Movies That Make You Cry นิยาย & เรื่องราว

Maraming beses ko na itong napanuod pero hindi pa rin ako nagsasawa sa palabas na 'to. An hour later, the movie was about to end. We were already in the part where Julia Stiles was reading the poem. The fact that I know that her tears were purely real and unscripted made me feel the pain even more. Call me sappy but I cry everytime I watched this scene. But mostly I hate the way I don't hate you. Not even close, not a little bit, not even at all. Okay. That line is so relatable. Nang matapos na ang palabas, isa-isang nagpalakpakan ang mga tao. Pasimple ko ring pinunasan ang luha ko bago pumalakpak rin gaya nila.

Hindi niya napansin na nahulog ang basahan na kanyang ginamit na pamunas shelves kaya nadulas ito at bumagsak sa sahig. Dali dali naman lumapit si Scott sa kinaroroonan ni Mj ng makitang bumagsak ang dalaga. Nag-alala ito dahil kasabay ng pag bagsak ni Mj ay hindi ito kumibo. Agad na hinawi ni Scott ang ulo ni Mj at chineck kung tumama ba ang ulo nito sa sahig. Ngunit wala naman iyong dugo. Nag-aalala pa rin siya kaya tinapik tapik nito ang mukha ni Mj, hindi pa rin ito nagigising marahil ay napasama ang pag bagsak nito kasabay ng gulat kaya nawalan ito ng malay sandali. Hindi mawala sa mukha ni Scott ang pag-aalala, patuloy ito sa pag tapik sa pisngi ng dalaga habang hindi malaman ang gagaw

Because she wanted to fire me? I don't know what came over me but I was on the edge of crying. "Are you gonna cry?" nantutudyo niyang tanong. Umiling ako, "H-hindi po." I stammered. She smiled, wickedly, at me, "Just you wait, I'll make you cry." sabi niya sa akin bago niya ako binunggo. Muntik pa nga akong matumba pero tinatagan ko ang tayo roon. Nakakahiya na nga sa harap ni Hendricks na hinihiya niya ako kaya't sobra na kung tutumba pa ako roon.

I murmured while scrolling on N*****x. Nang makahanap ako ng papanoorin, I pressed play. Tahimik akong nanood hanggang sa biglang tumulo ang luha ko sa hindi malamang dahilan. Damn it! Dapat talaga ay natulog na lang ako. "Why would this movie make me cry?" I sobbed, using a tissue to wipe my wet face. Awang-awa ako sa dalawang main characters. Hindi sila inaprubahan ng pamilya nila. Sinira ang love story nila na parang kami.

Then my chest started hurting, and before I could stop it, tears came. Not pretty tears. Not cinematic, single-tear-down-the-cheek type. More like ugly, silent, nakakahiya kind of crying where you press your sleeve to your face because you don’t want even your own room to witness it. I cried for Jun, kahit hindi ko siya kilala. For Miro, who made jokes about fractions and probably grew up with a missing space he didn’t know how to name. For Marisol, who still smiled while carrying groceries, bills, medicine, and ghosts.

Unrequitted love really sucks? It's too painful to the point that I can't do anything! Inis kong pinunasan ang mukha ko dahil basang-basa na pala ng luha. My shoulder is now shaking... turning upside down so I tried to calm myself but my body didn't want! "Stop crying!" His voice thundered. I just can't help it! Ang heartless mo talaga! Hindi ako nakinig sa kaniya. My tears is now rolling on my cheeks like there's no tommorrow.

Kawawa naman. Since wala naman akong alam na movie, nag-play nalang ako ng kung anong makita ko. The movie's title is "The Fault in Our Stars". We watched through it and instantly, I regretted not reading the movie description. The story is really... sad. I even saw Mathieu wiping his tears while watching.

Napaiyak na ako sa sobrang frustration. Jaxon. "Please.. don't. No." Taranta kong sinend ang message at tatakbo na ako palabas nang may humawak sa pulsuhan ko. "What happened?" Nasa tinig nito ang pag-aalala. Hindi ako nakasagot dahil nanginginig pa rin ang labi ko sa kaba't takot. "Lhaurize, I'm asking you. Why are you crying? Bakit nanginginig ka?"

Ace POV Halos lutang ako habang nagdadrive dahil ang isip ko ay nasa asawa ko, alam kung madalas naming pag awayan ang tungkol kay Riley pero naaawa lang naman ako sa kalagayan niya dahil wala ang mga magulang niya dito at wala siyang ibang kasama. Kahit papaano ay may pinagsamahan naman kaming dalawa. I know masama ang loob sa akin ni Kylline dahil hindi ko siya pinili kahit na siya ang asawa ko. Mahal na mahal ko siya at kagaya ng pangako ko sa kanya ay ito na ang huling beses na pupuntahan at tutulungan ko si Riley.

The movie is so heartbreaking, hindi ko na tuloy masyadong maaninag ang pinapanood dahil sa pag-iyak. Tumagal ang pag-iyak ko dahil sa palabas ngunit nag-unahan magbalikan ang luha ko nang maramdaman ang panyo sa balikat ko. Nilingon ko ito at nakita ang kamay ni Dyq na may hawak na panyo at iniaabot ito sa akin. I was shocked and mesmerized by his eyes that speaks affection. Paulit-ulit ko na itong nakikita sa mga mata niya pero sa bawat tingin ko na rin iyon ay nakikita kong mas nadadagdagan ito, mas lumalakas ito.