Sad Movies That Make You Cry Novels & Stories

Bumuntong hininga ito. "I'm sorry, but I did make you cry! Napakasalbahe ko," saad niyang napakamot ng ulo. " Gago!" Tinabig ko ang kanyang kamay at ako na ang nagpunas ng mga luha ko." Hindi mo naman ako pinaiyak, I'm just emotional kasi masaya ako." May voice crack. Namumuo na naman ang mga luha ko kaya tumingin ako sa taas.

damn it! Kim on the other hand is now crying silently beside me, umiiyak siya ng tahimik, nakatakip ang mga palad niya sa bibig na tila pinipigilang makagawa ng ingay ngunit kahit anong pigil niya ay unti unti na siyang humihikbi, unti unti nang nagkakaroon ng tunog ang kanyang paghihinagpis and so i am my tears began rolling down my cheeks,it is kinda painful seeing my friends crying in pain because of me, pakiramdam ko kasalanan ko, pakiramdam ko ang laki ng mga naging pagkakamali ko dahil sa pagiging bulag ko sa pagmamahal ko kay kailey sa nakalipas na mga taon.

“Wait, magkaibigan kayong tatlo hindi ba. Dapat maging masaya ka para sa kanila.” “True, masaya ako para sa kanila. Malungkot ako para sa sarili ko. Anyway, don’t tell Maddie. I just need someone to talk to. Buti na lang nakita kita dito. Higit kaninuman, ikaw ang makakaintindi sa nararamdaman ko.” “Oo naman. Cheers!” Itinaas niya ang basong may alak. “Let’s drink to our heartbreak! Cheers to more sad days!” sagot ni Kaye. Lasing na talaga ang babae. She’s crying and laughing at the same time.

ang kaninang nag-aalalang boses ay halos mahina na ngayon dahil sa lungkot. Agad ko siyang pinutol at tinuro ang TV. Pinunasan ko rin ang ilong ko bago tuluyang nagsalita. "I cried because of the movie," muli akong humagulgol. "The ending was unexpected, it made me so sad. I don't think I can stop crying right now," emosyonal na sabi ko. He chuckled before putting my head on his chest. Hinaplos n'ya ang likod ko at marahang hinalikan ang ulo ko.

I murmured while scrolling on N*****x. Nang makahanap ako ng papanoorin, I pressed play. Tahimik akong nanood hanggang sa biglang tumulo ang luha ko sa hindi malamang dahilan. Damn it! Dapat talaga ay natulog na lang ako. "Why would this movie make me cry?" I sobbed, using a tissue to wipe my wet face. Awang-awa ako sa dalawang main characters. Hindi sila inaprubahan ng pamilya nila. Sinira ang love story nila na parang kami.

Kitang-kita 'to kasi kulay teal ang sheets ko. And in just a few seconds, I was sobbing. Loudly just like a baby. Kahit siguro ilang beses ko 'to mapanood I will always have the same reaction I did when I first watched it. At siguro, at the very moment, lahat nang frustration ko ay nilalabas ko sa pag-iyak kong ito. A maelstrom of emotions stirring the clouds causing it to rain. Nawala ata sa isip ko na may kasama ako sa kwarto nang tinamaan ako ng breakdowns ko. But in crying, embarrassment had left my system. Siguro sobrang bigat lang ng lahat.

Maraming beses ko na itong napanuod pero hindi pa rin ako nagsasawa sa palabas na 'to. An hour later, the movie was about to end. We were already in the part where Julia Stiles was reading the poem. The fact that I know that her tears were purely real and unscripted made me feel the pain even more. Call me sappy but I cry everytime I watched this scene. But mostly I hate the way I don't hate you. Not even close, not a little bit, not even at all. Okay. That line is so relatable. Nang matapos na ang palabas, isa-isang nagpalakpakan ang mga tao. Pasimple ko ring pinunasan ang luha ko bago pumalakpak rin gaya nila.

DV said with pure happiness written on his face and in his voice. Hindi ako manhid. Ramdam ko, masaya siya. Hindi ito pilit, hindi ito pakitang-tao. Tunay ang tuwa niya. At sa sobrang saya niya, hindi ko na kayang agawin pa ang sandaling iyon mula sa kaniya. Tumalikod ako. Tumingala ako sa langit, hoping to stop the tears. But I can't. The more I hold it in, the more painful it becomes. Mas lalong mahapdi. Mas lalong sumisikip ang dibdib ko. Napakawalang kuwenta ng lahat.

he whispered on my ears, sumandal ako sa kaniyang balikat at umiling kasalukuyan kami ngayong nasa Sala nila at nanonood ng isang movie pumulupot ang kaniyang kamay sa aking bewang at linapit ako sa kaniyang katawan, naramdaman ko ang pagpunas niya ng tissue sa aking pisngi dahil sa mga luhang tumulo sa aking mata "beautiful"bulong niya at pinatakan ng malambot na halik ang aking pisngi pero hindi ko siya pinansin nakaabang na naman ang panibagong batch ng luha sa aking mata habang pinagmamasdan ang bida na namatayan ng Mahal sa buhay.Her life is so hard,nawalan siya ng anak dahil sa tatay niya tapos pinapatay pa ng nanay niya ang asawa niya at ngayon naman namatay ang taong palagi lamang na

Hindi lahat ay matapobre at mapagkunwari. Nag-init ang mga mata ko at isa-isa nang tumulo ang luha. Natigil si Tita sa paghihiwa nang carrots nang mapansing umiiyak na ako. Umikot siya para lapitan ako at yakapin. "Oh, no! Sandler will be mad at me for making you cry, hija."