Novel & Cerita Sad Hurting Quotes

"I will never let someone hurt you, Angel." Ang mga salitang iyon ni Liam ay nagbigay kirot at init sa aking puso. Ang inosente niyang mukha ay isang bagay na napakahirap saktan, ngunit kailangan. 'I'm sorry, Liam. I'm sorry...'

Bawat hampas ng simoy ng hangin mula sa bintana ay siyang patak ng luha sa mga mata. “Sorry for letting you in pain. Sorry for creating a difficult situation that it’s hard to handle. Sorry for choosing to love anyone else rather than loving yourself. Sorry for the pain that my subconsciousness creates in order to be in this place. Sorry for not being able to love and care for you this time. Sorry for everything and sorry for hurting you deeply that creates a wound that it's so hard to heal right now. Please help me overcoming this and let shine again.” Nakatingala niyang hinaing sa sarili habang nakapikit.

Habang pinapakinggan ko ang mga sagot ng kaklase ko ay napangiti na lamang ako at itinuon ang sarili ko sa paggawa ng quotes para sa finals namin. Day passes by. I thought I’m okay now, but everything turned upside down when sadness eats me again. It makes my whole system weak and I want to vanish for a while. Kung kailan malapit na akong maka-graduate ay nagkaganito pa ako. Ang totoo ay tatlong araw na akong hindi pumapasok ng ayos, minsan ay late akong dumadating sa room o kaya naman minsan ay dumating na sa point na nag-cucutting na ako sa isang subject dahil nasasakal ako. Pakiramdam ko, unti-unti ko ng nararamdaman ang pagod simula ng mawala si Mama.

" sabi ko agad niyang hinawakan ang kamay ko "I won't tell you "don't be sad" or "cheer up" 'cause I know you will not feel better with those words. But, I want to tell you that your feelings are valid and please let it out to me. Whether it is about your frustrations or your anger. I'm willing to listen, love. You can depend on me and vent those sadness out of your body." sabi niya "Na miss ko lang si mama." sabi ko at humikbi

Kinuha nitong muli ang ulo ng dalaga para marahang idikit sa kaniyang dibdib. "I'm just kidding, Sappy. Off course, that's the last thing I want you to do. Masyado kang maganda para umiyak at ma-stress lang. If it's only possible, ako na lang ang iiyak at masasaktan everytime you feel your world is falling apart. Napakahirap maging malungkot pero mas mahirap ang kapag wala ka sa buhay ko." That words of him triggers her tears to flow down once again. Oh, dammit! Not in his front, Sappy. Not in his chest! Subalit pigilan niya ma'y hindi na umurong pa ang mga luha niya.

Hindi ko alam kung may magic ba siya o ano, pero nagpapasalamat ako sa kaniya. Nanatili lang kaming ganito ng ilang minuto. Hinayaan niya lang akong yakapin siya. Nang namanhid ang mga binti ko ay kumalas ako sa yakap niya. Nakakapagod tumayo ng matagal pero mas nakakapagod kung lagi kang malungkot at hindi makawala sa lungkot. Because for me, sadness can kill a person. Sadness is the source of evil to our lives.

Sawang-sawa na siyang makipagdiskusiyon at makipagbangayan sa mga taong insecure na katulad nito. "I guess, it hurts," kunwari'y concern nitong turan. "Imagine, mag-iisang buwan na ring hindi bumabalik dito si Sir. Oh, how sad... Tuluyan ka na niya yatang nakalimutan," mapang-uyam na wika nito, then sarcastically grinned.

Isang nakamamatay na sakit ang ipinaramdam ng simpleng mga salitang lumalabas sa kaniyang bibig. Ilang sandali pa'y bigla akong makaramdam ng pagsipa ng anak ko sa aking sinapupunan habang patuloy pa rin ako sa paghagulgol. Oh God! I'm so sorry, my baby! I'm so sorry! I shouldn't have let you feel this kind of pain.

Unti-unti kong naramdaman ang pamamasa ng aking dalawang pinsgi at panlalabo ng aking paningin. Dali-dali akong umalis sa senaryong iyon at umakyat ulit sa aking kwarto. Sobrang sakit na para bang sinasak ang aking puso. Napahagulhol ako at napadapa sa aking kama. Oh God! Kaya ko pa ba? Bakit ganoon siya? Bakit ang dali niyang saktan ako? Halos hindi ako makahinga dahil sa sobrang iyak. I feel so devastated and hurt!

"I'M SORRY..." Two words only but I feel like I lost everything. My heart stopped beating, my mind became numb. Every part of my body is aching. Hindi ko alam kung ano ang dapat kong maramdaman. Everything was shattered right through my eyes. I was so hurt that I could literally feel my heart shattering into pieces. My tears were non stop and all the memories we had started flashing from the time we first met. The pain that I am feeling is killing me. I can still remember everything clearly and in detailed. All I could see now is nothing but darkess, all I could feel is pain. Endless pain.