Novel & Cerita Sad Story Tagalog

ani kisses kaya naghagalpakan kami sa tawa. Well, their presence gave us more warm. Masaya naman na kaming lima, but like what Daz said. The more the merrier! Pagsapit ng alas kwatro ay nagligpit na kami ng gamit. Hindi ko alam kung bakit pero kanina pa talaga ako kinakabahan, pakiramdam ko ay may hindi magandang mangyayari. Tiningnan ko ang cellphone ko at lowbat ito. Nagpaalam na ako sa mga kaibigan ko para puntahan sa kabilang building ang kapatid ko. Pero nauna na daw itong umalis at mukhang nagmamadali raw kaya agad akong tumakbo pababa ng building.

Dagdag niya. "But-" "Hushh!" Nagulat ako nang hindi niya ako pinatapos sa pag salita. "Sun simbolizes our Inspiration! Like yung mga friends, girl friends or the love of your life. Sila ang nag bibigay ng Ilaw sa tuwing tayo ay walang pag asa, nandiyan sila upang tayo ay pangitiin at pasayahin," He smiled.

She knows what and who I want to forgot. I heard her signed. "Sabi ko naman kasi sayo hiwalayan mo na iyang hayop mong asawa. Hindi ka magiging masaya sa piling niya. Magdudusa ka lang sa mga kamay niya. I know, it's hard at first lalo na at mahal muna siya pero stop torturing yourself. He is not even worth it," may inis sa boses nitong wika sa kabilang linya.

Punong puno na ng luha ang buo niyang mukha dahil sa kaka-iyak "Sshhh....D-don't cry B-batang Baliw, If i die today wala akong pagsisisihan, G-gusto ko lang malaman mo na hanggang ngayon M-mahal pa rin k-kita. Akala ko noon nawala na talaga ang pagmamahal ko sayo but i was wrong Hindi 'yon nawala kahit Kailan, Dahil habang tumatagal mas lalo pa 'yong lumalala..." Sambit ko tsaka suminghal ng hangin dahil kina-kapos na ako ng hininga “I w-want to be w-with you, but i think it's already too late. S-so i-in my n-next L-life i W-want to b-be w-with y-you F-forever, I-i Love y-you K-kalem... A-and I'm sorry e-everyone." Hinabol ko ang aking pag-hinga habang patuloy sa pag-dilim ang paningin ko.

Napaungol ako dito at nagpumiglas pa rin, pero malakas ito at wala akong laban sa kanya. "Now, i'd kiss you already." Bulong ni Gael habang pareho kaming humihingal matapos niyang bitiwan ang labi ko. "Totoo ba ito? Si Gael San Diego hinalikan ako." Bulong ko at napatingala dito. "Hindi lang halik ang kaya kong ibigay sayo." Bulong nito saka ako biglang kinarga at napayakap na lang ako sa leeg nito.

"Kailan ako nagalit sayo?" Nagsalubong ang kilay ni Paris. Sa dami ng sinabi niya, iyon lang ba ang nag-ring dito? "Look, hindi iyon ang point dito. Ang sinasabi ko ay dahil nagawa ko na, magtulungan nalang tayo. Isipin mo nalang na itinuloy ko ang balak mong pagpapanggap na may mahal kang girlfriend na ipapakilala sa Lola mo. Ang naiisip ko'y pakisamahan nalang muna natin ang isa't isa. I know, absurd idea right? Pero wala na tayong choice. Magpanggap tayong tayo pagkatapos ay saka din maghiwalay. She would understand since ang alam niya ay bago palang tayo. Kaya pwede bang itago mo muna yang galit sa puso mo. If you can go to the extent of introducing Jenna Mae as your girlfriend kahit di

“Sorry… I have caused you so much pain. Nagpadala ako sa galit. Nabulag sa mga maling akala at naniniwala sa maling nakikita. Naging sarado ang utak ko; nakalimutan ko ang pangako natin sa isa’t-isa.” Hagulgol pa rin ang sagot ko. Sa iyak ko lang kayang ilabas ang sama ng loob at hinanakit ko sa kanya. Ang lalim kasi ng sugat na ginawa niya sa puso ko. Mahal ko siya—mahal ko pa rin siya. Pero kasi, hindi agad-agad mawawala ang sakit na nararamdaman ko, sa simpleng sorry niya lang. “Sorry, Aya… sorry… nasaktan kita. Nakita mo ang kademonyohan ko. Kalandian at kalaswaan ko. Nakita mo kung gaano ako ka hayop, sorry…” paulit-ulit niyang sabi.

Gaano kahirap? Anong sasabihin ko? Anong irarason ko? Desperado na akong makaalis dito. Hindi ko na kakayaning magtagal sa pamamahay na'to. Gusto ko ng umuwi sa totoong tahanan ko. Kaya naman ni Fiandro diba? Sa itsura at ugali pa lang ng mokong na 'yon, mas matibay pa siya sa bato o bakal kaya paanong hindi magiging madali sakanya?

Bumuntong hininga ito. "I'm sorry, but I did make you cry! Napakasalbahe ko," saad niyang napakamot ng ulo. " Gago!" Tinabig ko ang kanyang kamay at ako na ang nagpunas ng mga luha ko." Hindi mo naman ako pinaiyak, I'm just emotional kasi masaya ako." May voice crack. Namumuo na naman ang mga luha ko kaya tumingin ako sa taas.

Karamihan sa kanila ay nakatingin sa akin ng seryoso, ang iba ay namumula ang mga mata dahil sa kakaiyak. "Di ko inakalang may tao palang magmahahal sa akin katulad ng pagmamahal ng mga magulang ko. Di ko inexpect na may tao pa palang tatanggap sa'kin despite of how I look. May naging kaibigan ako. Kahit nag iisa lang siya ay masaya na ako. Never ko pang na experience ay makipagtawana sa isang kaibigan, not until kinausap ako ni Nica sa canteen habang kumakain mag-isa sa paboritong pwesto ko sa canteen. Di ko pa nararanasang magka boyfriend noon, not until nabangga ko sa hallway ang nag iisang lalaking di ko aakalaing mapapansin ako dahil sa sobrang taas nito at masyadong imposibleng maging