Savior Of Noli Me Tangere Novels & Stories

Naupo ako sa isang tabi at pinanood si Padre Tiago na ngayon ay tila ba magtatagal dito dahil sa dami ng nakapila. "Bata, tulungan mo akong magpalabas. Susuhin mo ako sa harapan nila," utos ni Padre Tiago. Lumapit naman ako sa kanya. "Macaraeg, baka gusto mong sumama," wika pa niya. "Namiss kong sibasibin ang kili-kili mo Santiago, kaya't iyan ang pagdidiskitahan ko," wika ni Macaraeg. At sa harap ng mga bading ay isinagawa namin ang bagay na nais ni Padre Tiago, ang sambahin ang katawan niya habang prente siyang nakaupo sa isang kahoy na silya.

Napakagaling niyang magbahagi ng salita ng Diyos. Di nag tagal ay tinapos niya ang kaniyang salita sa pamamagitan ng pasasalamat sa lahat ng narito lalong lalo na sa Gobernador-Heneral na dumalo kahit sa likod ng napakarami nitong gawain. Nagpasalamat rin ang Pari sa lahat ng nagbigay handog at tumulong na gawing possible at masanagang maisagawa ang misa ng Pista ng Candaba. Sa lahat ng kaniyang pinasalamatan, dalawang apelyido ang umigting sa aking tainga. Ang Vergara at De Leon. De Leon. De Leon.

Infairness magkasingkatawan kaming dalawa. "Bakit hindi ka pa nakagayak?" Umangat ako ng tingin. "Wow! Ang gwapo mo naman!" Bumagay kay Manuel ang suot niyang white long sleeves polo, nakaibabaw rito ang black vest, at black slacks. P-in-artner niya sa black shoes ang damit niya. Para siyang si Crisostomo Ibarra ng Noli Me Tangere. Lumapit siya sa akin habang inaayos niya ang sleeves ng polo niya. "Talaga?"

A middle finger to those two who owned the bar I worked at, to those sickos who profit from the bodies of the young women they kidnapped and manipulated. I did make the right decision to marry the devil. I refuse to go back there, I didn't like that I was stripped naked on the stage in front of everyone. I was also caged, recaling the scene in my head made my stomach turn. Sinabayan ng pandidiri ko ang gutom ko, late na akong nagising at magtatanghali na rin yata. May puno ng breakfast na tray sa taas ng nightstand ko na natatakpan. Dinaldahan siguro ako ni Sienna at hindi na nag-abala na gisingin ako.

“Captain Jaycee!” Nang sandaling narinig ko ang pangalan ng aking mahal ay agad akong napalingon para makita kung ano ang kan’yang kalagayan. Akay-akay siya ni Charles nang sandali iyon. Halos tumalon sa tuwa ang aking puso nang makita ko siya ng buhay. Labis akong nagpapasalamat sa Diyos at buhay siya. Ibinalik ko ang aking atensyon sa aking pasyente at tinapos ang pagtahi rito.

nagwawalang wika ni Santos at nanlilisik ang mga matang bumaling sa amin. Si Corpuz naman ay nanginginig na pinulot ang baril, ngunit nagulat kami nang bigla siyang humarap saka itinutok ang baril ngunit naunahan siya ni sir Cayden at binaril siya agad sa kamay at paa naman si Vergara. Natumba pa si Vergara at naiputok niya ang baril sa paa ni Santos. Humiyaw agad si Santos sa sakit dahil sa paang nabaril.

"Edi sasagutin ko ang lahat ng itatanong ng kahit sino tungkol kay Diana, at hindi nagbabago ang paniniwala ko. Sumama sa ibang lalaking trabahador ng pantalan ang magaling kong manugang!" "Kay Florencio Andaya ho?" "Isa lang 'yun sa mga pinaghihinalaan ko." "May iba pa po?" "Diyos mio naman, sa dami ng mga taga pantalan, makikilala ko ba silang lahat?" "Bakit ho itong si Florencio-" "Taga rito dati ang Florenciong 'yon. Dito 'yon lumaki." "Nanligaw ho ba 'yon kay Diana?"

Pigil ang luha sa kanyang mga mata. Sino ang nakagawa nito sa kanya? Si Theodore Vergara — ang lalaking makapangyarihan, mataas ang katungkulan, at hindi basta-basta naaabot ng sinuman. Maliban na lang kung kusang niyang hinayaang saktan siya… Maliban na lang kung ang taong iyon ay mahal niya. At sa puso ni Natalie, alam na alam niya kung sino iyon.

Ang priest ay nagbasa ng passage tungkol sa resilience at unconditional love. Nagsimulang magbigay ng vows si Rafael. “Lia Santiago,” sinimulan niya, ang kanyang tinig ay trembling sa sheer emotion. “Nang makilala kita, akala ko, I was saving you. Pero ang totoo, ikaw ang nagligtas sa akin. You took the lie I was living and replaced it with a blinding, terrifying truth. Ang Illustre Holdings ay walang foundation. Ang buhay ko ay walang laman. Ngayon, dito—sa solid na beach na ito, sa home na itinayo natin—I vow to you my honesty. I vow to you my labor. I vow to you my body and my soul. Mula ngayon, wala nang shadows. Tanging liwanag lang.”

sermon ni lola rito. "Huwag na po kayong magtalo ng dahil lang sa akin,sorry po hindi na po ako magtatagal, maraming salamat po sa maikling oras na pinatuloy niyo ako kahit hanggang sa pinto lang ng bahay niyo,mauuna na po ako," saad ni Azon sa amin at napapahiyang ngumiti pa ito sa harap nina lola at mom bago tuluyang tumalikod at lumabas ng tuluyan sa pinto.