Rich People Problems Story Novels & Stories

“E kasi naman itong si Sir Ashton. Matanda na pero hanggang ngayon daw ay hindi nagma-mature. Ni hindi pa nga daw nito naranasan ang makapagtrabaho kahit sa sariling kumpanya nila. Puro pasarap lang daw ang alam niya. E si Sir naman, gusto daw niyang matuto si Sir Ashton sa buhay. Na pahalagahan ang pinagpaguran. Ki-nut nga niya ang allowance ni Sir at ang kikitain niya dito ang magiging allowance niya. Kapag hindi siya tumino ay tuluyan na niyang aalisin ang allowance ni Sir Ashton at kailangang maghanap siya ng trabaho sa labas para matuto siyang tumayo sa sarili niyang paa. Nag-aalala kasi sina Sir na kapag nawala na sila at hindi pa rin marunong sa buhay si Sir Ash ay baka hindi nito kay

Sumiksik ang kaniyang mukha sa leeg ko habang walang tigil na paghingi ng tawad. I don't know what to do. It's not easy to accept everything. All my life, I never dreamed of having a wealthy boyfriend. Just a simple person will do, but... it's reversed. How could this man endure staying in a small apartment where he could live in a huge room? How could this man eat street food where he could afford to buy fancy food? All those things I'd noticed before. He was so simple and I never saw him and heard him complaining. Kaya sinong mag-aakala na ang taong nagpakilala na mahirap ay anak ng sikat na negosyante sa bansa.

Kahit pa naging medyo sikat na si Paris, nanatili pa rin silang nakatira sa masikip at murang bahay, para raw hindi maging pabigat sa anak. Sa kwento naman, si Patrick na ama ni Paris ay yumaman sa sariling negosyo sa loob ng limang taon. Mula sa pagiging tambay, naging milyonaryo na kinainggitan ng lahat. Hindi lang ‘yon, dahil naging milyonaryo na siya, umibig siya sa isang batang babae at iniwan ang asawa’t anak. Namuhay siya sa isang magarang bahay, may mamahaling sasakyan, at masayang pamumuhay.

"Yes. Burdens. Alam mo ba na bawat taong pumapasok sa opisina natin may iba't-ibang bagay na dinadala o iniisip. I mean, lahat naman yata tayo. But I always think other people have more issues than I do." "Are you kidding? You've been shot, was in a comma, had to decide for your father to die, and you still think that other people more issues than you?" Dagling natahimik ang kabilang linya. "Sorry. I didn't mean to.." "Ano ka ba. Wala namang issue sa akin yun. But as I was saying, some of these people have way more burdens than I do. Some are single mothers left by their partners to feed their child, or bread winners who simply wants to get ahead in life, or even mothers or fathers who doesn

narinig ko pang sabi niya ng matapat ako sa kanya. "Mmm," tanging naging tugon ko at deretso na sa paglabas. ..... Napailing akong napasunod ng tingin kay Farrah ng lumagpas na siya sa akin, Kunot ang noo ko ng mapansin na tila may malaking siyang problema na nababakas sa seryoso niyang mukha. "Nevermind. Bka problema lang iyon sa kanyang mga negosyo." sa loob loob ko bago ako naupo at naghintay kay Tamarah. Pangalawang gabi na bibisita ako dito sa bahay nila.

Inihilamos niya ang palad sa mukha. "Liana, wala rito si Elysia! Hindi ko pauuwiin 'yon lalo na't maselan daw ang pagbubuntis!" ramdam ko ang frustration niya. Ganito ba talaga ang nagiging problema ng mga mayayaman? Kasal para sa negosyo? Madalas kong napapanood ang ganitong sitwasyon sa mga teleserye. Ang layo ng problema nila sa mga katulad kong mahihirap.

at napayakap ako sa kanya na siya nga yung bestfriend ko. Siya naman ang rich kid ng school namin noon sa elementary. At wala na akong balita sa kanya after nung graduation namin. Ahahaha, siya din ang bank manager ko. Nyahahaha.Hinihiraman ko ng pera kung kailangan mag-paxerox ng module. Di ko alam kung bakit Rich Kid ang tawag namin noon sa kanya, siguro di lang siya pinababaunan ng parents niya ng pera, at halos Biscuits at pagkain ang dala niya na walang sawa na hinahatiran at alaga ng kanyang matandang Yaya. Tapos ang ginagawa niya, benebenta niya ng Piso yung baon niyang Biscuit na halata namang hindi ganun ang halaga nun. Sus kung magnenegosyo to, mababanckrupt kaagad to. Pero ngayon

maluha-luhang ani Luke. "Ang lungkot pala ng buhay mo. Akala ko noon kapag mayaman ang isang tao ay sobrang saya na nila kasi marami silang pera at hindi nagugutom hindi katulad naming mahihirap isang kahig isang tuka. Kapag hindi kumayod nganga, walang kakainin kaya minsan nangarap din ako na sana maging mayaman din kami ni nanay para maging masaya na kami pero ng marinig ko ang kuwento mo parang ayaw ko na lang maging mayaman dahil kami ni nanay kahit mahirap lang kami ay nakakatawa kami, masaya kami dahil ramdam namin ang pagmamahal ng isa't isa, " mahabang kuwento naman ni Trisha.

"I don't need to know you to marry you, nauubusan na ako ng oras. At wala akong balak na sabibin kay Lolo ang totoo." Natahimik naman ako sa narinig, ganito pala ang problema ng mga mayayaman? Akala ko ang problema lang nila ay kung paano nila uubusin ang pera nila. "What now? Papayag ka na?" muling tanong niya, mukhang naiinip na. "Kung ako sa'yo, huwag ka ng mag-isip. Dahil kung hindi ka naman pumayag ay bukas na bukas ay wala ka ng trabaho."

Naramdaman niya na kung mamamatay ang isang tao na hindi nagagastos ang pera nila, hindi ito isang trahedya ngunit isa itong tagumpay dahil ang lahat ng mga malalaking pamilya sa United States an minana nang daang-daang taon ay namatay nang hindi nagagastos ang pera nila. Sa kabilang dako, ang mga tao na hindi man lang kayang matulog sa mga tolda sa kalye sa United States na walang magawa kundi magyakapan sa ilalim ng mga tulay ay ang mga tipikal na halimbawa ng mga tao na buhay pero walang pera. Kaya, trahedya talaga at sakuna para sa kanya nang mabalewala ang lahat ng pagsisikap niya, at nasira ang pundasyon na binuo niya!