Novel & Cerita Reunion Quotes Friends

Sa kaniyang mata masasalamin ang pagtataka, she's back with her uneasy feeling again. "Because we're friends and..." I love you! "...and friends used to help each other, right?" "Friends..." mahina nitong inulit ang salitang iyon, may malungkot na ngiti sa kaniyang labi at nangingislap iyon hanggang sa kaniyang mga mata. "Yes, we're friends before and guess what? I have so much to tell you about you."

Good thing, I have these friends who always willing to help and encourage me whenever I feel down. "Let's call it a day. It's almost 2am," sabi ni Lou dahil tipsy na siya "Congrats guys. Dahil sainyo may libreng inom bro," si Aleck na halatang lasing na "Congratulations again, Pat and Niks. So proud of you guys," si Athena na kanina pa kami kino-congrats "Thank you guys for making me feel better," sincere na sabi ko "You're welcome. You're not a failure, always remember that," Sabi naman ni Apple

Pero kahit sa pagkuha ay pahirapan din. Hindi niya mahawakan ng maayos ang cellphone. Kumikirot ang kamay niya sa kaunting galaw. Slowly but surely ang ginagawa niya. Nang tuluyang mabuksan ang message ni Lian ay problema naman niya ngayon ang mag-reply. Ayon sa mensahe ng kaibigan ay may mini-reunion bukas. Magba-bonding silang magkakaibigan noong college pati iyong nasa malalayo ay pupunta.

Huh? “Anong reunion? Para saan? Anong klaseng reunion.” sunod-sunod na tanong ko dahil sa pagtataka. Wala namang nabanggit ang walang hiyang Vincent na 'yon sa akin. Siguro'y tumuloy na ang walang hiyang lalaking 'yon sa reunion at hindi man lang ipinaalam. Nakakagigil talaga at nakakinis. Puputulin ko talaga ang ari non kapag nakita ko. Gustong-gusto kona ng puting mansanas eh!

sabi ko sa mahinahong boses. Naupo siya sa tabi ko at hinila ako payakap sa kanya. “Iyong lalaki ba na dinala mo sa kasal ang iniiyakan mo ngayon? Gwapo lang siya, but he’s not worth the tears, ok? Jam na lang tayong batchmates mamaya para kahit papaano, mabawasan iyang loneliness kuno mo. Batch reunion, ganoon!” I bit a portion of flesh in my mouth. I never console a broken friend in this way na tila hindi mabigat ang pinagdadaanan.

anito saka ngumiti. “Parang naexcite tuloy akong umattend ng reunion natin this year.” dugtong nito. “Baka hindi kami umattend.” sabi ni Arah. Mahinang tumawa si Azeneth. “Oh c’mon. Minsan lang mangyari yun. I think this year is gonna be fun. Don’t worry about our batchmates. We all grew up and nobody cares whether you’re successful or not. Whether you’ve improved or stayed the same.” may pagkasarkastikong sabi nito.

“Pasensya ka na, tinignan ko lang kung anong mga pagkain sa ref na pwede kong gawin eh, wala na akong time mamili kasi kakagising ko lang.” “It’s fine. Masarap naman ang mga ito.” saad ko sabay kuha ng tasa ng kape at ininom iyon. Habang kumakain kami ay bigla niya akong kinausap. “Mahal ko, may reunion pala kami mga ka-batch ko nung college.” saad niya. “Oh? Saan daw? Pupunta ka?” “Oo minsan lang naman iyon eh pero gusto ko kasama ka.”

dagdag pa niya bago niya ako alalayan sa maigsing hagdan na dadaanan namin. “Thank you,” aniko. “Ganun din naman si Quen sa akin. May mga tao akong pinatawad na hindi niya magawang patawarin. Minsan kasi, we can forgive someone but our friends cannot because they can’t forget,” dagdag ko pa. “Same with my friends. You know what, I'm not that type of person who opens up about my past. Kaya nagulat ako nung nabanggit ko sa'yo si Kayla," aniya.

"Happy family naman na kayo, diba? Hindi niyo na kailangan ng sampid sa pamilya." Napameywang si Ms. Taylor. "Sampid? Iyan ba ang tingin mo sa sarili mo?" "Oo. Diba, 'yon naman ang trato niyo sa 'kin?" aniya na hindi tumitingin sa kausap. "Balita ko nga, nagkaroon daw kayo ng reunion no'ng December. At ang sabi ni Neo, ni kahit sino sa inyo ay wala man lang naghanap sa 'kin. It's okay, actually. Sanay na sanay na 'ko."

Even my bratty friend, Veronica, pigil din ang bibig nito sa tuwing binibisita niya ako dito. Speaking of my old friends, we re-connected. Nagkaroon kami ng mini- reunion tatlo nung minsang bumisita si Ver at nagkataon namang andito si Zia. I'm happy and proud of Alejandra, despite what happened to her she still managed to get back on the track.