Sad Quotes About Family Novels & Stories

I have a comfortable life and a home that I can rest to — but not a family. "I'm fine," I muttered. Kanina ko pa siya napapansin na pasulyap sulyap sa akin sa rear view mirror.I lean at the car window while the rains are heavily pouring down. Family? Sadly I don't have one. I have everything but not a family. I can buy anything and everything I want, but not a family. I am an unlucky brat bitch who don't have no one by my side. Family? What a joke?! He stopped the car all of a sudden.

Nang muli siyang nagsalita, ang boses niya ay mas mahina na. "Alam mo bang pagkatapos ng pagkawala ni Beatrice, bumagsak ang pamilya ko?" Napatingin ako sa kanya. "Kulang na lang ay bumagsak ang buong mundo ng mga magulang ko. Mula sa isang masaya at buo naming pamilya, bigla kaming naging anino ng kung ano kami noon." Hinilot niya ang sentido niya, parang biglang napagod sa lahat ng emosyong bumabalot sa kanya. "Lalo na si Mommy."

Kaya bilang pasasalamat niyakap ko siya , dahil minsan ko narin siyang naging magulang lalo na kapag kasagsagan ng trabaho ang mga magulang ko at hindi na kami naaasikaso siya ang nandiyan para saming magkakapatid. Sabi nga lahat ng bagay may hangganan , tulad nalang ng savings ko. Hindi ko pala namalayan na zero balance na ang account ko. Hindi ko lubos maisip na darating din pala ako sa point na mawawalan ako ng bungang bunga. Masakit man sa bulsa na mawalan ng pera , pero mas masakit parin yong mawalan ng pamilya kaya dinadalangin ko nalang sa may lalan na sana pagalingin na niya ang Daddy ko dahil hindi ko kakayanin na mawala siya sa buhay ko. Baka hindi ko kayanin.

At ngayong wala na silang mahihita o mapapakinabangan sa anak nila, basta-basta na lamang nila itong itatakwil at itatapon na parang basura. Kawawa si Rafael. Naaawa na ako sa gagòng 'yon. ‘This is the sad, cruel reality of our family, at mukhang hindi na ito mababago pa.’

Ani Troy. “Kaya nga iha, kalimutan na natin ang nakaraan dahil tapos na yon, ang mahalaga ay ang ngayon kaya lets celebrate this,” sabi ni Mommy. Subalit tumulo pa rin ang luha ko. dahil sa sayang naramdaman. Ang akala ko kasi ay magagalit sila. Pero mali pala ako. Parang hindi ko deserve but still I’m thankful to them and for having as my family.

"I made my decision and It's final. Hindi ko hahayaan na tuluyang mawala ang pamanang kompanya na pinakaiingatan nila lolo mom. Emosyonal kong sagot. Total malabo na ring mabuo ang pamilyang pilit kong binubuo at may iba ng mahal si babae, magsasakripisyo nalang ako. Wala na rin namang saysay ang buhay ko ngayon at nang mapakinabangan ko naman ito sa tama. Pigil ang pag-iyak ni mommy habang nakayakap sa akin. "Thank you so much my son. Kapakanan pa rin ng pamilya natin ang iniisip mo after all. Makakaasa kang hindi na kami uulit pa ng dad mo." Aniya and I hugged her back. Kahit ilang beses man sila magkamali ni daddy ay hindi ko kayang magtanim ng galit sa kanila. Sila nalang ang meron ako n

inis na sita nito sa kan'ya na ikinatawa ng kan'yang lolo. Pigil n'ya naman ang sarili na huwag matawa. Masayang masaya s'ya ngayon, sa halos tatlumpong taon n'ya sa mundo, ngayon lang s'ya nakaramdam ng ganito kasaya matapos mamatay ang ama. Ibang-iba ang pakiramdam kapag kasama ang totoong pamilya. Sumeryoso naman ang kan'yang lolo at matamang tumingin sa kan'ya.

"Yes, son, I will... I won't meddle in your personal life again. Just give me a chance." "You know that I love Amethyst and my son right, I love them so much that I can't afford to lose them, Mom. I lost them once and I won't allow it to happen again. Hindi ko na kakayanin pa kung mawala sila ulit sa akin. Ilang taon na ang sinayang ko dahil sa pagiging duwag ko. Ilang taon ang nawala at hindi ko man lang nasaksihang lumaki ang anak ko dahil sa katangahan ko. Kung hindi mo kayang pakisamahan ng maayos ng asawa't anak ko, patawad Mom, aalis ako dito sa pamamahay niyo. I won't give up my family for you, I'm sorry to say that." may pinalidad sa boses niya.

“Alam ko po.” “Mas mahirap pa kaysa sa iniisip ninyo ngayon,” dagdag niya. “Hindi lang ito tungkol sa edad. Hindi lang ito tungkol sa sasabihin ng ibang tao. Ito ay tungkol sa pamilya—sa mga sugat na maaaring muling mabuksan.” Napakagat ako sa labi ko. “May mga taong masasaktan,” sabi niya pa. “May mga taong magagalit. May mga taong hindi kailanman tatanggap.”

“I’m sorry, Thalia. I know that you’re just worried to us, and I’m very thankful to that. We are very thankful to that. Pero hingin mo na lahat. Siguro kahit gaano pa kamahal ang bagay na ‘yon o kahirap gawin. But we will never leave the Anderson’s no matter how good your reason is.” That made my mouth shut. Sarado pa ang mga utak nila sa ngayon kaya hindi ko na muna ipipilit ang gusto ko. Hindi ko naman sila masisisi dahil talagang nabigla ko rin sila. Isa pa ay masyado silang bulag sa katotohanang hindi mabubuting tao ang mga kumupkop sa kanila. Mula pagkabata ay kasama na nila ang pamilya Anderson at ang mga ito na ang naging pamilya nila.