Secure Contain Protect Monsters Novels & Stories

Habang nasa daan ay hindi nila napansin ang kotseng kanina pang nakasunod sa kanila. “Boss…” “Just follow that car.” “Sige po, Boss!” “Malalaman ko rin ang sikreto mo, Alexnadra Parker. I assure you that Monarch can’t even protect you. I am your one and only safe refuge,” banta ni Montague.

Kinumpirma niyang ligtas siya at pagkatapos ay kusa niyang inilayo ang sarili niya. Tahimik ang estate sa paligid niya. Nasa lugar na ang mga bagong security arrangement, nasuri na ang perimeter, at naka-lockdown ang bahay sa paraang pinapatakbo ng Montague security, masinsinan ngunit halos hindi napapansin. Ligtas siya. Alam na niyang ligtas siya mula pa noong ipinakita sa kanya ni Dante ang mensahe nang umagang iyon. Si Aldric ay isang lalaking nasukol at ginagawa lamang niya ang karaniwang ginagawa ng mga taong nasukol, at ang mga taong nasukol na gumagawa niyon ay mapanganib ngunit predictable din at, sa totoo lang, tapos na ang laban para sa kanila. Tumalikod siya mula sa bintana.

“Bastardo!” “Ang lakas naman ng loob mo na pasukin ang Sentro ng Mordu ng ganito?!” “Hinahanap mo ang iyong kamatayan!” Maraming security guards ang pumalibot sa buong lugar. Pinatay nila ang safety sa kanilang mga baril at tinutok ang mga ito kay Harvey. Sa likuran, maririnig ang mga unggol ng sakit.

Alang-alang sa kaligtasan ni Zephyra, alam ni Alora na kailangan niyang lisanin ang mansyon bago sumapit ang alas-diyes ng gabi nang walang sinumang nakakapansin. Ngunit sa ilalim ng Level 5 security protocol ni Hellena, halos imposible ang planong ito. Bawat corridor ay may armadong guwardiya at bawat pinto ay nangangailangan ng biometric access.

hiyaw niya habang pilit niyang binabawi ang kanyang mga kamay. "Listen to me! I will not lose this too... hinding-hindi ko hahayaang may sumaling sa inyo! I’ve replaced every single person in the security team. I’ve doubled the encrypted lines. No one gets in... no one gets out without my permission," madiin kong sabi... tinitigan ko siya nang diretso sa mga mata para makita niya ang apoy ng determinasyon ko. "You're becoming a monster again... Adrian... you're controlling me because of fear," sagot niya... ang kanyang mga mata ay puno ng pait.

"Mayroon ba akong dapat katakutan dito? Hindi ba safe ang lugar na ito?" "Stop insulting me and this fortress!" Malamig at malutong nitong ungol na nagpalundag sa kanya. "Kahit ang pinakamahigpit na security ay pwedeng mawasak kung mayroong magkaka-interes na sirain iyon. Everything is not absolute, Glen. Everything is breakable. Your wits aren't enough to pull you through, keep that in mind." Binitbit nito ang feeding bottle at iniwan siya.

Sa kaliwa ay ang real-time stock movement ng Montrell Enterprises, sa gitna ay ang encrypted surveillance feeds ng security team sa aming perimeter, at sa kanan ay ang live video stream mula sa nursery room kung saan nakahiga sina Lex at Angel. Nakatayo ako habang nakatitig sa mga graphics. Nakatupi ang mga sleeves ng aking polo hanggang sa siko, nakabukas ang tatlong button sa aking dibdib, at gulo-gulo ang aking buhok mula sa napakahabang oras ng kawalan ng tulog.

Napatungo siya. “Hindi na po sila bumalik.” Napatingin ako kay Adrian. “Gaano na katagal?” “Dalawang araw.” Humigpit ang panga ni Adrian. “May nangyari sa kanila.” “Baka kinuha sila ng Black Meridian,” sabi ko. Biglang umilaw ang emergency monitor. PROTECTED GROUP: 126 STATUS: SAFE Napahinga ako nang maluwag. Hindi pa sila nawawala.

Pareho silang nanigas. "Gabby! Open the door!" boses iyon ni Liam, at bakas ang matinding kaba at seryoso sa tono nito. "Security breach protocol. We need to move. Now." Ang salitang security breach ay parang balde ng yelong ibinuhos sa nagliliyab na katawan ni Gabby. Mabilis siyang umatras, ang mga mata ay biglang nagbago mula sa pagnanasa patungo sa matinding pag-aalala. Ang "Ice Prince" at ang "Protector" ay bumalik sa kanyang sistema.

Sobrang exposed, sobrang basag, at sobrang pag-aari na niya ako "Y-You're a monster!" sigaw ko. Ngumisi siya. Akala ko sasampalin niya ulit ako, ngunit sa halip ay dinala niya ang kamay niya sa ulo ko. Dahan-dahan niyang hinaplos ang buhok ko na para bang may karapatan siya rito habang ang isang kamay niya ay may baril. Mabilis akong umiling at pilit na lumalayo, ngunit lalo lamang nanikip ang dibdib ko nang makita kong hindi man lang siya naapektuhan.