Edited By In Tagalog Novels & Stories

May caption na nakalagay at naka-tag pa. 'Visiting Colorado, USA. With Rafael dela Vega.' Ang pinsan niya siguro na madalas tumatawag sa kanya ang kasama niya sa sandaling iyon. Umabot na sa halos isang libo ang reacts at mahigit apat na daan ang comments. Nanginginig ang aking kamay sa pagbabasa ng mga komento. Kinakabahan ako sa maaaring makita na makasakit na naman sa aking damdamin pero hindi ko mapigilan ang sarili.

Legal document lang, simpleng envelope na walang tatak. Binalikan ko ito, binuksan nang maingat, at doon ko nakita. “Paid in full. No further legal action.” Walang pangalan. Wala ring pirma. Ngunit alam ko kung sino ito. Alam kong ito ang kanyang paraan. Proteksiyon mula sa malalim na dagat ng media. Proteksiyon mula sa mga taong gustong sirain ang pangalan ko.

Ang singkit nitong mga mata ay masungit na nakatingin sa kaniya habang ang isang kilay ay nakataas, “go, tell me your sorry.” Kung hindi lang siguro marunong magpigil ang binata ng inis ay pinagsalitaan na niya ito ng masama ngunit bilang isang lalaking may pinag-aralan at kapatid na babae ay hindi niya iyon gagawin.

" Anong pangalan mo? " Nakangiti pa din ito kaya nabawasan na ang takot at inis na nararamdaman ko dito. Gumanti ako nang ngiti saka sumagot. " Samantha Lee Vasque po." Pagkabanggit ko nang pangalan ay unti-unting nawala ang mga ngiti sa labi nito. Nakatitig ito na para bang minumukhaan ako, " Sinabi mo bang Vasque?"

kamusta Ang maganda Kong inaanak? I'm fine ninang... I'm okey now sagot ni Abe sa akin. Nakipagkulitan Muna ako Kay Abe at talagang magaling na ito. Mommy... Sino Po iyong lalaking nagbigay Ng dugo niya kilala niyo ba ni ninang Mary joy? tanong ni Abe sa mommy nito. Oo... Abe kaibigan namin ni mommy mo si kiel.sagot ko Naman dito.

Umiling-iling ako. "Naze?" [Translation: Why?] "Your mom will be worried." "But I want to go too." He pouted. "Don't make that face. Let's go next time, okay?" Marahan naman siyang tumango. "Yakusoku?" [Translation: Promise?] "Hai, yakusoku." [Translation: Yes, I promise] Pagkatapos, nag-pinky promise kaming dalawa. Mayamaya, pinasakay na ako ni papa sa kotse. Nginitian ko muna si Zaito at saka nagpaalam bago tuluyang makasakay.

Mahigit kalahating oras din namin iyon ginawa at na-enjoy ko naman ito kahit halos lumabas na ang dila ko sa kakasigaw. Marami pa kaming sinubukan kagaya ng paraw sailing. Base sa sinabi ng crew na nag-assist sa amin, ang Paraw ay isang salitang Cebuano para sa isang bangka na may dalawang mga outrigger, na tinatawag na "katig." Nagtatampok ito ng isang malaking crab-claw sail at isang mas maliit na tatsulok na foresail. Karaniwang ginagamit ng mga lokal ang mga bangka na ito para sa pangingisda at pagdadala ng mga kalakal, ngunit sa paglipas ng panahon, ginamit ito para sa paglalayag sa paligid ng isla para sa libangan.

Sambit ni Train "Mommy, doon po ba tayo sa bahay nila Daddy titira?" Tanong ng anak ko. "No, Anak. Pansamantala lang muna kase uuwi tayo kila Lola mo hm?" Paliwanag ko, pansin ko naman ang pag lungkot ng mga mata nito. "Please, Mommy. Kila Daddy nalang po tayo titira. Wala pong kasama si Daddy eh" Nakanguso nitong sambit. Napatingin naman sakanya si Train.

Ramdam din niya ang panginginig ng kamay ni Katherine at napansin niyang nakatitig lamang ito sa mga kalaban na walang makikita na kahit anumang emosyon. Humalakhak pa muli ang lalaki at tinititigan sila ng matalim isa-isa, "Ngayon, sabihin niyo sa akin kung sino sa inyo ang tagapagmana ni Mr. Rodelio na may pangalang Katherine Grace Yuzon. Ituro niyo lang sa'kin at makakalaya kayo!"

"I really really like that kid. He's so cute.” Hindi ko na napigilang mapangiwi, pero agad ko rin inayos ang ekspresyon ng mukha ko nang tingnan niya ulit ako. “Ah, ano po ’yun? English kasi kaya ’di ko naintindihan," sabi ko na lang. Umiling-iling siya pero may ngiti pa rin sa labi. “Sige na, magpahinga na kayo. Ipapatawag ko na lang kayo kapag hapunan na."