Sakit Sa Puson Novels & Stories

“Come on, eat them to stop the pian.” Hindi ko alam kong maiinis ako sa kanya o matatawa dahil napakaseryoso niya. “Naniwala ka talaga sa pinagtanungan mo na iyan ang gamot sa sakit sa puson? Anong tingin mo sa’kin, pabebeng teenager sa Tiktok na imbes hot compress at advil ang bilhin ay iyan ang ipapabili?” Tumitig siya sa’kin at napamurang napatingin sa mga pinamili niya.

Wala siyang naging kibo sa tinuran ko. "Ang gwapo mo ngayon?" Ngumiti siya sa akin, 'yung ngiting pagkatamis na makita mo pa lang kikiligin kana. "Paisa muna, Misis ko hindi ko na kayang tiisin pa talaga ang sakit sa puson!"

Bumagsak siya sa sahig habang dahan-dahang pumapatak ang dugo mula sa kanyang noo. Nakaramdam siya ng sobrang sakit sa kanyang puson dahil sa lakas ng impact ng pagbagsak niya sa sahig. Napahawak siya rito at nang walang gana na tiningnan ang lalaki sa harapan niya. Biglang dumilim ang paningin niya at napuno ng matinding poot ang puso niya.

Pero ang mapait na sakit sa puso niya ay parang mga ugat na mabilis na kumalat, bumalot, at sumakop sa bawat bahagi ng kanyang katawan. Masakit. Sobrang sakit. Isang sakit na tila umaagos sa bawat ugat at buto niya. Pakiramdam niya... Parang mamamatay siya sa sobrang sakit.

Umupo siya sa isang bench at tumulala sa isang bato. Kung ang puso nga lang ay gaya lang ng bato, siguro ay hindi siya ngayon nasasaktan. At walang inaalala na iba maliban sa pagiging masaya. Pero ang saklap, hindi kasi bato ang puso. Nababalutan ng dugo, tissues at genes na konektado sa katawan ang puso, kasing lambot lang ito ng cotton candy na kaunting piga mo, nasisira kaagad ang pigyura at mauuwi sa isang sakit.

Wala siyang puso! Mabilis kong pinunasan ang luha at nahinto ako saglit. Nakakapagod. . . Pagod na pagod na ako, at umaasa ako na kahit papaano ay makikinig siya, pero wala… wala nga namang pag asa ano? Wala ba talaga siyang puso? Ba't ko pa pinilit. Ba't pa ako nagpupumilit. . . Ang tanga ko talaga. Ang sakit. Masakit na iyon, at medyo okay na ako. Pero bakit ngayon parang triple ang lahat ng sakit na nararamdaman ko. Dahil ba buntis ako? Dahil ba rito? Shit talaga!

Sofia "HINDI ko talaga kayang lumabas ngayon sa sakit ng puson ko, Yan. Kakausapin ko si Mike na kung pwede ay siya nalang ang pumalit sa akin ngayon." Sapo niya ang puson habang namimilipit sa sakit. Kanina pa siya nagpagulong-gulong sa kanyang kama pero wala paring nangyayari.

Napaigik nang makaramdam ng sakit sa aking puson. Bumigat ang paghinga ko. Agad kong kinapa ang puson ko kasabay ng dahan-dahan kong pag-ubo. Literal na napigil ko ang paghinga ko nang makita ang pulang mantsa sa suot kong pants. Namilibis ang luha sa pisngi ko at hindi ko na alam ang nangyayari sa paligid. Naramdaman ko nalang ang pagbuhat sakin ng lalaking nurse bago ako nawalan ng malay.

Ngayon nga eh saksakan na ng kirot ng paa ko. Medyo may kalaliman yung sugat dahil na rin nakapa ko na medyo may kalakihan yung pamantingin. Nanghihinang napasandal ako sa isang puno ng saging na nasa likuran ko. Hindi ko na naman mapigilang umiyak dahil sa kirot ng sugat ko sa paa at dahil na din sa sakit ng puso ko. Napakadaming nangyari sa gabing 'to at hindi ko alam kung anong mararamdaman ko sa mga rebelasyong nalaman ko.

At may isa ngang bata na hindi niya matanggap kaya naman ganoon na lamang nga ito kalupit sa kanya. Sa isipin na iyon ay isang matalim na sakit nga ang biglang sumiklab sa kanyang puso. At naramdaman na lamang nga niya na para bang sumasakit ang kanyang puson at sa sobrang sakit nga noon ay parang nanlalabo nga ang paningin ni Sophia.