Sadness Word Novels & Stories

Tumango na lang ako at naupo nang ‘di kalayuan sa kanya. “I will go straight to the point. I’m really, really sorry, Althea,” emosyonal na wika niya, at may nagbabadyang mga luha. Parang piniga ang puso ko nang marinig ang sabi niya. Kakaiba talaga ang pakiramdam kapag narinig mo ang sorry na matagal mong hinintay—it’s bittersweet.

Isang nakamamatay na sakit ang ipinaramdam ng simpleng mga salitang lumalabas sa kaniyang bibig. Ilang sandali pa'y bigla akong makaramdam ng pagsipa ng anak ko sa aking sinapupunan habang patuloy pa rin ako sa paghagulgol. Oh God! I'm so sorry, my baby! I'm so sorry! I shouldn't have let you feel this kind of pain.

dugtong niya, “para tapusin.” Para sa katahimikan. Para sa closure. Para sa katahimikan ng isip. Tumango si Matteo. “Alam ko,” sabi niya. Tumingin siya sa akin. Diretso. “Ysa,” mahina niyang sabi, “sorry.” Isang salita. Simple. Pero mabigat. “Sorry sa trauma.” “Sorry sa takot.” “Sorry sa sakit.” “Sorry sa buhay na muntik kong sirain.”

"You're so full of yourself! Kahit ba naman dito, sarili mo ang pakikinggan mo?" Walang senyales na ginawa si Ludwick at bigla na lang nito hininto ang sasakyan. Natahimik naman si Sadie. Hindi pareho silang natahimik, natulala. Seconds had passed, but still, none of them ever tried to say something. Maliban sa kuliglig na malalakas ang huni, walang ibang ingay na maririnig. After about two minutes, a sob suddenly broke the silence. Sadie was there again, hopelessly crying. Sadness tore her chest and her spirits fell. Her heart was shattered into pieces again.

"navier baka masakit" saad ko dahil nasa pito o walong purgada ata ang kanyang hari. "I can't promise to be gentle viene, that's not on my vocabulary" saad naman ni gago at ngumisi ba, talagang dumura pa siya at pinahid sa kanyang hari. "edi itigil natin 'to kung dimo kayang dahanin tangina" saad ko sabay alis sa kanyang bisig

sabi ko " I know the meaning but I dont know the feeling." Likewise. I don't know what Life is. I can see it but I don't think that applies to me as well. " Hmm life? In my perception life is everything you see. That guy over there. That tree . Life contains Happiness , sadness, pain, anger, humiliation, jealousy, vain, poverty , disaster etc no need to specify." Yan ang tanging sagot ko. I took the advantage of being a consistent general whenever I say something so unsure. " This world is really so cruel these days." sabi nya

malungkot nitong sinabi sa mismong tenga ni Karina without breaking his hug. Karina can feel that he is really sad. Ramdam na ramdam niya 'yon hanggang buto niya. Gusto niyang maawa rito, gusto niyang bawiin ang binitawan niyang mga salita, pero, mahirap na. Mahirap nang paasahin si Winston dahil hindi niya naman maipapangako kung hanggang kailan niya ito mapapanindigan. "I am sorrry, Winston. Pero, nilulugar ko lang ang sarili ko."

I hate it when I see the sadness in her eyes at alam kong galing pa ito sa pag-iyak. Hindi naman pala siya masayang nagpakita siya rito, so why the hell she is here?! I don't want to see her sad. Gusto kong makita yung mapang-asar na si Zay. I feel like that will be my weakness now—to see her sad.

As they scold me pinipigilan ko rin ang luha na nais kumawala sa aking mga mata, nakayuko lamang ako habang nakikinig sa mga masasakit na salita na bina ato nila sa akin, They keep on telling in my face that how they regret they had me, because I am a dissapointment, worthless, useless,. "Ngayon, kung sana nakinig ka sa amin ng daddy mo sana si Zayn na ngayon ang mapapangasawa mo but you did not! At dahil diyan naging dissapointment ka sa amin, you are worthless child,how I wish na sana hindi nalang ikaw ang anak namin, because you are worthless, do you hear me?. WORTHLESS." Mom keeps on saying in my face and I had enough.