The Desperate Man Painting Novels & Stories

“No, I don’t need money, Jim. Ang gusto ko ay mag-pose ka this time para sa akin. And no, bago ka pa magwala diyan, hindi kita ipipinta ulit ng h***d. Been there, done that and will even give you the painting as proof.” “You want me to pose for you? Why? Naipinta mo naman na ako gamit lang ang imahinasyon mo. Ano ang balak mong ilagay na title ng painting mo? The crippled man? You want to create a male version of Venus de Milo but this time with a leg missing and not the arms?” may tono ng pang-uyam sa sarili na anito. Masuyong tinitigan naman niya ito. “No. As the man who survived hell and lived to face a new life as a stronger man.”

Lalo na ang project namin na, 'His Dangerous Desire' Ngunit sa kalagitnaan ng pagiging abala ko ay isang lalaki ang umupo sa tabi ko. He's a good looking guy. Mukha siyang model at mukhang matangkad kay Theo ng ilang pulgada. Unang tingin ko pa lang ay masasabi ko na magaling siyang magdala ng damit. Bagamat balingkinitan ang kanyang pangangatawan ay kita pa rin ang kakisigan niya.

Her crystal-clear tears silently fell on her pale face as the door of the room, where they are, burst open creating a loud thud that caught both Delaney and the old man's attention. "Found ya!" Casual na saad ng lalaki. His tower height made the room look small. He wasn't smiling nor smirking. He looks hella serious while his right hand were resting inside his pants' pocket. Kinuha ni Delaney ang pagkakataon na iyon upang itulak ang matanda gamit ang natitira niyang lakas dahilan upang mabara ito sa sahig. "What the fuck?! Who the fuck are you?!" Galit na sigaw ng matanda sa intruder—nawala na ang atensyon nito kay Delaney.

Dahil nasa amin ang atensyon ng lahat ay tanging ako lang nakakita sa ekspresyon ng tatlong tao sa aking harapan. Ang aking biyenan na nag-aapoy sa matinding galit, kulang na lang ay bumulagta ako sa aking kinatatayuan dahil sa nakamamatay nitong tingin. Ngunit, ang mas ikinasiya ko ay ang mukha ni Mrs. Cynthia Melendez na parang akala mo ay natuyuan ng dugo ang mukha. Halata kasi sa mukha nito ang labis na pagkabigla, maging pamumutla nito habang nakaawang ang bibig. Sa tabi nito ay ang seryosong mukha ni Denice, saglit na nagpanagpo ang aming mga mata. Ilang segundo na nakatitig lang kami sa isa’t-isa na wari moy nagtatagisān ng tapang.

Claire held her breath as she stared at those eyes who resembled her childhood friend who was also her savior. “Woman With A Parasol" is a painting made with compassion. Madali man gayahin ang gawa niya pero hindi pa rin iyon kayang gayahin ang orihinal. The compassion in your work is overflowing that just a glance at it, you will fall in love with it. Hindi ko na kailangang ipa-appraise ‘yan dahil alam ko na orihinal ang painting na hawak mo.”

Kumunot ang aking noo sa kakaibang imahinasyon ng pintor. Lumapit pa ako ng husto sa dingding at hinawakan ang malawak at malaking painting. "Hmnn, this painting looks alive.." bulong ko sa aking sarili. "Hah!" Napasinghap ako ng mapagtanto ko na hindi naman pala bangka ang tinitigan ng bata at ng babae kundi isang lalaki na hugis bangka. At ang higit na ikinagulat ko ay ang dagat ay nagmula sa katawan ng lalaki! Horror struck me when I realized that the woman is holding a gun, pointing to the man on the sand. "What the heck.." I whispered. Kinikilabutan ako ng ma realize ko ang kakaibang painting. The painting suggested that the woman shoot the man, and it's the sea of blood comin

Ang nagawa niya na lang ay tingnan ang malapad nitong likod habang papalayo ito sa paningin niya. Mga bandang tanghali nang may marinig siyang pag-uusap sa baba. Napatulog niya na si Daniel at bumaba lang siya para tumulong sa kung kung anu-anong gawain sa baba. Isang babaeng matangkad ang nakatayo sa sala ang natanaw niya mula sa hagdan. Maarte nitong inangat ang shades sa noo nito. “Put it here. I'm sure he loves it!” Muwestra nito sa mga lalaking tauhan na bitbit ang malaking painting.

She's really showing her hopeless romantic side for a damn weird freak guy. Tiningnan ko pa ang painting and I really felt something weird on the eyes of the painting. It feels like the painting also stare at me. Dahan-dahan kong inilahad ang kamay ko para hawakan ang painting nang mapapitlag ako sa gulat dahil sa pagbukas ng pinto. It was Manang. "Ano nahanap mo na, Venice?" tanong niya. Ngumiti ako at tumango.

Pagtungtong nila sa entrance, aksidenteng nasagi ni Manong Kael ang isang dalagitang dadaan sana. Maarte siyang tumili at nagreklamo sa pagkakadikit ng balat ni Manong sa kaniya, “Ano ba?! Get your filthy skin off of me!” galit nitong turan. Tinulak niya pa ang matanda, dahilan para matumba ito sa sahig. Agad siyang sinaklolohan ni Claire, “Nasaktan po ba kayo Manong?” nag-aalalang sambit niya.

"Dito tayo. Napakagaling mag-mix ng drinks ng may-ari nito. At alam mo ba, ang mga painting na inayos natin kanina? Gawa rin ng lalaking 'yon!" Pagmamalaki ni Allesandra habang hila-hila si Astrid papasok sa isang luma at may disenyong bakal na pinto pababa ng hagdan. Sinalubong sila ng isang malaking painting sa bungad—isang tao na may magulong mukha na mahigpit na nakatali sa mga galamay, habang ang isang kamay nito ay may hawak na kutsilyo na pilit na sumasaksak sa sarili nitong tali.