Sandaang Damit Buod

Nagising si Cresia sa nakakasilaw na liwanag. Iginala niya ang paningin. She found myself lying on the cold ground. Huling naalala niya, habang pabalik siya sa condo... may nakita siyang batang babae sa kabilang bahagi ng kalsada. The girl was about to get hit by a car but she saved her. Bumangon siya at muling iginala ang tingin sa paligid. Nasaan na ang batang iniligtas niya? Where is she now? Napapikit siya nang tamaan ang mata ng sinag ng araw. Fuck. At bakit umaga na? Nakatulog ba siya sa daan? Ibinaba niya ang tingin sa sarili. She remember she was covered with blood. But how come she was perfectly fine now? Walang anumang bahid ng dugo ang damit niya... Iginalaw ni Cresia ang kamay. Wala siyang naramdamang anumang masakit doon. Nanlaki ang mga mata niya nang makita ang isang paparating na truck. Fuck! Her first instinct is to run. But it is too late. The truck is only meters away from her. Mariin niyang ipinikit ang mga mata at hinintay ang pagtama niyon sa kanya... But seconds passed. Nothing happened. Walang truck na tumama sa kanya. Bakit? Dahan-dahang idinilat ni Cresia ang mga mata. Wala na ang truck. Bakit? Anong nangyari? Muli niyang inalala ang nangyari kagabi... She was fucking sure she got hit by a car. Hindi kaya...hindi kaya...patay na siya? "Not yet." Isang lalaki ang biglang sumulpot sa tabi niya. Para itong galing sa libing sa suot na damit. Black cape, black pants, black shoes. Everything is black. Even his eyes. They're as dark as his outfit. "S-sino ka?" He smiled to her. Hindi alam ni Cresia kung bakit kinilabutan siya sa ngiti ng lalaki. "I'm Kairos. Your death angel." Death angel? "What? I... I'm...I'm dead?"

“Pipay!” galit na sigaw ng aking madrasta mula sa kanyang silid habang abala sa pag-aayos ng kanyang mukha. Halos magputok ang ugat sa kanyang leeg, na para bang ako ang dahilan ng lahat ng problema niya sa buhay. “Bakit po, Madam?” mahinahon kong sagot habang tuloy sa paglalampaso ng sahig. “Madam”—iyon ang itinawag niya sa akin mula pa noong una, at dahil sa takot, hindi ko na rin inusisa kung bakit. Ako nga pala si Piazza Fontana Vega, o mas kilala bilang Pipay. Dalawampu’t dalawang taong gulang na ako, ngunit hanggang Grade 5 lang ang naabot ko. Natigil ako sa pag-aaral noong mag-asawa muli ang aking ama. Simula noon, naging parang alipin na ako ng aking madrasta. Araw-araw, pareho lang ang eksena sa bahay. Ako ang gumagawa ng lahat ng gawain habang si Madam at ang kanyang anak na si Claire ay nag-e-enjoy sa luho ng buhay. Pero kahit ganoon, may lihim akong pangarap. Minsan, sa mga tahimik na gabi, iniisip ko kung darating ba ang araw na makakawala ako sa ganitong sitwasyon. “PIPAY!” muling sigaw ng aking madrasta, na tila mas nagiging galit pa. Agad kong iniwan ang mop at tumakbo sa kanyang kwarto. Kailangan kong magmadali. Kapag natagalan ako, mas matindi ang parusa. “Madam, may kailangan po ba kayo?” magalang kong tanong sa aking Madrasta. "Bakit ba ang bagal mong kumilos? HETO! Labhan mo pati ang damit ng anak ko!” sigaw niya, sabay hagis sa akin ng maruruming damit. Tumama ito sa aking mukha, pero wala akong nagawa kundi damputin ang mga ito. “Opo, Madam,” sagot ko, habang pinipigil ang pagbagsak ng luha.

