Screaming Guy Painting นิยาย & เรื่องราว

"We will provide financial assistance for your world tour. Show us how you paint." "Yes. Show us how you paint. We want more paintings, Blue." Nilapitan ng isang lalaki ang isang painting ng mga planeta. Nakita niyang may initial ang ilalim ng canvas. "Gray?" Lumapit pa ang iba. Nakita rin nila ang initials. "Who was Gray?" Nabahala ang mag-ama.Mas lalong lumapit ang manager sa paintings. Sinubukan niyang takpan ang initial. "My son. BLUE and GRAY are his code name."

"Dito tayo. Napakagaling mag-mix ng drinks ng may-ari nito. At alam mo ba, ang mga painting na inayos natin kanina? Gawa rin ng lalaking 'yon!" Pagmamalaki ni Allesandra habang hila-hila si Astrid papasok sa isang luma at may disenyong bakal na pinto pababa ng hagdan. Sinalubong sila ng isang malaking painting sa bungad—isang tao na may magulong mukha na mahigpit na nakatali sa mga galamay, habang ang isang kamay nito ay may hawak na kutsilyo na pilit na sumasaksak sa sarili nitong tali.

Nagkataong nakasali siya sa art exhibition ng isang kaibigan, at nang makita niya ang painting na may temang ampunan, hindi niya napigilang maging emosyonal at ninais itong kunin bilang alaala. Dahil sa mga sinabi ng lalaki, naantig ang damdamin ni Sandra kaya maluwag sa loob niyang ibinigay ang painting. Hindi niya akalaing ganoon pala sila nakatadhana. Ang lalaking pinagbigyan niya ng painting ay ang deputy director pala ng pinakamalaking energy company sa Davao, ang "Galloping" at ang tanyag na panganay na anak na kilala sa buong Bansa.

Hindi man nila friend ang isa't isa pero connected naman sa messaging apps. "Alam mo Sir, gwapo ka naman talaga kaso ang damot mo sa ngiti eh, naniniwala ako na lalo ka magiging gwapo kung naka-smile ka." Napako ang tingin niya sa isang casual picture ni Oliver na seryoso ang mukha pero nangingislap ang mga mata sa tuwa. "Dito sa painting ko ay pangingitiin kita." Nagsimulang humagod ang hawak niyang pencil sa blangkong canvass.

"Was I supposed to cough to let you know of my existence?" He tsked and stood up. Naiinis nitong inalis ang canvas at ang stand. Binitbit nito ang mga iyon sa isang kamay, habang sa isa naman ang painting plate. Sa malalaking mga hakbang ay tinungo nito ang glass door na papasok sa silid nito. "What is wrong with you, parang sinabi ko lang na maganda ang gawa mo, ah?" Nahinto ito at walang lingon-likod na nagsalita. "I don't want people seeing me paint."

Walang mukha ang nasa painting na mahahalatang hindi pa natatapos. "This?" usal niya. "Nigel painted that when he was sixteen. Binangungot siya isang gabi at nagsisigaw. Kinabukasan ay pininta niya ‘yan. Pero hindi niya matandaan ang mukha ng subject niya," may himig takot at awa sa tono nito. Inayos niya ang painting at nilinga ito. "B-Bakit hindi po niya ituloy?"

Ang taong may ari ng mga painting na ito ay sumuko na siguro sa buhay ng matagal na panahon na. Walang may alam kung ano ang pumipigil sa taong ito para tapusin na ang lahat. Thud thud thud! Sa mga sandaling ito, may babaeng may suot na puting shirt na makikita pagkatapos marinig ang mabilis na mga yapak. May payat na katawan siya at walang suot na makeup, at mukhang bata pa siya. Ang mukha niya ay kasing ganda ng isang painting.

Iyong ang una at huling sali ko sa mga live painting competitions! "You did what?" Muntik na ako tumalon sa tigas ng boses ni Daddy. He looked furious. "Ilang beses na kitang sinabihan, Soliel Alexis. Tigil-tigilan mo na ang pagsali sa mga ganyan! Painting is a waste of time! Instead of painting, why not focus on our company instead? Did I spoil you too much?" I could feel my eyes tearing up. Pinipigilan ko ang sarili ko na hindi umiyak sa harapan nila. Agad naman hinawakan ni Mommy ang kamay ko. Tinignan ko siya at kitang-kita ko sa mga mata niya ang sakit na nararamdaman niya para sa akin. Ngumiti ako sa kanya. Telling her that I am fine. Dad kept on scolding me in front of the Legrand's.

Five times. Moseg? Potangina? "It's me! The guy in the elevator with a bloody hands? Anyway, I'm sorry about that. I'm a painter. So, that blood that you saw is actually a paint." I nodded. Pinaalala pa talaga ang nakakahiyang pangyayari! Goodness! "Sorry din. Masakit pa naman ako pumalo." Ngumisi ito at umiling lang. "I'm Gu, you are?" Go? Ang weird naman ng name niya.

Jeff answered, and I walked back to my office, carrying my phone, watching Sienna on it. “Five hours mahigit ang ginugol ko sa pagpepaint nito guys. I-mine nyo na.” halos magmakaawa na siya sa mga viewers nya, at mukhang wala pa siyang benta dahil sa nakikita kong lungkot sa kanyang mga mata. Her painting was breathtaking. The kind that could sell for millions if the right collectors laid eyes on it. What the hell was Clyde even doing? Ang yaman-yaman niya, tapos itong girlfriend nya, hindi niya man lang matulungan?