Novel & Cerita Sad Quotes About Pain

Ngunit hindi ko naman inakalang, aabot pala ako sa ganitong sitwasyon. Napakasakit at napakahirap sa damdamin. Tila paunti-unting nasisira at nawawasak ang bawat pangarap na nais naming buoin ng magkasama. Panay lang ang pagluha ng aking mga mata habang naglalakad ako palabas ng hospital. Matamlay at nanghihina sa bawat batang nakakasalubong ko sa daan.

Lahat ng sakit ay nandidito sa dibdib at dinudurog ako dahil sariwang-sariwa sa akin ang lahat. Can someone tell me, how can I escape from this sadness and pain? Haven't I deserve to be happy?

Kadalasan ay ayaw ko na pumapasok dito dahil pakiramdam ko ay unti-unti rin na nalalagot ang natitira ko na tapang para sa sarili ko. Hindi ko alam kung kailan matatapos ang sakit na nararamdaman ko o kung mawawala pa nga ba ito. Hindi ko alam kung may buhay pa ba na naghihintay para sa amin ng mga anak ko nang wala si Colton sa amin. I am slowly falling into the pit of despair and darkness. And I am drowning into my own sorrow and pain. And right now, I don’t even know how I can survive this.

Tahimik ang paligid. “Do you remember something else?” Nagtagpo ang kanilang mga mata. “I lost two children.” Nanigas si Daniel. “For a long time, I lived in unbearable pain.” Mahinahon ang kanyang boses. “I sank into despair.” Napangiti siya. Ngunit puno iyon ng pait. “There were days when I hurt myself.” Huminto siya. “Days when I wanted to die.” Tahimik siyang tinitigan ni Daniel.

Staring at those, I can see his pain, grief and anger. "Iniisip ko pa lang ang sakit na idinulot sa'yo ng nangyari ay para akong inuubos. Thinking about the pain you have to feel makes me weak... Para akong paunti-unting pinapatay..." A tear escaped on his eyes. "Wala man lang akong nagawa para sa inyo... I'm sorry for being so fucking useless."

napatayo Ako sa sobrang ng dahil sa sakit na nararamdaman ko lumapit Ako rito at walang pasabing sinampal ito. Hindi na napigilan pa ng luha ko na kumawala ng dahil sa Galit na nararamdaman ko" anlakas ng loob mo na sabihin Yan baka nakakalimutan mo ng dahil sayo kung bakit namatay Ang anak ko ng dahil sayo nagdusa Ako ng Dalawang taon halos mawala Ako sa sarili ng malaman kung nawala sakin Ang anak ko Hindi mo alam Ang hirap at depression na dinanas ko ng dahil sayo Gideon walang araw na Hindi Ako umiiyak ng dahil sayo naiisip mo ba Yun? Wla Kang kwentang lalaki alam mo Yun pasarap lang sa ibabaw ng kama Ang alam mo walang Kang ibang iniisip kundi yang sarili mo" hagolgol ko ng iyak napansi

dagdag niya pa. Halos madurog ang puso ko sa nasaksihan na paghihirap ng kapatid ko. Umikot ako sa kanyang harapan at pinantayan siya. "You are not a bad person. Okay? Y-you will never be. You're just hurt kaya ka ganyan. All you need is the person who will understand your pain and that is me Kiara. I w-will never turn my back on you." nahihirapang saad ko. "If I am not a bad person why am I suffering in this pain? I deserve to be happy right? But why can't I be happy? Why am I always crying? B-bakit iniiwan ako?"

I hugged him back. In the first place, he did not intentionally dumped me. It’s too complicated to understand the situation, it’s hard to accept everything, but what else we could do? Life is all about love and pain. In this life, pain coexist with love, sadness coexist with happiness, hardships coexist with blessings. All of these is what makes life difficult to live. I only wish that restarting with him will help me understand everything I am confused about.

Isang nakamamatay na sakit ang ipinaramdam ng simpleng mga salitang lumalabas sa kaniyang bibig. Ilang sandali pa'y bigla akong makaramdam ng pagsipa ng anak ko sa aking sinapupunan habang patuloy pa rin ako sa paghagulgol. Oh God! I'm so sorry, my baby! I'm so sorry! I shouldn't have let you feel this kind of pain.

naputol ang sinasabi niya nang ako naman ang nagsalita. "Katulad noong college days na nagpanggap ka bilang ako para lang makasali sa Soul Band," saad ko sa kanya. Ang mga salita kong yun ang nagpaalala sa kaniya kung bakit siya naging masama.