Scorched Novels & Stories

Ang huli at pinakamahalagang kondisyon ko. Napalingon naman sa’kin ang katabi ko sa stove. Nang tignan ko ay hindi ko rin naman mabasa ang reaksiyon niya. Kunot ang noo at salubong ang kilay. Kumikibot ang bahagyang nakataas na sulok ng mga labi. At may kakaibang kinang sa mata. “What?” Ngayon ay nahihimigan ko naman na parang natatawa siya.

Isang malamig na boses ang narinig namin sa likuran. " Boss may pinag uusapan lang kami" nakangiting tugon ni Alex. " Pwede na kayong umalis" sabi ni Scorpion nagtinginan kaming tatlo habang pinakiramdaman ang magiging kilos niya. " I won't do anything to harm you" naunang maglakad si Scorpion palabas sumunod ako sa kanya gaya ng sinabi niya hindi siya gumawa ng pagkilos laban sa amin.

wika ni Seven sa buong-buong boses sa kanya. Napakurap-kurap naman si Brooke ng mga mata habang nakatitig siya dito. Suot pa din ni Seven ang helmet nito pero nakataas naman ang visor ng helmet nito kaya kitang-kita niya ang mga mata nito. At kita niya ang itim na mga mata nito habang nakatingin din ito sa kanya. He has a charcoal eyes. Iyong bang tipong titig lang nito ay nakakalaglag panty na.

“Tama iyon. Ang lason na ito ay may natatanging pangalan, kilala bilang Ice Poison.” Tinapo ni Harvey ang scalpel sa fireplace habang sinabi niya at pinanood ang itim na usok na lumitaw. “Mahaba ang gabi at ang kadiliman ay walang hangganan!” “Ang lasong ito ay hindi makikita, walang lasa at walang kulay. Kaya pa nito na magtago sa katawan ng tao ng isang taon o higit pa.”

agap niya sa pagtataka ko. "Sige na, hintayin na natin yung iba" segunda ni Horizon na namumutla na. May point sila pero kung hindi agad darating si Erza, mapipilitan akong umalis ng hindi nagpapaalam sa kanya. Mabuti na lang at maulap ngayon dahil kung hindi kanina pa ako nagkaroon ng skin burn sa tagal naming dito. Are they delaying me or what?

Napapikit ako nang muling bumilis ang kaniyang pag-ulos sa loob ko hanggang sa muling maabot ang r***k. Agad siyang yumuko at muling hinalikan ang aking tiyan. Napabangon ako kahit na napapagod dahil sa pag-iisang katawan. He was always kissing the scars on my abdomen that he truly treasured. And this external scar may look disgusting to other people but for me, for us, it's a fortune that symbolizes our unconditional love for each other. Saglit siyang tumayo ay wari'y may hinahagilap sa kaniyang pantalon. Maya-maya lang ay...

Damit lang ang dala ko at tuwalya. Pagkarating ko sa kalsada ay may makitid na simentadong daan sa kabilang bahagi kaya tinahak ko iyon. Hawan ang daan pero ang mga makakapal na halaman ang nakakapagpakitid dito. Sagana rin ang mga puno ng saging tapos napatigil pa ako sa paglakad dahil sobrang laki nung puso ng saging na nadaanan ko. Ngayon lang ako nakita ng ganoon. Matapos ang ilang minuto ay nawala na ang mga malalagong halaman sa may kanang parte ng daan at napalitan ito ng napakalawak na palayan. May mga ilang scare crow pa akong nakita at may ilang mga magsasaka na nakaupo sa may kubo at nag memeryenda. Natanaw nila ako at kumaway sa akin kaya wala akong nagawa kundi ngumiti at kumawa

] Nagbigay mismo ng komento ang taong involve sa insidente, kaya naman mas maraming nakapansin sa article. [Hey, ang cool mo!] [Oo, sang-ayon ako sa iyo. Bombero ang mister ko, at nasunog ang mukha niya dahil sa trabaho niya. Pero hindi pangit ang tingin ko sa kaniya. Badge of honor nya yun.] * Nabasa ni Joseph ang reply ni Chloe at tumawa. Nauupos ang sigarilyong nakaipit sa mga daliri niya. Binasa niya ang mga komento, “Scars are powerful armor. Hmph!”

sabi ni Reigh kay Azro at tumango naman ang binata sa kaniya. Nasasabik na naglakad si Azro papasok ng gubat, at sa kaniyang paghakbang ng hindi kalayuan mula sa kalsada ay sinalubong na siya ng kamangha-manghang ganda ng Aerabella. Sari-saring hindi kilalang mga bulaklak ang makikita sa dinaraanan, matatayo ang mga puno, napakasarap pakinggan ng mga umaawit na ibon. Tumigil siya sandali’t inilapag ang kahon ng tungko at inihanda ang kamera. Sinimulan niya ang pagkuha ng litrato sa bawat nakakamanghang bagay na kaniyang nakikita.

sagot niya na nagpabalik sa akin sa wisyo. "That's absurd. FYI, I always depending on the situation when will you forgive or just forget. But our topic is about heavy resoned that hurt you back and forth to hell, so i chose to forget. There's no chance for that thing. Once we hurt it will scars to our soul. Once im really hurt It scars in my soul, how can i forgive that?" nag echo sa loob ng room ang sagot ko. "How would you heal if you just forget it? You cannot live your life to the fullest if theres a dark hole for hatred in your heart."