Rich People Problem Novels & Stories

Alam na alam kasi talaga ng mga may pera laruin ang mga kapos sa buhay. Ni hindi ko nga rin lubos maisip na bakit ako pa 'yong sinasabi nilang sagot para hindi malugi ang kompanya nila. Samantalang anak lang ako ng isang mahirap. Paanong ako 'yong makatutulong sa kompanya nila?

“Kung gaano kadumi ang iniisip mo, ganoon mo rin nakikita ang iba.” Bahagyang napahinga si Vincent at lumapit sa kanya. Tumabi ito habang pareho silang nakatingin sa ilaw ng lugar. “Kate, listen. The world of rich people is more complicated than you think. This isn’t some CEO romance story. Walang biglang mahuhulog na billionaire na iibig sa’yo. It’s all about exchange of interest.” Napangiti si Kate, tila may naalala. “So you think… What can people get from me? That’s your point, right?”

Nagbabakasakali siya na maniwala ito at lumabot ang puso. Totoo naman kasi iyong mga sinasabi niya. Wala naman talaga silang kasalanan. Namumuhay lamang sila ng mapayapa at tahimik pero bakit tila pinaglalaruan sila ng tadhana at binigyan sila ng ganitong klaseng problema? How could a family struggle to make ends meet gets involved in a clash of wealthy people?

That’s too exaggerated, though. I scoffed at him in my mind. Pribilehiyo nga naman. Kakaiba ang nagagawa sa buhay ng tao. Most rich people are inexperienced to varieties of things such as household chores. Palibhasa’y may gumagawa na no’n para sa kanila. There’s no need for them to lift a finger to do something. Just a snap of a hand and everything’s done for them.

Nang marinig ang mga salitang ito, medyo hindi nasisiyahan si Richard. ‘Three billion dollars yun, hindi thirty dollars. Anong magiging rason kung bakit hindi dapat magulat?” Gayunpaman, dito nangyari ang gap sa pagitan nina Richard at Thomas. Sa kakayahan, kaalaman, at pag-iingat ni Richard, makakasama lamang niya ang second class families at hilahin pa ang kanyang family sa third class family status. Ito rin ang pinaka direct na dahilan kung bakit minamaliit ng mga tycoon si Richard at ang iba pa.

Kaso imbes na sagutin siya nito ay iba ang sinabi. "We met both from a business trip of our parents. And we both know that we are not peasant nor indigenous people. It means we were born with a silver spoon in our mouth. So both you and I are wealthy enough and that's the problem. For you no problem but me, I'm still wondering up to the present where did my late parents hide all the documents of their wealth?" anito habang hawak ang sentido.

matapos mangyari ang lahat bilyonaryo na sanay makuha ang lahat ng gusto niya—pera, kapangyarihan, babae, at respeto. Ngunit sa likod ng perpektong imahe niya ay isang lalaking puno ng bisyo, pagtataksil, at emosyonal na kaguluhan. Kilala siya bilang cheater na walang takot makasakit para lang mapanatili ang kontrol sa kanyang mundo.

sagot sa akin ni Manang Lerma. Hindi ko maiwasang magbaba ng tingin dahil sa sinabi niya nang maalala ko kung anong ginawa ko anim na taon na ang nakakaraan. Kaya ayaw ko sa mga mayayaman, e. Akala ko noon, ang tanging problema sa mundo ay kapag naubusan na ng pera ang isang tao. Pero habang tumatagal, napagtanto ko na mahirap din pala kapag sumobra na sa pero. Masiyadong magulo ang buhay nila at wala akong balak na pumasok sa mundong ginagalawan ng mga mayayamang tulad nila dahil alam ko naman sa sarili ko na hindi ako nababagay doon.

“I’ve seen the news on social media about what you’ve done. I’m glad that you stood up for that waiter. Hindi lahat ng tao ay kayang gawin iyon.” Ngumiti ako sa kaniya. “I did what I think is right, Anton. Isa pa, kung hindi ako, walang ibang gagawa ng bagay na iyon. Most people are afraid of rich people kasi akala nila, untouchable ang mga ito. But they’re wrong. Rich people like most of my family members are normal people too. Hindi porket mayaman sila, ay may karapatan nang mamahiya ng tao.”

Saka ko ibinalik ang pera sa kanya na nanatili lang sa lamesa. "Hindi ko kailangan ang pera mo, Celestina. Salamat sa pag-imbita mo sa'kin rito." Saad ko saka walang lingon-likod na lumabas sa mamahaling restaurant na ito. Tahimik akong nakaramdam ng galit sa mga taong malakas ang loob na alipustahin ang mga mahihirap. Ganoon ba ang ugali ng mga mayayaman? Pare-pareho lang? Bakit palaging mataas ang tingin nila sa sarili, dahil ba ay pera lamang ang sagot sa lahat ng problema, pera rin ang solusyon?