Novel & Cerita Sad Hurting Quotes

Kaya naman ibinalik niya ang tingin sa kaibigan. She sighed as she feel her friend's sadness, kung ganon rin ang sasabihin ni Luttrell sakanya ay talagang masasaktan siya. "Hey.." aniya at mahinang siniko ito. Pero hindi ito lumingon sakanya at nagpatuloy lamang sa paglalakad. "Please don't be sad Hazel, pati ako ay nalulungkot rin." Sukat sa sinabi niya ay kaagad itong bumaling ng tingin sakanya.

I sighed. "Hindi ako inaantok.. May naiisip ako." sabi ko. "Ano na naman?" aniya sa matabang na boses. "May nabasa akong quotes kay pareng g****e. At sa tingin ko bagay iyon sa'yo?" saad ko. Tumango siya. "Then, share it with me." aniya na agad kong sinunod. "Lahat ba ng Single, malungkot na? Bakit lahat ba ng taken masaya?

Pakiramdam ko lalo akong nahirapan huminga dahil sa pagyakap niya sa akin. "i am so sorry for hurting you this much. I am so sorry but this time i won't let you go kim. Mas nanaisin ko pang mamatay kaysa tuloyan ka nang mawala sa akin. Hindi ko kaya.......hindi ko kaya....At ang sakit sakit nang makita kang masaya sa iba" puno ng pagsusumamo niyang saad. Dumiin ang pagkakakagat ko sa aking labi. Hindi ko na yata kakayaning kontrolin pa ang emosyong nais nang kumawala sa aking kaibuturan.

I love the rain, the sound, the smell, the feeling it makes you feel na para bang alam niya 'yong kalungkutan na nararamdaman mo and it's there to comfort you. Sining Fedeli: The rain will stop, the night will end, the hurt will fade. Hope is never lost that it can't be found... I send him an inspirational quote na sinearch ko pa sa g****e. He replied at nagsend pa ako ulit. I tried to call him dahil baka he needed to hear my voice. Baka lang naman he wanted to talk and I'm free to be his listener whenever.

"Alam mo bang ang saya-saya ko ng umagang iyon habang pinupuntahan kita? I came to tell you na bumalik na ang mga ala-ala ni Alex at pwede na natin ituloy ang kasal kaya lang gumuho ang lahat ng madatnan ko ang tagpong iyon. Sobra akong nasaktan Ade, I was shattered into tiny pieces." "I'm so sorry," mahina nitong sabi. "Sorry dahil kailangan mong danasin ang sakit na iyon, I was hurt too. Hindi ko na alam kung paanong mabuhay ng mawala ka, without you I was so lost Jade."

Sambit niya bago tumayo pagkatapos ay inilahad ang kanyang kamay. Malungkot akong napangiti bago tinanggap iyon. One of the saddest things in the world is to feel broken, and although you're somehow been figuratively ripped apart you feel like can never be put back together again. These are days when I ask myself! What are you staying here for? Most times I don't even have an answer. Sometimes I just don't want to be here anymore. That I don't want to fight this kind of sadness sicked. Those toughest thoughts to deal with.

napatayo Ako sa sobrang ng dahil sa sakit na nararamdaman ko lumapit Ako rito at walang pasabing sinampal ito. Hindi na napigilan pa ng luha ko na kumawala ng dahil sa Galit na nararamdaman ko" anlakas ng loob mo na sabihin Yan baka nakakalimutan mo ng dahil sayo kung bakit namatay Ang anak ko ng dahil sayo nagdusa Ako ng Dalawang taon halos mawala Ako sa sarili ng malaman kung nawala sakin Ang anak ko Hindi mo alam Ang hirap at depression na dinanas ko ng dahil sayo Gideon walang araw na Hindi Ako umiiyak ng dahil sayo naiisip mo ba Yun? Wla Kang kwentang lalaki alam mo Yun pasarap lang sa ibabaw ng kama Ang alam mo walang Kang ibang iniisip kundi yang sarili mo" hagolgol ko ng iyak napansi

Kailangan kong iiyak lahat para lumuwang man lang ang paninikip ng dibdib ko. Ano ba ang naging kasalanan ko para magkaganito ang buhay ko? I know this is my fault, I let him hurt my feelings. God, wala naman sana akong ibang hiniling, kundi ang makasama s'ya ngayon sa espesyal na araw ko. 'Yon lang naman sana. Napakasapat na para sa akin 'yon. Why you're so unfair to me God? Why do I need to feel this damn pain? Bakit ako na lang lagi? Sila na naman oh, tama na ako. Quotang-quota na ako.

“I regret not realizing my feelings sooner.” Napapikit ito. “I regret hurting you.” Unti-unti itong yumuko. “Beatrice, I really can't live without you.” Bahagyang nanginig ang kanyang mga balikat. “If you hate me...” “If you blame me...” “Then kill me.” Isang mapait na ngiti ang sumilay sa kanyang labi. “It would be better than suffering like this every day.” Pagkasabi niyon ay muli siyang lumapit.

Parang gusto niyang umiyak, pero dahil gusto niyang patunayan sa dalawa ang mga binitiwang salita, ay pinilit niyang umatras ang kanyang nagbabadyang mga luha na gusto ng tumulo anumang oras. Ang hirap din pala turuan ng damdamin na huwag masaktan lalo na kapag minumulto siya ng sakit ng nakaraan. “I-I’m sorry…” kapagdaka’y hinging paumanhin sa kanya ni Zayn ng makitang tila naapektuhan siya sa sinabi nito.