Sad Quotes About Family Novels & Stories

Masaya nga ang buhay-pag-ibig ko, pero unti-unti namang nasisira ang pamilya ko. Babalik pa kaya kaming lahat sa dati? “Pare koy, akala ko noon hindi ko kakayanin kapag nawala ka sa'kin, pero mas hindi ko pala kaya kapag nawala kayong lahat,” kwento niya kaya wala sa sariling tumunghay ako upang hanapin ang kaniyang mga mata. “Hindi ko kayang mawalan ng pamilya,” he added as he cried silently. Nangilid naman ang aking mga luha bago ako napasinghap ng hangin.

Tinitigan na lang niya ang tuta na ngayon ay mukhang mahimbing na natutulog sa tabi nila. "I'm sorry," he said apologetically. Nginitian naman niya iyon at nag-hand gesture ng no problem. “I honestly hate my mom since then,” panimula nito kaya mas lalo lang siyang napatitig sa binata. "Actually, I hate everything about my family. Ang lolo at mama ko ay magka-ugali lang. Maybe it runs in the blood." he chuckled like he was cracking a joke. “Pareho silang pera, estado at negosyo ang inuuna. Pang-huli na iyong pamilya. Wala silang pake sa gusto mo dahil ang gusto nila ang nasusunod kaya kabaliktaran ang lahat-lahat na nakasulat sa mga nababasa mong articles about us. The truth is, mas malala pa

Binigyan niya ako ng panyo. “Thank you, Max,” I whispered. Lumapit si Liam at binuhat pabalik sa upoan. Pinunasan ko ang aking mga luha. Huminga ako ng malalim bago ipinagpatuloy ang pagsasalita. “How can I accept that I've lost both of you? You were my anchors, my source of strength. Without you, I feel lost and alone. But I know you wouldn't want me to dwell in sadness forever. You always encouraged me to find happiness and live life to the fullest.” Tiningnan ko sina Britney at Daddy, a mix of sadness and determination in my eyes. “Britney, Daddy, thank you for being the light in my life. I promise to carry your love and memories with me always. Though we are apart, we will forever be con

Tumango ako. "Kasi kahit anong mangyayari, pamilya mo parin sila. Pwede mong iwanan ang lahat, pero sa pamilya mo parin ikaw babagsak. I know our past will leave us a big scar, but it's actually a beautiful and meaningful scar." Sabi ko habang nakatingin sa pamilya ko at ni mommy Ysa kasama si Ysrael na nagtatawanan.

"I'm sorry, anak. Alam ko ako ang puno't dulo ng lahat sa pangyayari ngayon sa buhay mo. I'm really sorry, Anak..." "Noon, palagi kong iniisip. Paano kung hindi kayo lumayo kay mommy noon? Magkakaroon kaya ako ng masaya at buong pamilya?" My tears fall again. "B-buhay kaya si mommy kung hindi niya dinamdam ang paglayo mo noon sa amin? Mararanasan ko kayang sumaya katulad ng mga schoolmates ko kapag sinusundo sila ng mga ito sa school?" I sob silently. "Ang malas ko dahil isa ako sa maraming bata na walang wastomhh pamilya, na ulilang lubos at bata na kabilang sa broken family."

Napangiti ako nang mapait, kung ikukumpara ang buhay namin ni Caden noon at ngayon masasabi kong mas pinipili ko ang buhay namin ngayon kahit may kunting panganib sa amin, noon hindi ko masabing masaya ang pamilya namin. Ang magkaroon nang mapanakit, adik, sugarol na Ama ay hindi naging masaya, ang magkaroon nang Ina na hindi nilabanan ang hamon nang buhay ay hindi rin naging masaya... nagkaroon ba kami nang salo-salong pamilya? Wala; Kung hindi si Tatay ang kasalo namin, hindi rin si Nanay ang kasalo namin.

matipid ko na sagot. I noticed that Dad suddenly looked sad. “Nakakalungkot lang na ikaw na lang ang natira sa akin dito dahil may pamilya na yung mga kapatid mo... If only your Mom hadn’t left me so early, I could have been happy,”Dad lamented sadly. It's been three years since Mom passed away from breast cancer. I’ll admit, her death is one of the reasons why my attitude has worsened even more.

“Ate Sanjela, walang kalabisan sa aming ginagawa para sa'yo at sa pamilya mo. Always remember that blood is thicker than water. Pagiging magkadugo ng pamilya mo ang nanalaytay sayong mga ugat na konektado kay Afzal at Afza at asawa ka sa isa sa mga kaibigan ng mga asawa namin. May sinumpaan silang walo na walang tatalikuran kahit ano man ang mangyari. Kung sino man ang madadapa open hand nilang aakayin para maiahon ito,”si Clea.

Magkayakap silang nagdalamhati, isang yakap na nagbubura sa lahat ng sakit, selos, at pait ng nakaraan. Sabi nga nila, minsan ang kamatayan ay nagsisilbing family reunion. Nagiging tulay ito para hilumin ang mga sugat na ilang taong hindi naghihilom. At para buuin muli ang isang pamilyang winasak ng mga lihim.

Ani Troy. “Kaya nga iha, kalimutan na natin ang nakaraan dahil tapos na yon, ang mahalaga ay ang ngayon kaya lets celebrate this,” sabi ni Mommy. Subalit tumulo pa rin ang luha ko. dahil sa sayang naramdaman. Ang akala ko kasi ay magagalit sila. Pero mali pala ako. Parang hindi ko deserve but still I’m thankful to them and for having as my family.