Sad Quotes About Family Novels & Stories

Ayaw pa nga sana nilang pumayag na umalis ako sa puder nila kasi daw mami-miss nila ang kambal at wala daw'ng mag-aalaga sa mga anak ko pag nasa trabaho na ako. Hindi ko man sila magkadugo pero pamilya na ang naging turing ko sakanila. Kahit hindi ko sila kadugo hindi nila ako hinusgahan at nilaitlait. Hindi kagaya sa pamilya ko na kadugo ko mismo ay hinusgahan ako at tinawag-tawag ng kung anong masasakit na salita. Family is not about blood. It's about who's willing to hold your hand when you need it the most.

Sana… puro sana… kaso ang katotohanan ay hindi na mangyayari ang mga iyon. Pumikit ako nang mariin at sinubukang winaglit ang sakit na nararamdaman. Hindi ito ang tamang oras para magbalik tanaw. “I just hope you don’t lose yourself while doing this.” Hindi ko na pinansin ang huling sinabi ni Sidro dahil mali siya. I already lost myself the moment my own mother died. Sabay din sa pagkawala ng katinuan ng kapatid ko ay siya ring pagkawala ng sarili ko. At kung wala sila ay ano pa nga bang mawawala sa akin? Wala na. I am no one without my family.

"I know, sadyang hindi ko lang maiwasan mag isip dahil ilang taon din ang nasayang sa atin. Sana matagal na tayong masaya." "Alam kung hindi naging madali sa atin ang lahat ng 'to. Kahit nga ako na ilang beses sinabi na hindi kita mapapatawad at ayaw na kita sa buhay namin pero hindi ko naman napanindigan. Ganyan siguro talaga kapag mahal mo ang isa tao lalo na at may anak tayo, naisip ko na pareho lang din tayo naing biktima, pareho tayong nasaktan at naging miserable. Siguro naman ngayon na binigyan na tayo ng pakakataon na ayusin ang pamilya natin at maging masaya ay dapat huwag na natin palampasin. Mababawi din naman natin ang taon na hindi ka namin nakasama. Kaya huwag ka ng mag isip pa

She wiped her face with the back of her hand. "I'm sorry," sabi niya. "Hindi ko sinasadya na umiyak sa harap ninyo." "Wala kang dapat na ika-sorry," sagot ni Sylvia. "Pamilya ka na namin. Kahit papaano, kahit hindi tayo perpektong pamilya, pamilya ka pa rin." Napayuko si Vera. Hindi niya aakalaing maririnig niya ‘yon sa taong malaki ang galit sa kaniya.

"There's nothing to be sorry about, Miss Alvandra. Shit happens every time, and most of the time it happens when you're with your family." He caressed my hand, trying to comfort me and make me calm, but as long as I get to remember what just happened a while ago, I can't help but feel really mad. Abot langit ang galit ko sa kanilang lahat. "I thought I would be happy seeing them complete, but I guess a complete family is not for me," saad ko. "Buo sila when throwing rocks at me, Ismael. They're joining forces. Pero kapag kailangan ko sila, isa-isa silang nawawala unlike kapag sila ang may kailangan sa akin. I don't know what I have done to them that makes them hate me so much. To push them h

I have a comfortable life and a home that I can rest to — but not a family. "I'm fine," I muttered. Kanina ko pa siya napapansin na pasulyap sulyap sa akin sa rear view mirror.I lean at the car window while the rains are heavily pouring down. Family? Sadly I don't have one. I have everything but not a family. I can buy anything and everything I want, but not a family. I am an unlucky brat bitch who don't have no one by my side. Family? What a joke?! He stopped the car all of a sudden.

Nang muli siyang nagsalita, ang boses niya ay mas mahina na. "Alam mo bang pagkatapos ng pagkawala ni Beatrice, bumagsak ang pamilya ko?" Napatingin ako sa kanya. "Kulang na lang ay bumagsak ang buong mundo ng mga magulang ko. Mula sa isang masaya at buo naming pamilya, bigla kaming naging anino ng kung ano kami noon." Hinilot niya ang sentido niya, parang biglang napagod sa lahat ng emosyong bumabalot sa kanya. "Lalo na si Mommy."

Kaya bilang pasasalamat niyakap ko siya , dahil minsan ko narin siyang naging magulang lalo na kapag kasagsagan ng trabaho ang mga magulang ko at hindi na kami naaasikaso siya ang nandiyan para saming magkakapatid. Sabi nga lahat ng bagay may hangganan , tulad nalang ng savings ko. Hindi ko pala namalayan na zero balance na ang account ko. Hindi ko lubos maisip na darating din pala ako sa point na mawawalan ako ng bungang bunga. Masakit man sa bulsa na mawalan ng pera , pero mas masakit parin yong mawalan ng pamilya kaya dinadalangin ko nalang sa may lalan na sana pagalingin na niya ang Daddy ko dahil hindi ko kakayanin na mawala siya sa buhay ko. Baka hindi ko kayanin.

At ngayong wala na silang mahihita o mapapakinabangan sa anak nila, basta-basta na lamang nila itong itatakwil at itatapon na parang basura. Kawawa si Rafael. Naaawa na ako sa gagòng 'yon. ‘This is the sad, cruel reality of our family, at mukhang hindi na ito mababago pa.’

Sa mata ng mga tao maninira ng pamilya at kahit sa mismong sariling pamilya ay malaking kahihiyan. I feel sorry for Zyro, I really do! Hindi niya mararamdaman ang dinanas kong sakit pero ipinagkait ang marangyang buhay sa kaniya. Bagay na masayang bahagi ng buhay ko, ang sunod sa luho nang munti pang bata. Speaking of family, I miss my Dad in heaven. Si Mommy, kamusta na kaya siya? Napatawad niya na kaya ako? Ang kapatid ko, I hope he's doing well.