Novel & Cerita Sakit Ng Ulo Sa Bandang Likod

My head is injured, madadala ko kaya 'to sa kabila? Napahawak ako sa ulo ko dahil bigla 'tong sumakit. Kumikirot siya at parang pinipiga. Masama ba sa akin mag-overthink? Humiga ako sa kama, nakahawak pa rin sa ulo ko, baka mabawasan ang sakit kapag humiga ako. Nagulat ako nang may humawak sa kamay ko. Narinig ko rin na may tumutunog sa gilid ko.

Binuksan ko ang butones ng suot kong pang tulog na damit. Sumilay ang mga sugat na nakapalibot sa didib ko pati narin ang benda nito. Kanina ay nilinis lahat lahat sugat ko at napagalaman ko na natahi ang isang malaki at malalim kong sugat sa bandang dibdib at pati na rin sa ulo kaya nakabenda ang mga ito. Mabuti nalang at ito lang ang natamo ko dah na ctscan na ako at wala naman daw na injured sa bandang ulo ko bukod dun sa malalim na sugat na natamo ko bandang ulo ko.

Hindi n'ya alam kung ilang beses nilang ginawa, basta ang alam n'ya ay lupaypay s'ya pagkatapos at nawalan ng ulirat. Nagising s'ya kinabukasan na parang binabarina sa sakit ang kan'yang ulo at ang buong katawan partikular na ang kan'yang pagkababae. Napabalikwas s'ya ng bangon ng mapagtantong masakit ang kan'yang gitna. At halos maiyak s'ya ng makitang hubot-hubad s'ya at may katabing lalaki na nakadapa at nakasubsob ang ulo sa unan.

Masakit at nakakahilo, masakit na ang ulo ko dahil sa ilang beses na tumama sa palapag ng hagdan. Nang bumagsak ako sa baba ay hindi ko na maigalaw ang katawan ko, ramdam ko din ang pagtulo ng dugo sa sahig. Hindi na malinaw ang paningin ko at parang mawawalan na ako ng malay anumang oras. Sinubukan kong igalaw ang mga mata ko upang makita kung sino ang malapit at makahingi ng tulong.

Sa isip-isip niya. Bagamat nakakaramdam siya nang pananakit ng katawan dulot marahil ng mga naganap kahapon sa kanya, medyo masakit rin ang bandang likuran ng ulo niya na alam niyang tinamaan ng baril ng kalaban. Bumangon na siya ng tuluyan at tumayo. Walang ano-ano niyang hinatak ang mga karayon na nakatusok sa kanyang palapulsuhan na nagdurugtong sa suwero, at kahit pa nakita niyang may dugong sumilay sa pinagtanggalan ng karayom ay hindi niya ininda ‘yon.

HINDI NAWALA ang sama ng pakiramdam niya sa buong araw. Umabot ang gabi na patuloy ang pananakit ng lower back niya at ng kaniyang ulo. Sa tulong ni Jen ay nakaligo siya, at inalalayan siya nito hanggang sa pagbihis. Naka-ilang balik na rin ito sa silid niya upang dalhan siya ng pagkain at maiinom.

“Ano ang pakshet na ginawa sa iyong sofa? Mga bakal na bara at bato?” Ang aking ulo ay pakshet na kumikilabot sa tindi. Ang pag-uunat ay hindi nakatulong sa aking mga sumasakit na buto. Ang aking leeg ay naramdaman na parang may sumubok na baliin ito.

Nginitian ko na lang ito at dumiretso na ako sa aking silid. Eksaktong pagkapasok ko sa loob ng aking silid ay siya naman'g biglaang pagsikdo ng aking sentido. Pakiwari ko ay mabibiyak na naman ang aking ulo dahil sa sakit nito. Bawal rin naman akong uminom ng gamot kaya't napaupo na lamang ako sa kama at marahan kong hinilot ang aking sentido. Marahil ay sa sobrang init na naman 'yon kanina kaya bigla na naman'g sumakit ang aking ulo. Ilang minuto rin bago humupa ang sakit na iyon. At nang maging okay na ang pakiramdam ko ay saka lamang ako natulog.

Napakasakit no'n at para bang unti-unting binibiyak. Hindi napigilan kumawala ng ungol sa bibig niya sa sobrang sakit. Napasandal pa siya sa dingding ng labahan nila at doon huminto para pahupain ang sakit ng ulo. Parati iyon nangyayari sa kanya sa tuwing nauuntog o tumatama ang ulo niya sa kung anong matigas na bagay. Kaya naman, mahigpit ibinibilin sa kanya ng doktor niya na ingatan niya ang ulo. Masyadong malala ang nangyari sa ulo niya dahil sa tama ng bala ng baril dahil smokeless powder daw ang ginamit na pulbora sa bala ng baril. At kapag hindi niya iningatan ang ulo niya ay baka dumugo ito at hindi na huminto pa, na siyang magiging dahilan para ikamatay niya.

Nagising ako na sobrang bigat at sakit ng ulo. Dahan-dahan kong itinaas ang isang kamay at napasapo sa gilid ng tila mabibiyak kong ulo. Diniin ko ang dulo ng daliri sa sintido at marahang menasahe habang nanatiling nakapikit ang mga mata ko. “Aw…” d***g ko. Ilang segundong hindi nag-function ang utak ko at ang pananakit ng ulo ko lang ang iniinda ko.