Short Story About Poverty Novels & Stories

ang pinagkaiba ang mga mayayaman sa mga mahihirap. Ang mga mayayaman ay nangangailangan ng mahihirap. Mahihirap na mga tao upang magsilbi sa kanilang mga kompanya o negosyo. Ang mahihirap ang nagiging susi sa mga matatagumpay na mga mayayaman. Sa panahon ngayon, malaki din ang nagagampanang papel ng mga mayayaman para sa mga mahihirap. Kung iisipin ninyo, karamihan sa mga nagiging matagumpay na mga tao, ay galing sa estado ng buhay ng mahihirap. Sa tulong ng mga mayayaman, mas napapalawak nila ang mga imahinasyon ng mahihirap, mas nagpupursigi silang makatapos sa pagaaral upang makamtan din nila ang mga bagay na mayroon ang mayayaman. Sa mga simpleng paraan na ito, dito natin mas mapapatunay

“Malungkot akong nakatingin sa pintuan na nilabasan ng mga lalaking collector ng isang illegal lending company. Para akong pinagsakluban ng langit at lupa na halos lahat na yata ng kamalasan sa buhay ay inani ko na. Nanlulumo na naupo ako sa sahig at kusang tumulo ang aking mga luha. Ako'y isang larawan ng taong wala ng dignidad. Nilamon ko na ang kakapiranggot kong pride para mangutang kung kani-kanino. Halos binenta ko na ang lahat ng mga gamit sa bahay, at ang tanging natitira na lang sa akin ay ang mga importanteng gamit ng aking mag-ina. Makalipas ang halos kinse minuto ay nanghihina na tumuyo ako mula sa aking kinauupuan. Isinarado ko muna ang pintuan bago tinungo ang silid ng aking an

then he died. .......Tito Theodore made sure that we are suffering each day... there are times that we just eat one time in a day... then my Lolo's medicine stop taking because we are lack of financial... his health become worst.... I also stopped schooling.... I become one of the boys in the street selling rags, sampaguita flowers, cigarettes and I also experience to pick up bottles, plastic bottles and paper boxes...we sell them... I always went home with a money that we can buy foods and if I managed to earned extra I buy my grandad maintenance... my father and grandad always scolding me about my work but they can't do anything about it because I always make a way to went with the boys my

Huminga ako ng malalim para sa mga gusto kong sabihin. "You know what, I don't know what did I do to you for you to hate me and judge me easily like this. Pero isa lang ang masasabi ko, I'm not here to leech off anything from your family. And I will never ever steal, even when I am rat poor, even if I die of hunger or whatever, I will never ever try to steal. Pinalaki ako ng nanay ko sa tamang paraan pero ikaw, hindi ko alam kung bakit ka ganiyan. Yes you're rich but I guess you lack something in you, you lack something that money can't buy and I'm glad I have it."

Napatakip na lang ako ng bibig at napaiyak. D-Dahil kung totoo ngang buntis nga ako, hindi ko maipapangako sa magiging anak ko ang marangyang buhay dahil ito lang ako. Isang dating p0kpok sa isang strip club na bread winner pa ng pamilya, na ngayon, kaawa awa pa dahil niloko lang ako ng ama niyang mayaman at pinagpustahan.

Ilang barangay na ang napuntahan niya at hatinggabi na nga siya nakauwi. Ilang araw ang lumipas, wala ng pera si Aleyna, ilang araw ng hindi pumapasok sa eskwela si Ali at lumalala pa ang kundisyon nito, ang ama naman niya’y walang magawa kung hindi ang maawa sa sitwasyon nila. Kahapon lamang ay naitawid nila ang maghapon dahil sa ibinigay na ulam ng kanilang kapit-bahay, pinagkasya nila ang adobong kangkong at isang kilong bigas sa buong maghapon. Tuwing titignan ni Aleyna ang sitwasyon nila at ang paghihirap na nararanasan ay unti-unting gumuguho ang desisyon niyang hindi papasok sa trabahong ayaw niya. Habang tumatagal ay lalo ding lumalalim ang galit na nararamdaman niya sa kanyang ina.

'Di lingid sa kanya ang katotohanan na maraming kayang gawin ang pera, at isa na roon na gawing miserable ang buhay nilang magkakapatid. Habang nagkakaisip siya sa pagdaan ng panahon, kasabay niyon ang pagkalayo rin ng loob ng ina sa kanilang ama lalo na sa kanilang magkakapatid dahil sa kasalatan nila ng buhay. Nakatira lamang sila sa squatter area, kaya madalas na kung 'di mula sa barangay ang mga taong magtataboy at magpapalayas sa kanila ay minsan ay dinadampot na sila ng pulis. Ang akala niya ay ayos lamang 'yon dahil likas na mahirap sila. Ngunit hindi para sa kanilang mga magulang.

My body is getting weak all of a sudden. "Do you want to hear a story, Arielle? My story?" he smiled innocently. "I bet you'll be entertained." Hindi ako sumagot dahil ang puso ko'y durog na durog na. This is not what I want. I never wanted this. "When I was a kid, we're poor as mice. I need to work in a young age para sa akin at sa kapatid ko. But the world is so unfair... my brother died."

Edi sana iwas gastos. I hate being poor. I can’t do the things I want. I can’t buy the things I want. I belong to a middle-class family but I know that we’re on the verge of poverty. Hindi naman sa hindi ako kontento sa mga bagay na meron ako. Nasasaktan lang ako dahil 'yung ibang parents dyan, hindi problema kung saan kukuha ng pera. Samantalang sina mama, sabay na problemado. Hindi deserve nina mama ang ganon.

They are having fun watching the Princess with it's normal life in Cebu. She's amusing them, totally erasing the job title they went after. Na tila ba hindi sila bantay at kapitbahay lang nito. Isa pa, lumaki itong maligalig. May prinsipyo. Hindi man mayaman pero at least may dignidad at marunong magpapahalaga sa mga bagay-bagay. Kahit maliit pa 'yan. But, it's just so sad dahil lumaki itong malayo sa tunay nitong pamilya. That she has to experience the difficulties of poverty. Lastly, she was fooled on purpose.