Novel & Cerita Sadness Word

i said sobbing "𝐲𝐞𝐚𝐡 𝐛𝐮𝐭 𝐢𝐭𝐬 𝐧𝐨𝐭 𝐭𝐨 𝐥𝐚𝐭𝐞 𝐩𝐰𝐞𝐝𝐞 𝐦𝐨𝐩𝐚 𝐬𝐢𝐲𝐚𝐧𝐠 𝐡𝐚𝐧𝐚𝐩𝐢𝐧 𝐚𝐭 𝐦𝐚𝐠𝐬𝐨𝐫𝐫𝐲" ace said

Walang special na namamagitan sa kanilang dalawa saka kailangan ba icelebrate din kahit wala naman talagang kayo, kahit na pagpapanggap lang ang lahat? “I don’t understand,” naguguluhan talagang usal ni Sandra. “It’s our daysary.” “Wait, what?” gulat niyang wika. Anong daysary? Teka, bago yun sa pandinig niya ah. “Anong daysary?” kunot noo niyang tanong. Meron na naman bang bagong words na naiimbento ng mga pinoy at hindi niya alam ang ibig sabihin? Mga pinoy talaga, kung ano-anong words ang naiimbento!

Lumapit siya ng bahagya—masyadong malapit para sa lalaking minsang giniba ang mundo ko. “Misha, I’m sorry.” Para akong natigilan… Hindi dahil naniniwala akong totoo iyon. Kundi dahil ngayon lang niya iyon nasabi—at sa mga salitang hindi ko na kailangan. “Sorry?” dahan-dahan kong ulit. “Akala mo ba, matatanggal ng sorry mo ang sakit? Ang takot? Ang gabing halos hindi ako makahinga? Ang araw-araw na paulit-ulit kong tinatanong ang sarili ko kung kulang ba ako?”

Hindi ko alam kung ano ang aking gagawin? Kulang ang salitang heartbroken sa nararamdaman ko ngayon. I was devastated. I was shattered into pieces. The world I build around him collapsed right through my eyes. The man whom I trusted my life with left me when I needed him the most. Hindi lang ako kundi pati ang batang nasa sinapupunan ko. Ang batang walang kamuwang-muwang. I heard the elevator dinged. I quickly wiped the tears on my face and managed to look at Mary. Kita ko ang awa sa mga mata niya.

Hindi ko na napigilan ang luha ko na nagraragasang tumulo pababa sa mukha ko. 'I am so disappointed. I am so disappointed. I am so disappointed.' Parang sirang plaka na bumabalik sa pag-iisip ko ang sinabi sa akin ni Daddy. Hindi ko na alintana ang ginagawa niya sa akin dahil namanhid na ang katawan ko at ang emosyon ko sa mga sinasabi niya. One word is enough for me to feel like this. To feel this shit. To feel like I am useless. That my existence is a fucking useless.

May mga lubid din doon na hindi ko alam kung para saan. My eyes threw to the bed when I saw Mommy lying. Magulo ang buhok, bakas ng tuyong luha ang mga mata. Nilapitan ko siya at hindi ko mapigilan ang maluha dahil sa nakikita. “Ate, I think she's suffering from depression…” I gaze back at Nelia confusingly because of her words. She was about to utter a word when I heard mommy sobbing again while sleeping. “I’m… I'm sorry…”

Napakunot ang noo at parang pinipigilang maiyak. “Importante sa akin ‘yon,” she said sadly. “Bibilhan kita kahit isang libong pares pa, huwag lang ‘yon.” “Hindi mo… hindi mo ko naiintindihan, importante sa akin ‘yon... Bigay nina tatay at nanay ko ‘yon.” Hindi ako umimik. I can see how sad she is. Pero wala akong pakialam. Kapag sinabi ko na pang-basurahan ay pang-basurahan na.

kusang nagsibagsakan ang mga luha niya sa tuyong lapida kasunod ang pagpipigil ng mga hikbi. Dissapointment, regret and sadness was written all over his face as he raised his gaze to the sky. "I'm fucking mad that time. I'm marrying a girl whom I'm not in love. I can't imagine myself to be with her for the rest of my life..." he trailed off and wiped his own tears using the back of his palm before looking at me.

Madiin n'yang saad habang marahas na hinalikan ang leeg ko. Umiiyak ako sa sinabi n'ya, sa lahat nang pambubogbog n'ya ngayon lang ako nasaktan ng ganito. Pinagsisihang pinakasalan? That's the most hurtful words I ever heard. Ang sakit isipin na pinagsisihan ng taong pinag alayan ko ng puso at kaluluwa. Ang sakit sakit, my heart is bleeding, ang mga mata ko ay punong puno na ng mga luha.

Ang unfair ng mundo. Biglang hinawakan ni Syren ang kamay ko dahilan upang lingunin ko siya. “It’s okay to cry… It’s okay to be sad, it’s okay to feel unloved, it’s okay to have a broken heart. Because if you don’t feel all that sadness, loneliness, girl, you’ll never know what real love means.” Syren sincerely remarks.