Runaway Bride/groom 소설 & 이야기

Ang pagpapahayag ng sama ng loob at inggit ni Brianna ay malinaw na nakikita. "Siya ay nagpakasal sa isang paralisadong matanda na. Hindi mahalaga kung gaano kaganda ang seremonya at mga pangyayari. Magiging balo pa rin siya." Hindi sinasang-ayunan ni Addel. Habang nagkukwentuhan ang dalawa ay nagkagulo. "The bride and groom have arrived!” Nang marinig ito nina Brianna at Addel, nagulat sila saglit. 'Yung groom? Saan nanggaling ang groom? Could it be that the paralyzed old man had gotten up to attend the wedding?’

Sabi ni Thena at sinipa ang gown pagpasok niya. Binilisan niya ang pagpasok at agad inistart ang kotse. She immediately drove the car habang ang mga naiwan ay nagsisisigaw. They were running and chasing the car. Alam ko dahil sa papalapit na sigaw ng mga tao. The media were all chasing us down, but luckily they stopped. Maybe because the actor is moving now, good thing at tama ako ng napiling groom.

Sa bawat paggising sa umaga, ang unang pumapasok sa kanyang isipan ay ang paghahanda para sa magandang kinabukasan ng kanyang magiging pamilya. Bilang asawa ni Damien Vance—ang kilala, maimpluwensya, at pinakabatang punong tagapamahala ng Vance Corporation, isa sa pinakamalaking kumpanya sa buong bansa—inaakala ni Elara na ang kanyang pagsasama ay nababalot ng wagas na pagmamahal at katapatan. Limang taon na silang kasal, at sa loob ng mga panahong iyon, tiniwala niyang siya ang tanging babae sa puso ng lalaking kanyang minahal nang buong-buo. Ang pangakong binitawan ni Damien sa harap ng altar, na hinding-hindi siya sasaktan at manloloko, ay kanyang pinanghawakan nang mahigpit.

Napalunok siya habang ang kaba at takot ay unti unting bumabalot sa buong pagkatao niya. "Pero kasi naman..." "I said shut up!" Wala siyang nagawa kundi ang tumahimik. Kailangan niyang makita ang totoong asawa ng lalaking ito. Hindi siya si Blaire. Siya si Bernadette Soriano. "Pwede bang magbihis ka?" reklamo niya. Naiinis siya sa sarili dahil nakakatuksong silipin ang kahubdan ng tila mala Adonis na lalaking kasama niya sa kwartong iyon.

Sa mismong kasal na nangyari ang malaking problema. The bride ran away. Yes, she literally ranaway. Sa mismong araw ng kasal, habang nakaayos na ang lahat at nagsisimula na ang seremonya ay saka nagbago ang isip nito. Maeve, while walking on the aisle suddenly ran away without giving an explanation at all. Hanggang ngayon, hindi pa rin alam ng mga tao kung bakit biglang tumakbo paalis ang bride.

“That’s true. Magkakahiwalay tayo pero hindi iyon hadlang para maging masaya ka rin. Well, hindi ko alam kung anong pinagdadaanan mo. Ako rin, may matinding pinagdadaanan. This wedding is actually an insult to me. Bakit sila may bride pero ako wala?” “Tony…” “Bakit sila kailangang tumakas sa kanilang kasal? Pero ang bride ko lang ang tumakas at naiwan ako. Alam mo, kanina…naisip kong talikuran ka para sana nakaganti na ako. Gusto ko ring maging runaway groom para maranasan ng mga bride ang sakit na maiwan sa harap ng mga tao. Halos wala akong mukhang maiharap sa kanila at nagmukha akong tanga at kaawa-awa. Nakaganti na sana ako pero hindi ko ginawa.”

Di matinag ang titig ng isang lalaking naghihintay sa paanan ng altar. Ngumiti ang babaeng ikakasal. Musika na ihahatid nga siya sa lalaking kailan lang pinatunayan na aalagaan siya habang buhay. Halos maluha at kinakabahan ang lalaking ikakasal dahil di niya akalain na ganito ang mararamdaman. Masaya. Masaya silang lahat. Ngunit kinakabahan din kahit paano sa takot na baka magkaroon siya ng kontrobersyal kagaya ng runaway bride.

Maging matagumpay naman dahil maaga kaming nakarating ni Nanang at si Ate Champagne kasama ang mga kasambahay namin na kinabibilangan ni Yaya Chayong sa pagdadausan ng kasal. Nang maisuot ko ang aking wedding gown ay lumabas ang aking kagandahan. Hindi pa naman halata ang aking tiyan. Nakikisama ang aking ipinagbubuntis. Hindi pa siya ganoon kalaki. Gusto niyang maganda at seksi si Mommy sa kasal nila ni Daddy. Hindi ko maipaliwanag ang saya na nararamdaman ko. Ito na ang katuparan ng pangarap namin ni Jake. Ito na ang pinakamasaya sa buhay namin. Mamaalam man siya alam niyang sa kanya ko iniaalay ang aking puso. Sa kanya ko inihahandog ang una kong “I do”.

Inutusan kami ng judge na humarap sa isa't-isa at maghawak ng kamay. "Mr. Damon Ignaci, do you accept Miss… uh, Miss Soirye Galveza to be your lawfully wedded wife?” anito. "I do,” Damon said. Imbis na sinseridad, pagkainip ang bakas na bakas ngayon sa boses niya. Well, what should I expect? Hindi naman "marriage out of love" 'tong gagawin namin kundi marriage out of each other's convenience. Walang pinagkalayo mga mababasang nobela na contract marriage ang genre.

Hindi naman na nagtagal pa at agad na nga na nagsimulang maglakad ang entourage ng mga ikakasal. Una na nga na naglakad doon ay ang dalawang groom na sinundan nga ng mga ninong at ninang. Sumunid na nga ay ang mga abay na lalaki at abay na babae at sinundan naman sila ng mga cute na cute na mga flower girl at ring bearer. At pinakang huli nga na papasok ay ang dalawang bride.