Scary Creepypasta Stories の小説・ストーリー

giit niya pa. Bahagya naman akong kinilabutan dahil doon. It's still morning time but we were talking about that alay which is for me ay para sa mga patay or something na creepy! Matteo was giving me a heart attack ng dahil sa mga pinagsasabi niya! "Are you scared?" Lucas asked me. He whispered that directly to my ears kaya naman napatingin ako sa kaniya. "I d-don't like spooky stories...it's scary," I answered.

“Urgent po? Bakit po? Ganoon na po ba kayo kadesperadong magka-asawa?“ tanong ko. Sinamaan naman niya ako ng tingin. Lagot. Mukhang matatanggal pa ata ako sa trabaho. “C-Charot lang po, H-Hehe“ kinakabahan kong wika. Nakatingin kasi siya sa akin ng masama na parang nakakainsulto ang tanong ko. Aba, malay ko ba kung psychopath siya? Magaling na 'yong nakakasigurong hindi siya baliw na sabik na sabik mag-asawa tapos kapag ikinasal na ay gagawin niyang slave ang asawa niya tapos sasaktan niya at mamaltratuhin. Then hindi pa siya makokuntento dahil hindi niya ito papakainin, magdadala siya ng iba't ibang babae sa kwarto niya tapos sasabihan niya ng masasakit na salita 'yong asawa ni ya, kesyo sl

Just eight bodies pretending to be corpses. The first creeper limped past. Sniffed once. Twice. My pulse hammered. My breath stayed shallow, locked behind my teeth. Another creeper shuffled by, ribs sticking out like broken shelves. Its head jerked toward Lexi. She froze so hard I could practically hear her soul leave her body. It sniffed, then moved on. Footsteps. Groans. More bodies. The street grew thick with them, shadows weaving between shadows. And then— One of them stopped.

Tumitig siya sa may kadiliman nang kalangitan, the cold breeze that touching his fair skin didn't make him cold at all. “Who are you?” he muttered as he remembered his dream a while ago. Nagising siya kanina sa isa nanamang panaginip, he was standing on a cliff watching a guy taking off his clothes and as the mysterious guy with white skin carefully walk on the waters— Napalunok si Death sa imaheng pumasok sa kaniyang isipan... Umiling siya at mariing pumikit, “Damn, why are you in my head?” ang frustrated niyang sabi habang hawak ang kaniyang ulo.

Sana pinatay na lang nila ako nang sanggol pa lang ako kung ganito rin lang pala ang buhay na pagdadaanan ko? Dumaan pa ang ilang oras at gabing-gabi na. Nagugutom na rin ako. Nagsimula nang magtago ang buwan sa makapal na ulap na lalong nagpadilim sa gabing tahimik. Kanina pa ako pinapapak ng mga lamok. Noon ko lang naranasang umupo si silong ng kahoy at inabot ng ganito kagabi. Natatakot ako sa tinaguan ko ngunit natatakot pa rin naman akong umuwi. Wala akong maisip pang ibang mapuntahan. Natatakot din ako dahil bigla kong naalala ang mga kuwento ng mga kalaro ko tungkol sa puno ng balete na tanaw lang sa kinauupuan kong puno ng sampalok. Tumatayo ang mga balahibo ko sa nililikha ng utak k

Curious na tanong ko sa kanya habang komportable akong umupo na patagilid sa couch niya, at ipinatong ko ang mga binti ko sa armrest ng inuupuan ko para makaharap ko silang tatlo na nakaupo sa isang malaking sofa. "Well, I believe that there's nothing to be scared of. Ang mga multo, bampira, witches, at werewolves ay nasa libro lang. Right? Fiction. They are just a product of an imaginative and creative mind of people." Paliwanag niya, at nagkatinginan kaming tatlo na mga supernatural beings na para bang nag-uusap kami gamit lang ang aming mga mata. Gusto ko sanang tumawa, pero mukhang sobrang seryoso nilang tatlo dito. Kung alam mo lang, Pryce, na wala ni isa sa ating apat ang normal na ta

“Naalala mo pa ba ang bedtime vampire story na ikinukwento mo noon sa akin? Wala pa iyong happy ending, pero umaasa akong matuldukan ‘yon ng masayang pagsasama ng dalawang bida.” “Bedtime story?” napaisip ako sa sinabi niya. “Hindi mo na maalala?” tanong niya. Umiling ako. “Kung ganun, ipapaalala ko sa’yo,” saad ni Thana. “Noong unang panahon, may batang babae na palaging tumatakas sa bahay nila tuwing alas-dose ng gabi. Sa oras na ‘yon, naririnig niya ang mga nakakatakot na ungol ng mga nilalang na hindi niya matukoy kung ano. She was more afraid to stay inside the house than to venture into the dense forest and the river she often visited. Out there, she felt more at peace—especially whene

Hindi na matanggal ang mga ngiti ko bago ko sinara ang pinto ng banyo. Naalala ko na naman tuloy ‘yong nangyari sa’min kagabi. If she would open the bathroom door and see me naked again, baka hindi ko na mapigil pa ang sarili ko seeing her wearing only a thin sleeveless shirt... braless. _________________________ ¹Nyctophobia is a phobia characterized by severe fear of the dark. It is triggered by the brain’s disfigured perception of what would, or could happen when in a dark environment.

But, boy, was I wrong. Pagkarating ko pa lang sa bungad ng dulong bahagi ng park ay kusa na naman akong napahinto. My panic attack even doubled as I stare on what’s in front of me. Mas madilim, mas masukal, at mas tahimik iyon kaysa sa kanina. Mas nakakatakot. Iyon ang tipo ng lugar na fit sa mga naiisip kong settings sa mga horror at thriller stories na nababasa ko. Iyong tipo ng lugar na kahit magsisigaw ka ay wala talagang makakarinig sa iyo. It was even creepier than before.

Gusto lang niyang umalis sa lugar na ito sa lalong madaling panahon. Biglang huminto si Travis Blake, ngunit hindi niya ito pinababa. Bahagyang umangat ang gilid ng kanyang bibig habang sinasabi, “Takot ka bang manood ng horror movies? Paano naman ang mga kwentong multo? Isipin ang hindi mabilang na mga kamay na umaabot mula sa mga libingan ng sementeryo sa kalagitnaan ng gabi. Hinahawakan nila ang iyong mga paa, at sa likod ng mga lapida ay nakahiga ang mga multo ng mga patay.” Nakatingin si Hailey kay Travis Blake, takot na takot. Sa sobrang blankong mukha, kausap siya ng lalaking ito tungkol sa mga horror movies at mga kwentong multo sa isang sementeryo!