"asan ako!!.wait ...gosh ..awws aray!" dahang tumumayo si Zaira pababa sa kama .Hindi niya matandaan ang nangyari lahat kagabi ang tanging naalala niya lang ay nagkayayaan silang mag bar ng mga kaibigan niya dahil ang isa sa kanila ay broken dahil hindi siya umiinum ng alak ay naimpluwensyahan siya ng mga kaibigan na maparami ng inum .Hanggang doon lang ang naalala niyang pangyayari. Pagsipat niya sa banyo ay nakailaw ito dahil ang pintuan nito ay puting salamin. "awww ..hindi na ako virgin!" nangingiyak niyang pinulot ang nagkalat na damit sa sahig. "panty ko !!" mas umiyak siya sa nakitang panty nito na sirang sira. "sino ka bang lalaki ka at ang hars mong tanggalin sirain tong panty ko!" masamang tingin ang pinukol niya sa banyo at nagmadaling sinuot ang kanyang dress .Nanlalamig ang kanyang pagkababae dahil s hangin na pumapasok nito mula sa ibaba wala siyang panty kaya medyo ilang siyang maglakad lalo masakit ang kanyang pagkababae. Kinuha niya ang mahabang coat ng lalaki at inamoy. "not bad..andito sa pinas pero naka coat ..ano siya billionaire!" bilis siyang lumabas mula sa kwarto at bilis lumabas. Tumingala siya at nakita ang " Romantic Hotel" alinlangan siyang napangiwi. Nakasakay siya agad ng taxi. Paglabas mi Kyler sa banyo ay nadatnan ng wala ang babaeng pinagsawahan niya. Natuwa siya sa babae dahil virgin pa ito at aggresibo din. "pwedeng malaman name ng babaeng regalo niyo sa akin?".Bungad niya sa kausap "bro sorry .Akala namin nakarating yung babaeng regalo namin sayo hindi pala Naaksidente si Mika kaya hindi siya nakarating .I dont know her!" .lumunok siya at huminga ng malalim. Pinulot niya ang sirang panty ng babae at natawa siya dito. "hahanapin kita " bulong ng kanyang isip.

"do you know how to dance?" he asked. Napailing akong napapayuko na mahigpit nakahawak sa laylayan ng damit ko. Napahinga ito ng malalim. Napaiktad ako nang tumayo ito mula sa pagkakaupo sa sofa at lumapit na napapisil sa baba kong itiningala ako dito. Hindi ako makatitig sa kanyang mga matang matiim akong tinitigan. Para akong matutunaw. Hindi ko siya kayang titigan sa mata. Pakiramdam ko'y malulusaw ako. Nakakalunod makipagtitigan sa kulay asul niyang mga mata. Mga matang napakasungit kung tumingin. "so tell me, how can you pay me hmm?" sensual niyang tanong na napapakagat ng ibabang labi. Napalunok akong napasunod ng tingin sa kanyang mga labi. Unti-unti siyang napangisi na mas inilapit ang mukha! Napakapit ako sa kanyang polo nang akmang sasayad na ang kanyang mga labi sa akin! Sobrang bilis ng tibok ng puso ko. Hindi makatingin sa kanya. Mahina itong natawang ikinaangat ko ng tingin dito. "tell me young lady, how can you pay your father's dept hmm?" he huskily asked. Napatitig ako sa kanya. Mariin akong napapikit akong malalim na napahinga. "I can be your slave sir" mahina itong natawang napalapat ng labi na mapatitig ako ditong salubong ang mga kilay. "Slave? Are you sure? 1million pesos. Do you think you can pay me using your body hmm?" anito na tila nang-uuyam ang tono. Napasuri ito ng tingin mula ulo hanggang paa ko na ikinalunok ko. "Hmm...how about, be my wife. And I'll make sure, I'll let go your father" "W-wife" utal kong ulit. Napataas ang kilay nitong may naglalarong pilyong ngiti sa mga labi. Napalunok ako. Napaawang ang labi pero walang salita ang lumalabas! "Uhmm!" napakapit ako sa kanyang balikat na siniil ako nito bigla ng isang mapang-angking halik sa labi!! "It's settled. Get ready yourself young lady, tomorrow morning, you're gonna be....my wife"

