Self Attitude Quotes Novels & Stories

Pero anong paliwanag pa ba ang karapat-dapat kong sabihin? Wala akong mabigkas. Napatitig lang ako sa kanya habang umaagos ang luha sa pisngi niya. Hindi ko pa siya nakitang ganun ka-wasak. Ni minsan. “Hindi kita pinalaki para itapon mo ‘yong sarili mo sa ganitong klase ng buhay,” sabi niya, halos pabulong. “Althea, mahal na mahal kita. Pero hindi ibig sabihin no’n, palagi ka na lang naming papayagan saktan ang sarili mo.”

Ang lalaking hindi kailanman pinahintulutan ang kanyang sarili na makaramdam ng masyadong malalim ngayon ay natagpuan ang kanyang puso na tumitibok, nagbabantang tumibok. Sinubukan kong alalahanin ang mga hakbang, ang mga tagubilin ng mga nars ay inulit ng isang daang beses, ngunit lumabo ang mga ito sa aking isipan. Wala sa mga ito ang mahalaga. Ang mahalaga lang ay ang init, ang buhay, ang maliit na bagay na ipinagkatiwala sa amin. "He's perfect," bulong ko, halos hindi ko namamalayan, na para bang ang pagsasabi nito nang malakas ay gagawin itong mas totoo. Ang ngiti ni Annatalia, malabo ngunit totoo, ay sumalubong sa akin, at sapat na iyon para patahimikin ang bagyo ng pagkamangha sa loob

Daig ko pa ang naputulan ng dila at parang batang kinurot na bagama’t hindi man umiyak ay tahimik at walang kakibo-kibong umayos ng upo. Did I really know how to appreciate people around me? Kilala ko pa ba ang sarili ko? Ako pa ba ito? O ibang-iba na ako dahil sa pag-iingat ng galit ko sa mundo, kay Dad at sa ibang taong wala namang kinalaman sa kamalasan ko sa buhay? I was muted. Whatever the words written in my mind, I am the one who knows alone.

Konti nalang mapupuno na ako at sasabog sa kasama ng ugali nito. "Just wear it! Wag mong e display yang katawan mo sa mga employado dito dahil hindi ka naman magandang tingnan!!" Naikuyom ko ang kamao ng marinig ang pang-iinsulto na naman nito. Pakiramdam ko bumaba na talaga ng self confident ko dahil sa mga sinabi ng impaktong to. "Don't worry! Hindi ko kaila-"

Muling binuga ko ang mabigat na hininga at napasapo sa noo sa sobrang pag-aalala na baka hindi ako magugustuhan ng mga kasamahan niya. Rinig kong bumuntong-hininga siya at sinandal ang sarili sa upuan para tignan ako. Ang dalawang kamay ay nanatiling nakapahinga sa manobela. "It doesn't matter if they like you or not. What matter most is that you like yourself. No one will like you the way you will like yourself," ayon na naman siya sa mga motivational at inspirational quotes niya. Hindi nalang ko umimik at piniling manahimik habang tinitignan sa gilid ng mga mata na paadarin ang sasakyan.

“Natural. Wag kang tanga. Dapat maging matalino ka sa kahit anong situation na papasukin mo. Wag mong hayaan na apak-apakan ka ng iba at gawin ka nilang basahan. Dapat lang na mas nirerespeto natin ang sarili kesa sa ibang tao. Sarili muna. Hindi ko naman sinasabi na maging selfish ka, dapat maging patas ka lalo na sa sarili mo.” Ngumiti ako sa kanya. Napatango. Bigla siyang tumawa. “Ayan. Ang ganda mo pala kapag nakangiti kang ganyan. Lakihan mo pa.” Kaya mas lalo akong ngumiti. “Ayan. Always wear your genuine smile, pero pakiramdaman mo parin ang sarili mo kung may umapak na sayo.” “Maraming salama— Achooo!” Nang inabot niya sa akin ang tuyo nitong panyo. “Salamat. Pero ayos na ako.”