kayo legal na mag-asawa. Narito ang inyong divorce certificate. Paki-ingatan ninyong mabuti.” Hawak ni Liliana ang sertipiko habang nakatingin dito, tahimik at nakatungong mababa ang kilay. Ang divorce certificate ay may pulang cover, mas matingkad kaysa sa kanilang marriage certificate, at sa larawan, solo na sila, hindi na magkasama tulad ng dati. Naalala niya ang mga nabasa niyang kwento tungkol sa mga divorce certificate noong panahon ng Republic of the Philippines.

Kaya alam niyang hindi malabong kinasapakat ito ng lolo niya sa plano niyon. Maari na itong magretiro matagal na at magpahila-hilata na lamang sa retirement pay na ibinigay dito ng lolo niya. Pero nagkakasakit daw ito kapag walang ginagawa. Kaya kusa nitong inalok ang serbisyo sa kanya nang malamang bubukod na siya sa ancestral house ng pamilya ngayong nagbalik na siya.

Ngunit sa pagkakataong iyon, dahan-dahan niyang kinuha ang phone niya at pinindot ang record. Napansin iyon ni Sherry. “Ni-record mo ako?” Tumingin si Caprice sa kanya. Malamig, diretso, at kontrolado ang boses niya. “Under the Civil Code of the Philippines, may karapatan ang isang tao laban sa paninirang-puri at paglabag sa kanyang dignidad. Article 26—protection of privacy and reputation.” Hindi gumalaw si Sherry.

Maingat niyang isinara ang pinto at diretso sa kaniyang maliit na table sa labas ng opisina ni Elias. Umupo siya at agad kinuha ang cellphone. Sinubukan niyang i-distract ang sarili. Nagbukas siya ng browser at nagsimulang mag-search. "Annulment process in the Philippines." "How much does annulment cost?" "Grounds for annulment." Isa-isa niyang binasa ang mga lumalabas sa screen. May mga articles na nagpaliwanag ng proseso—petition, psychological evaluation, hearings, testimonies. Isa lang ang malinaw: mahal ang annulment.