Nachdem sie sechs Monate nach ihrer Hochzeit die Scheidungspapiere von ihrem Mann erhalten hat, versucht Lisa, ihre Ehe zu retten, doch sie zerbricht, als sie von der Affäre ihres Mannes mit ihrer Cousine erfährt. Verraten und am Boden zerstört, verlässt sie ihn, um ein neues Leben zu beginnen. Sechs Jahre später ist sie die mächtigste Frau der Unterwelt und eine geniale Ärztin in der Außenwelt. Was wird sie tun, als sie herausfindet, dass der Mafiaboss, der ihren Sohn entführt hat, um sie zu erpressen, damit sie das Leben seiner sterbenden Verlobten rettet, niemand anderes ist als ihr Ex-Mann? Wird sie ihren Hass gegenüber den beiden beiseitelegen und das Leben ihrer Cousine retten? Oder wird sie zusehen, wie sie stirbt? Wird sie ihrem Ex-Mann vergeben, dass er seinen eigenen Sohn entführt hat? ~~~~~ Trey Collins, ein rücksichtsloser, herrischer und mächtiger CEO in der Geschäftswelt und ein gnadenlos brutaler Mann, der in der Unterwelt nicht zögert, zu töten, zu foltern oder jemanden spurlos verschwinden zu lassen. Jede Frau in Pearl City träumt davon, seine Ehefrau zu sein, fürchtet sich jedoch vor seiner tödlichen, dominanten Aura. Trey heiratete Lisa nur, um seine Freundin Valerie zu bestrafen. Nachdem er wieder mit seiner Freundin zusammenkam, verlangte er die Scheidung, doch Lisa weigerte sich zu unterschreiben. Als sie schließlich doch unterschrieb, war er überrascht, spielte aber Gleichgültigkeit vor. Er dachte, sie wolle ihn nicht gehen lassen. Er dachte, sie würde betteln. Doch warum erinnert ihn nach ihrem Weggang plötzlich alles an sie? Er dachte, er wolle sie aus seinem Leben verbannen… Nein! Er muss zurückholen, was ihm gehört — nur ihm allein!

"Anak ko ang nakasalalay dito, Jessa, kaya hindi mo kami masisisi kung gumawa man kami ng bagay na kahit alam naming makakasakit para lang madugtungan ang buhay ni Clyde." Mapait siyang ngumiti. Tinignan niya si Xyrius na nakatingin sa kanya sari-saring emosyon ang nagsasalimbayan sa mga mata nito. Iniiwas niya ang tingin dito at bumaling kay Giselle. "Gusto kitang saktan, kung puwede nga lang patayin kita ngayon." Dumaan ang gulat ang takot sa mga mata ni Giselle. "Pero hindi ko gagawin dahil baka mamaya buntis ka na pala. Baka nakabuo na pala kayo ng asawa ko. Sayang yung sakit na nararamdaman ko kung mawawala lang yung batang magdudugtong sa buhay ni Clyde." Pinunasan niya ang luha niya gamit ang manggas ng damit niya. Saka tumayo ng tuwid. Naglakad siya at ng na sa tapat na siya ni Giselle huminto siya. Hinubad niya ang wedding ring niya at iniabot ang kamay nito saka inilagay roon ang wedding ring niya. "Tutal makapal naman ang mukha mo 'wag ka nang mahiya. Sa iyo na rin itong wedding ring ko. Sayong-sayo na si Xyrius..." aniya dito na ikinagulat nito. Saka niya ito nilagpasan at tinungo ang pinto pero hinabol siya ni Xyrius at pinigilan. Malamig ang mga matang nilingon niya ito. "I'm sorry..." umiiyak na anito. "Ayokong mawala si Clyde pero mas ayokong mawala ka sa buhay ko..." humahagulgol na anito. Hindi niya rin napigilan ang pagpatak ng luha niya. "Isa lang puwede mong piliin at pinili mo siya, X. Anong laban ko ro'n e, anak mo 'yon. Dugo at laman mo 'yon..." Marahan niyang tinanggal ang kamay nito sa braso niya. "Hanggang dito na lang ako... hindi ko na kayang magpatuloy na kasama ka. Goodbye, love... be a good father." Tinapik niya ang balikat nito at tumalikod na siya.

