Sad Man Photo Novels & Stories

I tried to chase it away from my memory as I continue to look further. A picture caught my eye. This article was published before but was immediately turned down because of some gruesome content. Isa itong larawan ng isang lalaki sa isang madumi at may kadilimang lugar. Nakakandena ang parehas niyang kamay pataas at ang kanyang mukha ay hindi makilala dahil sa dugo at dami ng sugat nitong halos binubulate na. Magang-maga rin ang mukha dahil sa halatang pangbubugbog, halata rin ang dami ng paso dahil sa matalas kong mata. Ang kanyang katawan naman ay literal na warak, nakabukas ang tiyan at nagkalat ang lamang loob nito.

Nakatingin si Damian sa kanya at hindi sa camera. Kundi sa kanya. At siya? Makikita talaga sa picture na masaya siya, halos kumikinang ang mga mata niya. Napahinto siya. Minsan, nakakaloko ang mga litrato. Kaya nitong ipakita ang isang sandali na parang perpekto. Pero hindi nito ipinapakita ang mga gabing mag-isa kang umiiyak. Ang mga umagang gigising kang mag-isa. Ang mga pagkakataong naghihintay ka sa taong hindi naman darating.

Ni hindi siya ngumingiti. The rest of his photos, he's emotionless. Para bang mabigat sa loob niya ang magpakuha ng litrato. And while my eyes are roaming all over the photo frames that are on display, a certain photo caught my attention. Nilapitan ko ito at kinuha. He's smiling in this photo... With a girl.

Inalis ko na lang ang kamay ko sa braso niya, ang tigas ha! “Tinanong ko ba?” Pambabara ko. “You look good here,” he said, nodding toward a photo of me with my digicam in his hand—fierce, confident, and undeniably sexy. “Infairness sayo ha.” I joked. Maganda din talaga siya kumuha ng litrato ha, approved ng skills ko. “But this one looks so sad. I can tell just by looking at your eyes.” I glance at the photo he’s showing me on my digicam. It’s just a simple candid shot, yet the emotion in my eyes is impossible to miss—no matter how much I try to cover it up with makeup.

Nakabantay lang si Sandy sa mukha mismo ni Dwight, dahil makikita roon kung may iniinda itong sakit, pero wala namang nagpakita na nasasaktan ito kaya napanatag na siya, pagkatapos ng solo shot ni Dwight ay parehas na sila ulit na kinuhanan ng litrato. Nang matapos ay pagod na naupo si Sandy sa isang upuan sa gilid. Nakakangawit ang tumayo ng ilang oras dahil umabot na sila ng gabi kaka-tayo para lang sa photoshoot. Ang daming camera shot ang nangyari. Buong makapal na photo book ata ang pupunuin ng photographer. "Masakit ata ang paa mo?" Napangiwi si Sandy, pinupulikat ang paa niya. "Kailangan lang ng masahe ito. Pag-uwi ko na lang gagawin.

Una niyang nais na tanggalin ang mga larawang kinunan ng photographer sa kanila kanina, ngunit aksidenteng natuklasan niya na bukod sa mga larawang ipinadala ng photographer, may mga solo photos siya sa camera ng lalaki! Ang solo photo ay ang sandaling parang isang heroine sa Korean drama siya na hinihipan ang mga petals ng locust laban sa liwanag. Sa totoo lang, maganda ang larawan, hindi ito pangit kumpara sa mga gawa ng photographer, kaya't natuklasan ni Liliana sa unang pagkakataon na maaari pala siyang maging ganito kaganda! Ngunit palagi siyang nakakaramdam na parang... kakaiba na ang lalaki ay may mga solo photos niya sa kanyang telepono!

But this time, parehong walang ngiti sa mga labi nila… it seems like they're both sad and angry. Kumunot ang noo ko. Ito yata ang natatanging picture sa photo album na hindi nakangiti si Matheo. He always smile, si Mikhael iyong hindi palangiti, pero sa litratong ito halatang pareho silang hindi masaya.

The bell continuous it's sound of death. Would not stop until the white dress of the bride turns into a red one. The photographer, who having a bloody hand, take the moment to capture the grief of groom. Until his shoulder was shot, maririnig ang nahulog nitong kamera na ikinabasag ng salamin.

Sadness and pain, those two combined emotions have started to eat my senses in an excruciating way. Libu-libong karayom ang tumutusok sa aking dibdib. I cleared my throat and inhaled heavily, avoiding myself from tearing up. I then gathered all my strength and pulled my luggage as I walked out of my room. This must be it. I am completely done with all his game... Totoo ngang walang saysay ang magmahal ng isang lalaking hindi kayang magpahalaga at rumespeto ng damdamin.

Sambit n'ya pa. Hindi ko alam kung bakit pero nang makita ko ang pinaka huling mukha na ginamit n'ya nang huli kaming magkita at bago s'ya magpalit ng muka ay biglang nagbago ang tibok ng puso ko. "The man who notoriously raped and killed both infants and women with his own hands, the man who killed my fourth shadow." "I believe it's not my birthday today." Napangisi ako habang tinititigan ang litrato nito. "But his head would definitely be too much of a gift for my birthday, though."