Reyna Ng Kamalasan Novels & Stories

She was smiling widely. Si Leandra naman at Gayle ay nakaupo sa sofa, pinagmamasdan si Audrey. Their minds were flooded with ill intentions. Leandra was thinking about how to embarrass Audrey. Suddenly, Reina walked over to them with a wine glass in her hand. "Gayle, come here," Rong Yin said arrogantly. Gayle looked at her strangely with confusion, but still stood up. After all, Reina was the little princess of the Vasquez family, and this was their home court. Kailangan niyang sabayan ang gusto nito para maiwasan ang komplikasyon.

"Oo, iyong nakapangasawa ng magaling at guwapong engineer! Tapos iyong kasama nilang isang babae ay kapatid din n'ong engineer at engineer din siya." "Wow!" "Oo, iyong isang kasama nila ay CEO din, tapos nakapangasawa din ng guwapong CEO!" "Ang gaganda nila, mukha silang mga manika." "Sana all. Sana all mala-w*****d ang buhay." Napangiti na lang ako. "Haba ng pila," reklamo ni Reigna. Mabilis naman ang service pero inip na inip. Napakamot pa siya ng ulo. Hindi na ako ang Amelia na brat, e, siya kaya?

sigaw ng isang babaeng boses, kasabay ng pagpalakpak. Inangat ko ang ulo ko at nakita ang tatlong babae na nakatayo sa harap ko. Ang nagsalita ay may pulang buhok na may make-up. Mas maganda sana siya kung wala ang makapal na make-up sa mukha niya. Ang dalawa pa ay parang mga alipores niya at pareho silang may kulay kahel na buhok na may make-up din sa mukha. "Ako si Reyna, ang reyna ng Beverly Dale."

“Ikaw ‘tong pinaka-matalino sa ating lahat, pero bakit ngayon ka pa nag-iinom mag-isa?” Ang nagsalita ay si Reydon Solomon, dalawang taon na mas matanda kay Calix, ngunit sa ugali ay kabaligtaran, palangiti, palabiro, at kilalang heartbreaker. Pareho silang gwapo, pero kung si Calix ay malamig na parang yelo, si Reydon naman ay mainit at mapang-akit. Nakangisi pa ito nang mapansin ang tahimik na kaibigan. “Don’t tell me… trapped by love ka ngayon, ha?”

No one. "Damn it, Estefan! Why the hell would you do this to me? Ano'ng kasalanan ko sa 'yo?!" Pinaghahampas siya nito at kung saan-saan siya tinama. He would never hurt her kaya panay ang salag niya. Naiintindihan niya ang reaction nito at mapapagod rin ito sa pananakit sa kaniya. Reina is tall and a beauty queen at her own right. Long legged, morena at itim na itim ang mahabang buhok nito. Malantik ang mga pilik nito na bumagay sa bilugang mga mata at maamong kilay. Her lips are not too thick nor too thin.

tanong niya "No need." "Sayang, ang sarap pa naman ng pagkain," nanlulumo niyang sambit. "Again, thank you for your cooperation Miss...?" Ay, hindi pa pala niya nasasabi ang napakaganda niyang pangalan. Tumayo si Reyna at nagsimulang magpakilala. "Ako ang kahanga-hanga, katangi-tangi at kagila-gilalas na reyna. Ako si Reyna Anastacia Goldenhand," proud niyang pakilala.

Kung pʼwede pa lang mabutas ang utak mo eh! Sabay-sabay na nagpalakpakan ang mga h*******k na mga kasama niya. Tuwang-tuwa nang marinig ang sinabi ng isang hambog na Orquina. Kapag talaga libre ay nabubuhay ang dugo ng mga kasama niya. Kung may contest lang sa hambog, champion na si Kent Wilson Orquina. Magpapahuli ba naman? Syempre, hindi!

Kabanta 57. Ang totoong reyna ang eksena Habang patuloy na kumikislap ang mga flash ng camera at nag-uusap si Daisy at kasama ang mga kilalang tao, halos masira ang ngiti ni Pearl. Kanina pa siya nakatayo sa tabi ni Kent James, pero walang pumapansin sa kanya. Ang daming effort ng makeup artist niya, pati ang mamahaling gown na pinili niya, pero bakit parang wala itong saysay?

Binuksan ni Miles ang mga mata niya at dismayadong nakita ang binibini na walang saplot. "Oo na! Oo na! Pakakasalan na kita basta magbihis ka lang dahil ayokong gumawa ng kasalanan!" May malawak na ngiti si Kennedy na pinulot ang mga damit at nagbihis sa harap ng binata. "By the way Mr. Miles Fernando Blanco, I'm Kennedy Fontana. Your future wife." Napasabunot naman ng buhok si Miles at pumasok sa banyo. Hindi siya makapaniwala sa kakulitan ng babaeng nagpakilala sa kanya.

May pagkakaiba na man siguro iyon hindi ba? Puno ng kasinungalingan at pagtataksil ang nangyayari sa akin. Karma ko na siguro ito dahil ako mismo ay nagtatago sa likod ng isang maskara. Nawa'y tulungan ako ng Diyos upang itama ang aking mga mali at tulungan niya rin kaming mahanap ang aking itay dahil kami na lamang dalawa ang naiwan sa mundong ito. Nagsimulang sumikip ang aking dibdib dahil ngayon ko lamang nabatid na wala na pala talaga ang aking inay. Pumasok sa aking isipan ang sinabi ni Manuelo kanina, "Sabi nila na ang mga taong hindi lumuluha kahit nasasaktan ay marahil ang puso nila mismo ang umiiya."