Scorned In Tagalog Novels & Stories

Hindi ako sigurado kung kabigan din ang tingin nila sa akin. "That's great! How about your new friend? Mabait ba siya sa 'yo?" Natigilan ako at napaisip. Si Zaito? Mabait naman siya pero nakakaasar minsan. "Opo, mabait siya sa akin," nakangisi kong tugon. Sana mapatawad ako ng Panginoon dahil sa ugali at kasinungalingang ipinagsasabi ko.

Hindi naman sumagot pa ng kahol ito, nakatingin lamang sa akin. Buntong-hiningang umiling ako, pati aso kinakausap ko na. Para akong timang haha. Umupo ako saka ngumiti at ginulo ko ang balahibo sa ulo nito, " Sorry! Pati ikaw naguguluhan sa mga sinasabi ko." " Why do you ask? "

"Say it, please..." "Mahal kita..." "Say you would never leave me..." "I won't... I won't leave you... Never." Suminghap ito na parang nakahinga ito ng maluwag dahil sa sinagot niya. Nalaoikit nitong idinikit ang noo sa noo niya. "You promised?" mabining anas nito na bahagyang tinutukso-tukso ang labi niya. "I... I promise..."

“Kaibigan ko siya. Isang mahalagang kaibigan.” “Kaibigang hinayaan mong halikan at k******n ka.” Halata ang desperasyon sa boses ni Jace habang inihagod ang kamay sa kanyang buhok, ramdam ang frustration na nagpapabigat sa kalooban niya. “Parang may higit pa do’n. Lagi kayong nagtatawanan at nag-eenjoy sa company ng isa’t isa. Para akong… ewan, insecure.”

Hinugasan ko ang mukha ko at pinunasan ang mantsang dulot ng sauce. Bago pa ako makalabas ng CR ay pumasok si Trisha at sinara ang pinto. "Give up? You still have time to transfer bitch." Humalikipkip itong nakangisi sa akin. I leveled her stare. I smirked too. "Takot ka bang malamangan? Takot ka bang may mas magaling pa sayo? Takot ka bang mas makikilala pa ang iba kesa sayo?" Nilapitan ko ito. "Akala ko mas kawawa pa ako, pero mas kawawa ka pa pala."

I felt chills on my vines when I heard another voice. Kumpara sa lalaking tinulungan ko noon, mas nakakatakot ang boses na iyon. Walang emosyon ang mababakas sa boses na nanggagaling sa nagsalita. Cold is an understatement. Hindi lang basta malamig ang boses na iyon. It was screaming the word of death. Para bang kapag nakagawa ka ng isang pagkakamali ay kayang-kaya niyang gumawa ng isang bagay na hindi niyo pagsisihan.

Isa palang- "Alam niyo po? Nakatatawa po kayo, nakatatawa kayong tignan, na parang mga hayop na naglalampungan sa ibabaw ng akala ko noong malinis na kama, pero matagal na palang nadumihan. Anong akala niyo po sa akin? Tanga? Bobo? E, kung tutuosin nga. Kahit batang paslit malalaman kaagad ang katarantadohan pinaggagawa ninyo sa loob ng kwarto mo ma! Sabihan ninyo na akong walang respeto ma, pero sana isipin mo rin na isa kang imoral na ina! Imoral-"

She feels sorry for her. "Gail, sorry. Sorry kung nasasaktan ka. I'm really sorry. I-I don't know how to ease the pain. I-I'm sorry." Tipid siyang ngumiti. Unti unting tumulo ang mga luha sa mata nito. Nakagat niya ang labi. She feels guilty as hell!

May accent ang pagsasalita nito, halatang lumaki ito sa ibang bansa. “Tsk, why not? Kung tumitingin ka lang naman kasi sa daan ay hindi tayo mangkakabanggaan. But ever mind, I will just say sorry to satisfy your pride.” Sabi ni Isaac at tumingin sa mukha ng dalaga. Ang singkit nitong mga mata ay masungit na nakatingin sa kaniya habang ang isang kilay ay nakataas, “go, tell me your sorry.”

Doon ko lang napansin na ansakit sa balat ng init kaya pala sila naka long sleeves "Englishera pala iyan Karyo , halatang Mayaman at naligaw lang dito, mga Taga Manila " Nagtawanan sila , teka Anong meron hindi ba nila alam na naiintindihan ko sila .Napangiti ako ng awkward dahil wala ako sa mood para magalit "Sorry po pero nakakapag Tagalog naman po ako " bigla akong nahiya nang Ngumiti ang Manong na halos katabi ko na