Am Tag der geplanten Zwillingsgeburt bestach ich den Hausarzt. Ich ließ mir alle starken Wehenhemmer der Klinik injizieren, um die Entbindung künstlich zu verzögern. Warum? Weil in meinem letzten Leben, Vincent Corleone – mein Ehemann, der Don – behauptete, eine geringe Spermienzahl zu haben. Um einen Erben zu hinterlassen, unterhielt er zehn Geliebte. Er verkündete: Wer zuerst einen Sohn gebäre, deren Sohn werde der nächste Don der Familie Corleone. Er sagte, sobald ich mein Kind vor allen anderen gebäre, würde er alle Geliebten fortschicken und meinem Sohn die Nachfolge der Familie überlassen. Ich glaubte ihm. Als ich unerwartet mit Zwillingen schwanger wurde, zitterte ich vor Aufregung. Doch unmittelbar nach der Geburt ließ er mich und die Neugeborenen in den kalten Weinkeller werfen und verbot jedem, sich uns zu nähern. „Lucy kommt aus einfachen Verhältnissen. Ich wollte ihrem Kind lediglich einen legitimen Status geben, damit es ihr und dem Jungen künftig besser geht. Doch du hast absichtlich Informationen durchsickern lassen! Aus Verzweiflung starb sie bei der Geburt – mit dem ungeborenen Kind.“ „Du bist so grausam, dass du es nicht verdienst, die Mutter des Erben der Familie Corleone zu sein! Denk über dein Verhalten nach, in drei Tagen lasse ich dich wieder hinaus.“ Dann befahl er dem Butler, die Kellertür von außen zu verrammeln. Doch er wusste es nicht: In jener Nacht brach im Weinkeller ein Feuer aus, und ich wurde gemeinsam mit meinen Kindern in den Flammen verbrannt. Als ich die Augen wieder öffnete, befand ich mich in der Nacht vor der Entbindung. In diesem Leben würde ich nicht länger die Donna sein. Sobald ich die Kinder geboren und meine Kräfte zurückgewonnen hätte, würde ich meine Kinder nehmen und für immer verschwinden.

Für die Außenwelt war ich Frau Ward – die unantastbare Königin an der Seite des Mafia-Königs von New York, Elias Ward. Doch ich wusste: Mein Mann liebte mich nicht. Sein Herz hatte immer Harper Dinah gehört, der Frau seines Neffens. Und nachdem besagter Neffe auf einmal so passend starb, holte Elias sie in unsere Villa. „Ich will mich nur besser um sie kümmern“, sagte er. Sein Verständnis von „Fürsorge“ bestand darin, einen Mann von einer Party zu werfen, weil er es gewagt hatte, mit Harper zu flirten – und darin, sie selbst zu schwängern. Elias lobte mich gern in der Öffentlichkeit, als wäre ich die perfekte Ehefrau. Und das war ich auch. Ich half beim Aufbau seines Imperiums. Ich war diejenige, die lächelte und den Schein wahrte. Ich ließ sein Casino erstrahlen, während er Harper versteckte, als wäre sie etwas Heiliges. Wegen all dieses Lobes geriet ich ins Visier eines seiner Feinde. Sie entführten mich. Schickten Elias eine Nachricht, getränkt mit Blut und Drohungen: Zieh dich zurück. Verschwinde aus New York. Oder deine hübsche Frau stirbt. Natürlich entschied sich Elias nicht dafür, sich zurückzuziehen. „Warte einfach ab“, sagte er am Telefon. „Sie werden dir nichts tun, Noa. Du bist ihr Druckmittel. Halt einfach durch, bis Harper entbunden hat. Dann hole ich dich.“ Acht Monate lang wurde ich in einem dreckigen Loch festgehalten, ausgehungert, geschlagen, erniedrigt. Der Anführer der Bande vergewaltigte mich wieder und wieder. Trotzdem kam Elias nie. Schließlich entkam ich, als sie alle betrunken waren. Ich ging nach Hause, nur um meine Zwillinge im Dienstbotenzimmer schlafen zu finden, wo sie von Resten lebten – während Elias damit beschäftigt war, eine Party für sein Neugeborenes zu veranstalten. Ich stellte ihn nicht zur Rede. Ich packte einfach meine Babys und verschwand.

