Scripted In Tagalog Novels & Stories

Napangiti pa ng pilya ang babae ng makita ang alaga niya na tila isang ahas na handa ng manuklaw. "ANG sabi ko kasi sa'yo, h'wag ka nang tumuloy. Tingnan mo ang inabot mo sa Maynila? Muntik ka pang mapahawak," galit na sermon kay Kiah ng matalik niyang kaibigan na si Carlos. Nasa bukid sila ng mga sandaling iyon at nakasilong sa puno ng kayomito kung saan madalas silang naglalaro no'ng bata pa.

Hindi ko inakalang may ganito pala siyang lalim magmahal. "Huwag mong intindihin kung malungkot ako paminsan-minsan. Basta nakikita kitang okay, gumagaan na rin ang loob ko. Kakayanin natin ‘to. Magkasama. Kasama ang mga nanay natin, mga kapatid, pamilya, pati sina Dra. Chin at Dr. Gerard. Hindi ka nag-iisa." dagdag pa niya habang malambing na nakatingin sa akin.

Nilabas mula sa kaniyang bag ang cellphone. "Nope, gusto ko sana tayo dalawa lang ang mag celebrate." nakangiti kong sinabi. Imbes na magtanong ito ay ngumiti ito bago tumango lang. Pagkatapos ko magbihis, lumabas na kami para mamasyal. Nag-aya itong manood ng sine. Pinanood namin 'yong "Second chance" Grabe ang iyak niya kay popoy at basha. Ako nama'y hindi mapakali dahil ginagawa na niyang panyolito ang suot kong damit

Kinuha niya ang cellphone at dahan-dahang nag-type. [ Ma, papayag na ako. Ako na ang papalit kay Trisha para pakasalan si Lorenzo Montealegre. ]

sang-ayon ni Matthew habang ang mga braso nito ay nakapulupot nang mahigpit sa baywang ko. “Parang ayaw kong umalis dito. Ang toxic sa Manila, parang hahanap-hanapin ko ang simpling buhay. Dito, walang pressure, walang mga taong iistorbo sa atin... tayong dalawa lang." “Same, baby. Mamimiss ko rito.”

CHE-CHE'S POV Unang bumungad sa akin ang puting kisame. Oh my gosh! Tige na ba ako? Nakikita ko na ba si San Pedro? Jusko po hindi pa po ako handa. Hindi pa ako prepared. Mahal ko pa buhay ko. Help! Napabalikwas ako ng bangon. "Miss, anong nararamdaman mo?" Tanong sa akin ng isang magandang babae.

I cursed under my breathe "SAB!!!!" niyakap nya ako mula sa likuran. "SAB, PLEASE, LETS TALK ABOUT THAT. I CAN EXPLAIN. PLEASE, LETS TALK. IN PRIVATE." tila isang eksena sa pelikula. now he is begging. pinagtitinginan kami ng mga tao. hindi ko na inisip kung may mga taong nakatingin. hinarap ko si Mart at muling sinampal. "Wala na tayong dapat na pag-usapan!"

And because we met in probinsya at dito rin naganap ang pagkahumaling ko sayo kaya ikaw ang tunay at nag iisang ko na, MY ONLY LY PROBINSYANA. Please say yes Ally ko and be mine forever. Ikaw at ang mga anak natin magiging lahat sa buhay ko. Let's create a world with them na puno ng pagmamahal at saya kasama silang lahat sa paligid natin"Maramdamin na sabi nito at puno ng pagmamahal sinamahan pa ng sinceridad.

Inosenteng sabi nito habang nakaturo ang maliit na daliri sa labas ng coffee shop. “And cut!” Sabay-sabay nagpalakpakan ang mga crew at staff sa paligid. “Hindi ko akalain na makukuha nyo agad ang emotion ng scene na ito!” Hindi maitago ng direk ang saya dahil napapadali ang pag-taping nila ng series.

I believe you I believe in every word that you say I love you all the way Now I can swear Love is not a game that children play Kahit pinapahirapan ko siya noon, sinasaktan at inaalipusta, ramdam ko ang totoong pagmamahal niya sa akin at sobrang swerte ko doon. Kahit marami man kaming pinagdaanan ay naniniwala akong mahal niya ako at ipaparamdam ko sa kaniya ang pagmamahal ko dahil sa kaniya ko lahat natutunan iyon.