Reunion Quotes Friends นิยาย & เรื่องราว

Good thing, I have these friends who always willing to help and encourage me whenever I feel down. "Let's call it a day. It's almost 2am," sabi ni Pat dahil tipsy na siya "Thanks sa libreng inom bro," si Cholo na halatang lasing na "Congratulations again, Pat and Niks. So proud of you guys," si Benedict na kanina pa kami kino-congrats "Thank you guys for making me feel better," sincere na sabi ko "You're welcome. You're not a failure, always remember that," Sabi naman ni Queenie

Maging sila Yvan at Leona lumapit na rin sa kanila para yakapin si Tiffany at damayan ito. Sobrang laki talaga ng pasasalamat niya sa mga kaibigan dahil naroroon sila. Hindi siya iniwan ng mga ito kahit na ilang taon pa siyang nawala. Naghintay sila sa pagbabalik niya at ngayon hindi na siya iniwan ng mga ito. Minsan ang unexpected friendship talaga ang nag la-last ng sobrang tagal. “Okay guys let’s stop crying! We should celebrate!”

Nakaramdam ako ng tuwa nang makita sila ulit kaya niyakap ko sila isa-isa. "Oh My God! This is a reunion!" masayang sabi naming lahat. Kaagad kaming nag order ng mga inumin saka pagkain habang nag uusap-usap. We talked about our experiences when we were still in college. At nakaramdam ako ng sobrang tuwa dahil hindi ko akalain na makikita ko sila ngayon. They are part of my life. Nakakatuwa na sabay-sabay lang kaming namomroblema sa mga activities, at projects na ipapasa noon pero ngayon ay nagtatawanan na kami na tila walang mga problema sa buhay.

“Besides, we’re not even sure yet. Malay mo, hindi naman pala shooter si kuya, ‘di ba? And it was just one time. ‘Wag tayong mag-conclude agad!” Natawa ako ng mahina, kakaiba talaga magsalita ang kaibigan kong ito. “Yeah, but just don’t forget—we’re right here. Always,” Jem added softly. “Thanks, guys. Really.” And for the first time in a while, gumaan ang loob ko. Maybe I didn’t have all the answers yet. Maybe I still didn’t know what the future held. But right now… I had my friends.

Noon, palagi niyang inaapi ang iba pang mga estudyante sa eskwelahan. “Binabalaan kita. Mabuti pang huwag kang gumawa ng gulo. Kung hindi, huwag mo kong sisihin kung hindi ako naawa sayo. Bukod dun, isa itong class reunion. Bakit ka nagsama ng wala naman kinalaman na mga tao dito? Umalis ka na lang dito kung wala kang interes sa reunion party.” Hindi ginalang ni Quincy si Lorne.

narinig ko ang pagkainis sa boses ni Stacey. Napatikhim ako. “Oo naman…” pilit akong tumawa upang pagaanin ang usapan. “Nakakatampo ka na talaga sa totoo lang. Noong nakaraang linggo nagkaroon kami ng reunion, inaasahan kong lilitaw ka pero kahit anino mo wala kaming nakita!” Napakagat labi ako. Matagal ko ng pinutol ang kung anong koneksyon meron ako sa mga dati kong kaibigan, at kasama roon si Stacey, kahit pa… labag sa loob ko.

"There's no need to say sorry, you're not just a friend to me but a sister at nasaksihan natin dalawa ang pinagdaanan ng isa't isa." "Kaya wala akong dahilan para bitiwan at sukuan ka, Reese. We've done enough, so this friendship would never be apart." "Siona..." sambit niya na lang sa pangalan nito malakas pang napa-iyak siya at isiniksik pa nga ang sarili sa dibdib nito na ikinangiti lang ng kaibigan.

tungkol sa darating na Reunion. "Kamusta na kaya yung mga hambog nating kaklase no? Yuan.."ngumiti lang kami ni Miles. I know their peers at kilalang mga mayayabang at maangas ang mga yun lalo na sila Leo. "siguradong pasikat yun sa darating na Reunion. Hayaan nalang natin sila. Wala tayong mapapala kung sasabayan natin ang kahambugan nila."makahulugang saad ni Yuan. Tumango lang si Joshua pero halata parin sakanya ang pagka asar..

"e... Paano na yung mga inimbitahan mo? di ba nasabihan mo na sila?" nabanggit ko kasi kay Sabelle na kinuha kong mga ninong at ninang ang ilan kong Friends noong high school ako at Colleges. excited pa nga ang mga ito dahil para itong magiging Reunion. Kaya naman nasabi ko na sa private pool ko gaganapin. "bahala na." sabay buntung hininga. bahala na kung ano na lang siguro ang makayanan.

“I cried the whole week.” We sat in that silence for a long time. Not angry anymore. Just two people with too many scars and not enough time to say all the things that should’ve been said years ago. “It’s funny,” Caite murmured. “The Fortalejos and the Alfonsos… used to throw those grand family reunions like we were royalty.” “Now we’re the only ones left,” I said. “Cosmic joke.” “Shittiest one.” We laughed. It hurt. But it helped..