Short Story About Poverty นิยาย & เรื่องราว

ang pinagkaiba ang mga mayayaman sa mga mahihirap. Ang mga mayayaman ay nangangailangan ng mahihirap. Mahihirap na mga tao upang magsilbi sa kanilang mga kompanya o negosyo. Ang mahihirap ang nagiging susi sa mga matatagumpay na mga mayayaman. Sa panahon ngayon, malaki din ang nagagampanang papel ng mga mayayaman para sa mga mahihirap. Kung iisipin ninyo, karamihan sa mga nagiging matagumpay na mga tao, ay galing sa estado ng buhay ng mahihirap. Sa tulong ng mga mayayaman, mas napapalawak nila ang mga imahinasyon ng mahihirap, mas nagpupursigi silang makatapos sa pagaaral upang makamtan din nila ang mga bagay na mayroon ang mayayaman. Sa mga simpleng paraan na ito, dito natin mas mapapatunay

“Malungkot akong nakatingin sa pintuan na nilabasan ng mga lalaking collector ng isang illegal lending company. Para akong pinagsakluban ng langit at lupa na halos lahat na yata ng kamalasan sa buhay ay inani ko na. Nanlulumo na naupo ako sa sahig at kusang tumulo ang aking mga luha. Ako'y isang larawan ng taong wala ng dignidad. Nilamon ko na ang kakapiranggot kong pride para mangutang kung kani-kanino. Halos binenta ko na ang lahat ng mga gamit sa bahay, at ang tanging natitira na lang sa akin ay ang mga importanteng gamit ng aking mag-ina. Makalipas ang halos kinse minuto ay nanghihina na tumuyo ako mula sa aking kinauupuan. Isinarado ko muna ang pintuan bago tinungo ang silid ng aking an

then he died. .......Tito Theodore made sure that we are suffering each day... there are times that we just eat one time in a day... then my Lolo's medicine stop taking because we are lack of financial... his health become worst.... I also stopped schooling.... I become one of the boys in the street selling rags, sampaguita flowers, cigarettes and I also experience to pick up bottles, plastic bottles and paper boxes...we sell them... I always went home with a money that we can buy foods and if I managed to earned extra I buy my grandad maintenance... my father and grandad always scolding me about my work but they can't do anything about it because I always make a way to went with the boys my

Parang tulad niya noon. Ibinaling niya ang tingin sa palayan; sa dako pa roon ay may nakikita siyang kabahayan na gawa sa kawayan at nipa. Magkakatabi, at mukhang payapa ang buhay. Sa San Mateo siya ipinanganak at lumaki, pero hindi sa bahaging ito ng bayan. She grew up in the slum area, doon malapit sa bayan kung saan ang mga nakatira'y mga umuupa lamang at walang sariling titulo ng lupa. Kabilang ang pamilya nila sa mga hindi kayang bumili ng sariling lote at magpatayo ng bahay noon. They were poor. Isang kahig-isang tuka. Sayang lang at hindi na inabot ng nanay niya ang masaganang buhay na mayroon siya ngayon.

Puno lang ng pait. “Ikaw?” tanong niya pabalik. “Paano ka napunta sa CC9?” Nag-iwas ako ng tingin. “Kahirapan. May sakit ang nanay ko. Walang pambili ng gamot. Noong una, waitress lang ako. Hanggang sa na-realize ko na mas malaki ang kita kapag naghubad ka at ngumiti sa mga lalaking may pera. Nung namatay ang nanay ko… doon ko nakita na pera lang ang solusyon sa lahat. Kaya nangako ako sa sarili ko na hindi na ako babalik sa pagiging mahirap.”

Napatakip na lang ako ng bibig at napaiyak. D-Dahil kung totoo ngang buntis nga ako, hindi ko maipapangako sa magiging anak ko ang marangyang buhay dahil ito lang ako. Isang dating p0kpok sa isang strip club na bread winner pa ng pamilya, na ngayon, kaawa awa pa dahil niloko lang ako ng ama niyang mayaman at pinagpustahan.

Ilang barangay na ang napuntahan niya at hatinggabi na nga siya nakauwi. Ilang araw ang lumipas, wala ng pera si Aleyna, ilang araw ng hindi pumapasok sa eskwela si Ali at lumalala pa ang kundisyon nito, ang ama naman niya’y walang magawa kung hindi ang maawa sa sitwasyon nila. Kahapon lamang ay naitawid nila ang maghapon dahil sa ibinigay na ulam ng kanilang kapit-bahay, pinagkasya nila ang adobong kangkong at isang kilong bigas sa buong maghapon. Tuwing titignan ni Aleyna ang sitwasyon nila at ang paghihirap na nararanasan ay unti-unting gumuguho ang desisyon niyang hindi papasok sa trabahong ayaw niya. Habang tumatagal ay lalo ding lumalalim ang galit na nararamdaman niya sa kanyang ina.

'Di lingid sa kanya ang katotohanan na maraming kayang gawin ang pera, at isa na roon na gawing miserable ang buhay nilang magkakapatid. Habang nagkakaisip siya sa pagdaan ng panahon, kasabay niyon ang pagkalayo rin ng loob ng ina sa kanilang ama lalo na sa kanilang magkakapatid dahil sa kasalatan nila ng buhay. Nakatira lamang sila sa squatter area, kaya madalas na kung 'di mula sa barangay ang mga taong magtataboy at magpapalayas sa kanila ay minsan ay dinadampot na sila ng pulis. Ang akala niya ay ayos lamang 'yon dahil likas na mahirap sila. Ngunit hindi para sa kanilang mga magulang.

My body is getting weak all of a sudden. "Do you want to hear a story, Arielle? My story?" he smiled innocently. "I bet you'll be entertained." Hindi ako sumagot dahil ang puso ko'y durog na durog na. This is not what I want. I never wanted this. "When I was a kid, we're poor as mice. I need to work in a young age para sa akin at sa kapatid ko. But the world is so unfair... my brother died."

Edi sana iwas gastos. I hate being poor. I can’t do the things I want. I can’t buy the things I want. I belong to a middle-class family but I know that we’re on the verge of poverty. Hindi naman sa hindi ako kontento sa mga bagay na meron ako. Nasasaktan lang ako dahil 'yung ibang parents dyan, hindi problema kung saan kukuha ng pera. Samantalang sina mama, sabay na problemado. Hindi deserve nina mama ang ganon.