Ang dayag, o ang mga simbolo ng pagunita at paggalang sa ating mga ninuno, ay may malawak at malalim na kahulugan sa kulturang Pilipino. Sa mga bayan, madalas itong nakakabit sa mga tradisyon at ritwal na hindi lamang kinikilala bilang mga pangyayari kundi bilang isang bahagi ng ating pagkakakilanlan. Tulad ng mga selebrasyon ng Pasko, Pagtuturo ng mga nakatatanda, at iba't ibang piyesta, ang dayag ay nagbibigay pugay sa mga bagay na may halaga sa ating kwento. Ito rin ay nagsisilbing pagkakaisa para sa bawat isa, pinagsasama-sama ang mga tao upang maipagdiwang ang mga nakamit ng ating mga ninuno. Natatangi ang mga kuwentong bumabalot sa dayag, kaya't iniisip ko na ang mga rituismo at tradisyon na naipapasa sa bawat henerasyon ay mahalaga hindi lamang para sa kasaysayan kundi pati na rin sa ating mga sarileng alaala na nagpapangyari ng koneksyon sa mga nakaraang henerasyon.
Ang kahulugan ng dayag ay sumasalamin din sa pagsisikap ng mga Pilipino na bilugan ang kanilang mga tradisyon. Halimbawa, sa mga pambansang pagdiriwang, ang mga tao ay nagsusuot ng mga katutubong kasuotan bilang pagkilala at paggalang sa ating likhang sining at sining. Ang simpleng pag-ipon ng pamilya sa mga pagdiriwang ay nagdadala ng masiglang diwa na bumabalot sa kulturang ito, lalo na kapag may mga nakaukit na simbolo na kinikilala sa araw na iyon. Kaya’t sa bawat dayag, may kwento; sa bawat kwento, may halaga na dapat ipagmalaki ng bawat Pilipino.