Tahimik ang mansyon. Tahimik… maliban sa mahinang iyak ni Princess sa bisig ko—isang buwang gulang, walang alam, walang kasalanan. Pero siya ang unang nasaktan sa lahat ng ‘to. Siya ang naiipit sa pagitan ng dalawang taong hindi na alam kung paano magmahal nang sabay. Nakaluhod ako sa harap ni Elise. Mahigpit ang hawak ko sa laylayan ng bestida niya, parang batang takot na maiwan sa dilim. Nanginginig ang labi ko, pinipigilan ang mga luhang ayaw na sanang lumabas—pero hindi ko na kayang kontrolin. “Please, Elise…” garalgal kong pakiusap. “’Wag mo kaming iwan. Hindi ko alam kung paano palalakihin si Princess nang wala ka. Hindi ko alam kung paano mamuhay kung wala kayo…” Pero wala. Wala siyang emosyon. Wala siyang luha. Matigas ang titig niya, parang ako pa ang mali. Bitbit niya ang maleta niya—hindi lang punô ng damit, kundi punô ng lahat ng alaala namin. Lahat ng pangarap. Lahat ng ‘akala ko tayo.’ “Hindi ko ‘to pinlano, Levi,” mahina niyang sagot. “Pero kailangan kong piliin ang sarili ko. Pagod na akong umasa. Pagod na akong maging pangalawa sa trabaho mo, sa mundo mo. Hindi ko kayang maging ina habang ako mismo’y hindi buo.” Gumuho ako. Literal. Napayuko ako habang yakap ko si Princess, habang nararamdaman ko ang init ng iyak niya sa dibdib ko. Halik ako nang halik sa noo niya, para bang kaya kong takpan ng pagmamahal ang kawalan ng ina niya. “Anak mo ‘to, Elise. Anak natin…” pabulong kong daing. “Kung hindi mo na ako kayang mahalin… kahit siya na lang. Kahit siya. ‘Wag mong iwan ang anak mo…” Pero wala. Ni hindi siya lumapit. Ni hindi siya tumingin. Tumalikod siya, dala ang katahimikang mas malakas pa sa kahit anong sigaw ng pagtanggi. "Ayoko na" mahina niyang sabi at hinila ang maleta palabas ng mansion.

Paalala: Ang kwentong ito ay hindi angkop sa mga bata. "Hindi ako tatanda na kagaya ninyo na kuntento na lamang manilbihan sa mga Montero," Giit ni Mariz sa ina na katulong sa mansion at ama na katiwala sa hacienda. Gusto niyang makapagsuot ng magagarang damit , pagsilbihan na gaya ng isang Montero. Ang pamilya Montero kasi ang pinakamayaman at makapangyarihan sa buong San Mateo. Ito ang batas sa lugar nila at kung kaya't kinatatakutan at tinitingala ang buong angkan nito. Hanggang sa makilala niya at mapaibig ang isang Gerald Montero. Ito na ang pagkakataon niya . Gagamitin niya si Gerald upang maisakatuparan ang kanyang mga pangarap. Ngunit isang trahedya ang naganap. Pinasok siya sa kuwarto ng isang nakamaskarang lalaki at ni-rape. Kasabay niyon ay ang biglang paglaho ni Gerald sa buhay niya. Nagbunga ang malagim na sinapit niya. Ang kanyang kababata na si Jay-are ang nagligtas sa kahihiyan na sinapit niya. Pinakasalan siya nito at naging ama sa kanyang anak. After 7 years, muling nagbalik si Gerald Montero , this time nakatakda na itong ikasal kay Andrea , ang matindi niyang katunggali sa ganda at talino sa bayan ng San Mateo Muling nagkurus ang landas nila ni Gerald.Nagkaroon siyang muli ng pagkakataong akitin at paibigin si Gerald.Hanggang unti-unti ay masumpungan niya ang sariling nalulunod na sa sobrang pagmamahal niya kay Gerald. Balewala na sa kanya ang ang yaman at kapangyrihan nito. Mahal na niya itong talaga. Ano ang kaya niyang isakripisyo sa ngalan ng pag-ibig? Ngunit paano kung isang umaga ay natagpuan siyang duguan sa tabi ng wala ng buhay niyang asawa? Siya ba ang pumatay kay Jay-are? Bakit wala siyang maalala bago ito paslangin? At sino ang lalaking gumahasa sa kanya seven years ago? May pag-asa pa bang muling mabuo ang naudlot nilang pag-iibigan ni Gerald?