Sadness Word Novels & Stories

Ang mga mata nito’y mapupungay, puno ng emosyon na hindi kayang itago ng kahit gaano katigas na anyo. “I’m sorry…” mahina at halos pabulong ang boses ni Zach. Pero kahit gaano ito kaliit, ramdam niya ang bigat ng bawat salita. “I’m sorry for not saving you from my niece earlier… I’m sorry if you felt betrayed by me.”

A very rare opportunity seeing her losing her own words. "S-Sandy." I slightly closed my eyes. "Please tell me." "S-Sol, it m-might hurt you. I don't want---" "Just tell me." "D*mn." Huminga pa ito ng malalim saka ang taimtim na pagpikit. Kasabay ng pagbukas ng mata ay siya ring pagbagsak ng mga luha sa mata niya. "I d-don't want to lose your happiness?. It might b-broke your heart."

Hindi alam kung bakit dismayado ako sa ibinunyag niya ngayon. Dahil ba ay masyado akong umasa na hindi niya ako bibiguin? Ewan pero iyon ang nararamdaman ko ngayon. Pakiramdam ko ay pinagkaisahan ako ng mundo. "S-Summer. I'm sorry." Hinarap ko siya. Nginitian. "You don't have to say sorry ma'am Edavhel. Alam ko na pera ang kapalit sa kabaitang ipinakita mo—"

"I'm... I'm so sorry Alyana." Ayan ka na naman! Sorry ka ng sorry! Puro ka sorry! Wala ka na ba talagang ibang kayang sabihin kundi sorry!? Wala bang new word dyan Stephen? Nakakasawa kase pakinggan, para bang ilang beses ko na narinig ang salitang iyan.

Marahan niyang salita at kiniss ako sa noo bago niya ako iwan sa kwarto. Sunod-sunod naman na tumulo ang luha ko. Ang sensitive ko naman ata masyado. Hindi ko kasi matanggap na ginawa ni Hugo ‘yon sa akin. I am hurt. I am disappointed. Hindi ko alam kung ano ba talagang mas lamang sa nararamdaman ko ngayon. Galit ba, sama ng loob, disappointment, hindi ko alam. Ang gulo ng utak ko.

tipid niyang sagot na aking labis na ikinagulat, na medyo inasahan ko na rin. "B-Bakit naman?" wika ko at hinarap siya. Tutal medyo malayo pa naman o ilang floors pa ang dadananan namin mas mabuting kausapin ko na lang siya. Nag-aalala ako para sa kalagayan niya. Mahirap kaya ang maging ganiyan. Sadness is a very tough enemy. At kahit kailan ang kalungkutan ay hindi dapat iwine-welcome na para bang isang matalik na kaibigan. We should not let sadness take over our bodies, it may lead us to our frightening endings.

“Lexie, uy… why is it that when you feel sad, you make everyone and everything around you sad, I mean no offense but I feel crappy right now, because of your sadness, it’s like it’s polluting the air.” Agad na napa angat ang ulo ni Lexie dahil sa biglang sinabing iyon ni Claire, “It’s in her babe, it’s like Lexie is glowing with blue color that screams sadness, and it makes me feel crappy too.” Dagdag pa ng boyfriend nitong si Andrew, napasimangot naman si Lexie saka sinamaan ng tingin ang dalawa. “Hey, only because I feel sad, doesn’t mean you two imbeciles could make fun of me, what? Because my baby daddy abandoned me and I feel like my sadness is eating me whole right now, all of a sudden

Unti-unting napawi ang ngiti ko nang makita kong nagbago ang ekspresyon ng mukha niya. He looks sad and disappointed.

"Gusto ko lang naman maging masaya p-pero bakit ang hirap, Sab? B-bakit kapag nagiging masaya ako ay kapalit naman niyon ay ganitong klase ng sakit?" Maging si Sab ay nagsilandasan na rin ang luha habang nakikinig sa akin. Tumango-tango ito para iparating na naiintindihan niya ako, naiintindihan niya ang nararamdaman at hinaing ko sa mundo. Naramdaman ko rin ang mahinang haplos nito sa aking likuran. "Just cry it out. You're doing the right thing right now, Yong. I am just here to listen, okay?"

Everything in the world seems cold, and slowly you've become in-different. Nakatulala. Wala sa sarili at walang bahid ng emosyon sa katawan nya habang nagsasalita. Isang masamang balita. Isang nakakalugmok na pangyayari. Isang maling nagawa. Isang pangyayari lang, at maaaring pumutok na o mabuhay pa ng isang araw sa mundong punong-puno ng sakit.