Runaway Bride/groom の小説・ストーリー

Walang pinagkalayo mga mababasang nobela na contract marriage ang genre. "Miss Soirye Galveza, do you accept Mr. Damon Ignaci to be your lawfully wedded husband?” baling naman sa akin ng judge. "I do,” sagot ko rin kasabay ng marahang pagtango. To my surprise, Damon took out a ring and put it on my finger. Inabutan niya rin ako ng isa pang singsing at sinuot ko naman 'yon sa kanya. "I now now pronounce you… husband and wife!”

"Sobrang saya ko talaga na nag-mala-runaway bride ka ngayong araw! Like, oh my god, benchmark 'yun sa buong High Society! Imagine, iniwan mo 'yung groom sa harap ng altar, itinapon mo 'yung mamahaling veil sa sahig, tapos tumakbo ka palabas! Pampa-praise god 'yun, sis!" Natawa rin si Jane, medyo pabulol na ang kaniyang pananalita habang itinataas ang kaniyang halos kalahating baso pa ng wine. "Haha! Alam mo, Azalea... feeling ko noong tumatakbo ako palabas ng simbahan kanina, para akong star sa isang action movie! 'Yung bang tipong... boom! Sabog ang wedding dress sa hangin, tapos biglang may pa-getaway car sina Conrad at Shun na nag-aabang sa may hagdanan!"

Nagsimulang tumugtog ang kanta at ang pag martsa ng mag- ama. Tahimik ang lahat, nakatitig sa bawat hakbang ng bride na nakatago sa loob ng isang puting belo ang mukha. Nakahawak siya sa braso ng Ama na hindi niya akalaing muli niya pang makikita. Umaapaw ang emosyon ng lahat. Karamihan ay naiiyak sa tuwa. Si Kim na madalas ay puro kalokohan ang dala ay humahagulgol sa gilid. Sa wakas ay ikakasal na ang mga kaibigan nila, totoong kasal na ni minsan hindi nila akalaing mangyayari pa.

Pero nang tumakas si Marvey mula sa sapilitang kasal sa bride na si Jasmine Avrra, dahil desperado siyang makatakas sa buhay na hindi niya pinili… may isang nagkapalit ng puwesto. Si Marco ang nadampot. Si Marco ang ginawang groom. Si Marco ang kailangang magpakasal bilang… si Marvey. Habang unti-unting naiipit si Marco sa kasinungalingang hindi niya sinimulan, unti-unti rin siyang kumakabog sa bride na dapat ay para sa kapatid niyang hindi niya kilala—si Jasmine, ang babaeng may sariling sikreto at sariling laban.

Sino ba naman kasi ang hindi mag-iisip na hindi siya ang bride kapag nakita nila ang suot niyang wedding dress? May dalawang babae na biglang lumapit kay Cindy at mabilis siyang hinila palapit sa pintuan ng simbahan. Bigla siyang nagpanic nang marinig niya ang malakas na tugtog ng wedding march. Akmang ibubuka na niya ang kanyang bibig para magsalita at sabihin na nagkakamali sila dahil hindi siya ang bride ngunit bigla na lamang may tumabi sa kanya at kinuha ang kanyang kamay. Nang tingnan niya kung sino iyon ay nakita niya ang kanyang Tito Lando na nakangiti pagkatapos ay hinila na siya para maglakad palapit sa lalaking nakatalikod at nakaupong sa wheelchair.

Hindi naman na nagtagal pa at agad na nga na nagsimulang maglakad ang entourage ng mga ikakasal. Una na nga na naglakad doon ay ang dalawang groom na sinundan nga ng mga ninong at ninang. Sumunid na nga ay ang mga abay na lalaki at abay na babae at sinundan naman sila ng mga cute na cute na mga flower girl at ring bearer. At pinakang huli nga na papasok ay ang dalawang bride.

Iniwan ko siya ng walang pasabi. Sa mismong araw pa ng kasal namin. Runaway bride ang nangyari sa akin na malayo sa pangarap kong maging isang happily married wife sa piling niya. Kung bakit kasi ganoon pa ang nangyari. Sa nakalipas na tatlong taon, ngayon ko lang ulit itutungtong ang mga paa ko sa bansang sinilangan ko. Ang Pilipinas. It feels good to be back.

"You're crazy! How could you hack my phone? That's against the law!" "Is it?" mapanuya niyang tanong. "Don't make this hard, miss Rievas. All you need to do is to marry me, that's all!" I greeted my teeth, the way he speak makes me more annoyed. Mas lalo akong nagiging demonyita sa lalaking toh! "We already talked about this! Hindi nga ako payag, you said you're confident enough. Then go, marry yourself!" Narinig ko ang tawa sa kabilang linya, parang nage-enjoy pa siya sa pang-aasar saakin.

Pumunta naman ito sa likuran niya at niyakap siya mula roon. "Gusto mo'ng umuwi na tayo?" tanong nito habang tinataniman ng maliliit na halik ang kanyang buhok. Hinayaan niya lang na nakalugay ang mahaba niyang buhok. "Mamaya na, nakakahiya sa mga bisita at sa bagong kasal. Doon nalang muna tayo sa suite na ibinigay ni Tatay sa atin." Sa mismong Tajarda Hotel ginanap ang reception ng kasal nila Zion at Miranda. Masaya sila para sa dalawa.

Dahil may edad na ang lola at medyo mahina na ang pandinig, nagtanong ulit ito, "Ano kamo?" "Mom," pigil ni Beatrice sa matanda dahil magkaiba ang takbo ng isip nila. "Huwag muna natin silang madaliin sa marriage paper na 'yan. Kailangan muna nating pormal na bawiin at kilalanin si Zoe bilang isang Valderrama, para naman maikasal siya nang may marangyang pamilyang nakatalikod sa kanya." Gusto niyang bigyan ng sapat na security, kumpiyansa, at backup ang kapatid niya bago ito tuluyang maging asawa ng iba.