Novel & Cerita Sad Quotes About Family

Hindi gaya ng ibang bata na mayroong masaya at buong pamilya. ‘I am sorry if I can't give you a complete family. I am sorry if I lied.’ sigaw ng utak ko. Hindi ko alam kung hanggang kailan ko kayang itago ang totoo sa kanila tungkol sa kanilang ama. Alam kung karapatan nilang malaman ang totoo pero natatakot ako. Natatakot akong mawala sila sa akin. Hindi ko kakayanin. They are my life.

"For me, this is the very worse life that I experienced. Even if I'm dead if I'm with my family, I'll be happier then, than this life. I am alive but I'm not with my family, I am not fucking happy." "Nandito pa si Clave, pamilya mo siya, pati 'yung mga kaibigan mo pamilya mo sila, hindi ka naman nag-iisa, eh. Kung lagi mong iisiping nag-iisa ka lang hindi mo talaga ma-a-appreciate 'yung pagdamay sa 'yo ng mga taong nasa paligid mo, parang ang selfish ng dating kapag gan'on." Napayuko naman siya at nabigla ako nang kunin niya ang kamay ko at nilaro-laro ang daliri ko.

Saad ko naman kay Alec. “Mommy, hindi ka po ba sad?” Biglang tanong niya sa akin. “Bakit naman po ako magiging sad?” Tanong ko rin sa kanya. “Kasi po, hindi ka puwedeng magpakita sa mommy mo. Kasi dahil po sa amin kaya nahihirapan ka at ang family mo.” aniya sa akin. “You’re right, hindi nga ako puwedeng magpakita sa kanila pero this is my life now. At kayo ang buhay ko, ang pamilya ko. Hindi niyo naman ako iiwan diba?” Sagot ko sa kanya.

"It's been three years... sorry kung ngayon lang ako nakadalaw." I wiped my tears when it continues to fall on my cheek. Ang sakit pa rin sa dibdib na sa kabila ng lahat ng nangyari maganda man o pangit ay ganito ang kahahantungan nila. "I'm sorry if I disappoint you... hindi ako naging mabuting anak." Nilapag ko ang bulalak sa kanilang dalawa at nag tulos ng kandila. Hindi man kami tulad ng ibang pamilya na simple lang pero masaya. Hindi rin tulad ng kuntento at sama-sama. At least... we were family. I love them, even if they can't feel it.

Pero hindi ako magrereklamo dahil kapag may oras naman hindi niya kami kinaliligtaan ng mga bata. "Iniisip mo ang family reunion?" Isa pa yan na nakakadagdag stress. Kung pupunta ako maaring magtaka ang buong pamilya.. Magtaka sa bagong mukhang masisilayan nila.. But do I need to explain it? Na bago ang aksidente nakapag-pa opera na at ito na ang naging resulta? Ngunit kung hindi naman ako pupunta sasama naman ang loob ni Thomas. I won't let that happen.. Simpleng bagay lamang ito pero.. hindi para sa katayuan ko..

“Masyado ka yatang abala nitong nakaraang buwan kaya hindi mo na nasasagot ang mga tawag ko. Kamusta na nga pala ang bakasyon niyo nila Saddie last month? Balita ko ay nagpunta kayo ng Boracay… kaya pala hindi mo nasasagot ang pangangamusta ko.” Hindi ko man nasagot ang tawag ng ama ni Saddie ay nabasa ko naman ang text nito kaya alam ko kung ano ang kailangan nito kaya ako tinatawagan. “Di’ba family outing ‘yon? Bakit sinama niyo si Saddie?” Singit ni Letty. “Hindi pa naman kayo kasal kaya—“ nang tingnan ito ng babala ng asawa ay ngumiti ito ng peke. “Hmp! Ang akin lang naman, bakit hindi niya tayo sinama? Kung pamilya ang tingin nila kay Saddie, dapat inimbitahan rin nila tayo. Nakalimutan

"Hindi lahat ng taong may pera o mayaman, masaya talaga ang pamilya. Mapapansin mo madalas sa mga mayayamang pamilya, palaging busy. Hindi masyadong nagkakasama dahil nga maraming inaasikaso. Ganoon sa amin, sa pamilya ko. Hindi masaya. Kaya lumayo na lang ako dahil iba rin ang ugali ng side ni daddy. Napagtanto ko na mas masaya pala kapag mag-isa. Walang judgement." Kumamot si Valerie sa kanyang ulo. "Ano iyan? Mamamatay ka na lang ng mag-isa, ganoon? Kawawa ka naman, girl. Masyado namang malungkot ang buhay mo niyan. Ang lungkot kayang mamatay mag-isa. Hanap ka ng kasabay mo mamatay para may karamay ka naman."

"Maybe." "Then why doesn't he stop?" Hindi ko agad naintindihan. "What do you mean?" "Why doesn't he let you go?" Napatingin ako sa anak ko. At doon ko nakita. Hindi na bata ang kaharap ko. Naiintindihan na niya ang lahat. "Because he realized too late." Mahina kong sagot. Tumango si Jet. Pagkatapos ay nagsalita nang mas mabagal. "I feel bad for him." Napayuko ako. "Me too." "Pero gusto ko ring maging masaya ka kahit ayaw ko sana maging broken family tayo katulad sa iba." Napatingin ako sa kanya. At sa unang pagkakataon... Parang may bumitaw sa dibdib ko. "Thank you." Ngumiti siya. Maliit lang. Katulad ng ngiti ko. "Mom." "Hmm?" "If tito Liam makes you happy..." Tumigil siya. "Then don't sta

Siya ay isang tao, at halos sumigaw siya habang siya ay nagsasalita. Patago pang pinahid ni Felicia ang luha niya. Ang family ay nakadama ng hindi kapanipaniwalang pagka-depress. Ang isang miserable at walang silbing sitwasyon ay iniwan sila ng pagkawala ng pag-asa” Doon lang ...

Lahat ng sinabi niya, malinaw na malinaw pa rin sa tenga ko. "I will be your only family." That line. His voice. His eyes. Paulit-ulit 'yon sa isip ko. At pakiramdam ko, may mali na talaga sa puso ko. Dahil kahit inaalala ko lang 'yon, parang mabibiyak na ang dibdib ko sa lakas ng pagkabog nito! Family. Such a small word, yet it held so much weight... so much ache. Wala na ang mga magulang ko. The people who should have been my safe place, my home, taken from me too soon. The only relatives I had left… they only caused more hurt.