Saving Nora Novel Novels & Stories

"Elliot, ingat!" Hindi naka-react sa oras si Elliot. Si Nora ay mahigpit nang nakayakap sa likod niya! Mabilis siyang tumalikod para makita ang metal rod na sumaksak kay Nora! Kung hindi biglang tumayo si Nora sa harapan niya, pino-protektahan siya, baka siya mismo ang nasaksak ng metal rod. Nakasuot ng floral dress si Nora. Nasaksak din ang dress niya. Nakikita ang pagdaloy ng dugo mula rito!

Naiwang nakatayo si Mateo doon, nanlalamig at nakatitig sa papalayong anino niya. “Pakawalan ka? Ginawa ko na ‘yon noon. Pero ngayon? Hindi ko na kaya. Pasensya na, Natalie. Hindi na kita kayang pakawalan pa.” ** Kinabukasan, dumating si Nora sa rehabilitation center ng maaga. May kalayuan ang bahay niya kaya sinadya niyang lumuwas ng madaling-araw, sakay ng pinaka-maagang bus. Pagkarating niya sa may entrance ng pasilidad, napansin niyang nandoon ang itim na sasakyan na nakita niya kagabi.

Kaya't hinila niya si Nora sa tabi at bumulong, "Mag-deal tayo! Paalisin mo ang ibang mga babae, tapos paghahatian natin si Ginoong Frankton. Ano sa tingin mo?" Agad na tumango si Nora. "Deal!" Pagkatapos, nilapitan niya ang iba at sinabi, "Sige, mga bata. Oras na para umalis—pagod na si Ginoong Frankton, at ang masayang bahagi ay pwedeng hintayin hanggang bukas, okay?" Sa mga babae sa PR department, si Nora lang ang may lakas ng loob na makipagtalo kay Linda. At kung umalis si Nora, wala ni isa sa kanila ang mananatili, kaya't lahat sila ay pinagtulungan palayo mula sa apartment ni Tigris.

Walang pag-aalinlangan, kinuha ni Nora mula sa kanyang bulsa ang isang vial ng sarili niyang dugo at mabilis na pinalitan ang dugo ni Roberto. Matapos gawin iyon, bumagal ang tibok ng kanyang dibdib. Mananatiling lihim ang tunay na pagkakakilanlan ni Monica. Ngumiti nang bahagya i Nora, handa nang umalis, ngunit bigla siyang napahinto. May taong pumasok. Si Wilbert. Nanigas ang buong katawan ni Nora. Hindi niya inaasahang darating ito rito.

Bakod na diring-diri si Nica, tinampal niya ang kamay nito palayo. Pumunta nga si Noah sa bangko para ayusin ang mga assets niya. Inayos niya ang lahat, na inabot ng halong buong araw. Ang mga pwedeng ilipat sa araw na iyon ay agad na inilipat niya kay Agatha, at ang mga hindi naman ay itinakda niya para sa susunod na araw. Sa pagkaubos ng laman ng savings account niya, natapos din ang unang yugto ng buhay niya. Pakiramdam niya ulit ay wala na siyang direksyon.

Namutla ang mukha ni Nora dahil sa gulat. “Nora, ano sa tingin mo ang dapat kong gawin? Gusto niya akong patayin. Dapat ba hinayaan ko na lang siyang putulin ang ulo ko?” tanong ni Alex. “Pero...” sabi ni Nora. Sa wakas, bumalik siya sa kanyang katinuan. “Oh, tama. Si Maxwell ay isang Nascent Soul expert. Paano... Paano mo siya pinatay? Na-late lang ako ng isang minuto dahil sa ilang pagkaantala. Paano mo siya... nagawang ganito sa loob ng maikling panahon?” tanong ni Nora.

"Salamat po ate Katya. At ganda-ganda rin niyo po." Tumawa siya sa sinabi nito. Dapat ay nag-aaral ito sa college pero dahil sa hirap ng buhay ay tumigil ito, magtrabaho at mag-ipon upang ipagpatuloy ang pag-aaral sa susunod na taon. "Naku, natatakot pa rin talaga akong pumasok sa trabaho. Hindi pa rin maalis sa isip ko ang nangyaring pamamaril," si Nora.

Pareho silang matalim ang panga at may kumpiyansang halatang lumaki sa yaman at kapangyarihan. “Leave request, sir,” sagot ni Doña Pilar. “Family emergency daw.” Nanatili ang tingin ng pamilyar na lalake sa akin. “You look familiar. What’s your name?” “N-Nora po.” “Nora.” Mabagal niyang binigkas ang pangalan ko, parang sinusubukan kung bagay ba iyon sa mukha ko. “Funny,” sabi niya. “I could’ve sworn I’ve seen those eyes before.”

’’ Bilin ni Novie bago ibinaba ang telepono na walang balak patulan ang kakulitan nang kaibigan. ’Novie goodluck! Ito na ang simula ng pagbabago nang buhay mo! Fighting!’ Paalala niya sa kanyang sarili habang nakahinga at naktitig sa kulay puti na kisame. Bigla namang nagbago ang anyo nang kanyang mukha nang maalala ang mga trahedyang nangyari sa kanilang buhay ng kanyang anak. Apat na taon nang namatay si Nathan at sumunod ang kanyang ama pagkalipas ng dalawang taon. Pero sariwa parin sa kanya ang pait at ang sakit nang pagkawalan. Naputol ang kanyang pag-iisip nang tumunog ulit ang kanyang telepono.

Ang kanyang matagal nang kinikimkim na inis ay biglang sumabog, na nauwi sa isang mapait at sarkastikong tawa. “Kung ganoon, mas mabuting patingnan ko na lang ang surveillance ng mansyong ito. Tingnan natin kung gaano ka ba talaga kasipag, Nora.” “Surveillance?” Biglang napako sa kinatatayuan si Nora at nagsimulang pagpawisan nang malalamig. Wala siyang kaalam-alam na may mga nakatagong camera sa loob ng mansyon.