Sadness Word Novels & Stories

Kailangan ko siyang intindihin sa sitwasyon niya ngayun dahil alam ko kung gaano kasakit ang mawalan ng mahal sa buhay. "I am sorry for your loss." mahinang sambit ko. Alam kong walang mas magandang salita ang pwedeng sabihin para mabawasan ng kahit na kaunti ang pagdadalmahati na nararamdaman niya ngayun.

Niyakap siya ni Rigor, “I’m sorry. . .” “I’m sorry,” aniyang napangisi, “Ilang beses mo ba ‘yang binanggit sa kin ngayong araw na ito, ha? Sorry dahil pangit ako? Or sorry dahil nagi-guilty ka sa mga masasakit na salitang nasabi mo? Or nag-so-sorry ka dahil pnagsisihan mong kinopya moa ng mukha ko sa dati mong asawa?”

Sinundan ko siya ng tingin, lumabas siya sa kuwarto. Nakaramdam ako ng kurot sa puso ko ng ilang beses na umalingaw ngaw sa utak ko ang katagang binitawan niya bago ako tinalikuran. Ramdam ko rin ang panghihina ng tuhod ko dahil sa pagbalatay ng sakit sa puso ko. What does that mean? What's that sorry for? Sorry dahil ano? Naramdaman niya na ba na mahal ko na siya, pero hindi niya kayang suklian iyon.

May kung anong tumutusok sa damdamin ko at nasasaktan ako para sa kaniya. "S-sorry..." hindi pa rin ako makahanap ng salitang dapat kong sabhin s akaniya para kahit papaano mabawasan ang sakit na nararamdaman niya lalo na sa mga binitiwan kong salita sa kaniya.

Ang bawat salita ay parang sinisindihan ang lumang sugat. “Sorry sa kagaguhan ko. Sorry at sinaktan kita. Sorry kasi wala ako sa tabi mo noong mga panahon na pinagbubuntis mo ang anak natin. I’m sorry I was not there to help you every time our daughter was crying. I’m sorry I am too late, baby. I promise I will try to make up for all of it, kahit papaano, habang buhay,” he whispered almost inaudible, the words lingering in the air like a confession.

So let me do the dishes in our kitchen sink Put you to bed when you've had too much to drink I could be the man who grows old with you I smile sadly as I ended my favorite song. Hindi naman talaga ako super sad today. Wala lang, it's just that I feel so sentimental when I woke up this morning. It's been week since that incident in his office. At first, I feel so sad that I won't be able to see him again but eventually naging okay din naman ako. Sabi nga nila wala namang permanente sa mundong ito so , this pain that I'm feeling right now, mawawala din ito.

‘Sorry for failing your mother and you…’ ‘Sorry for realizing too late that I should have been by your mother's side when she needed me the most…’ ‘Sorry that you had to grieve for your mother all alone…’ ‘I'm sorry, son…’ 'Sorry', isang salita lang ‘yan pero hindi ko kailanman narinig ito sa kaniya. Masyado siyang masaya sa binuo niyang pamilya kasama ang babaeng naging dahilan ng pagkasira ng pamilya namin ni Mama.

sabi niya at ngumiti lang ako sa kanya dahil kung alam lang niya ang totoo ay hindi niya ito sasabihin. Hindi naman kasi masaya na tumira sa bahay na ito. Ang totoo ay malungkot ako. Malungkot dahil palagi na lang akong mag-isa at ang tanging kasama ko palagi ay si yaya. May mga araw na masaya pero mas lamang pa rin ang mga araw na malungkot ako. “Mommy, ‘wag ka na pong sad. Nakauwi ka na po dito,” sabi sa akin ng anak ko.

"I’m sorry." Dalawang salita lamang ang binigkas niya pero hindi ko na napigilan ang tuloy-tuloy na pagtulo ng mga luha ko at ang pagbuhos ng matinding emosyon ko. I cried outright because It’s like my whole world came crumbling down again, at hindi ko maipaliwanag ang sobrang sakit na nararamdaman ko sa punto na ito.

Kadalasan ay ayaw ko na pumapasok dito dahil pakiramdam ko ay unti-unti rin na nalalagot ang natitira ko na tapang para sa sarili ko. Hindi ko alam kung kailan matatapos ang sakit na nararamdaman ko o kung mawawala pa nga ba ito. Hindi ko alam kung may buhay pa ba na naghihintay para sa amin ng mga anak ko nang wala si Colton sa amin. I am slowly falling into the pit of despair and darkness. And I am drowning into my own sorrow and pain. And right now, I don’t even know how I can survive this.