Self Attitude Quotes 소설 & 이야기

"Hindi ko ito magagawa nang mag-isa. Maraming salamat sa lahat ng nagtiwala sa akin, sa mga pumili ng tamang daan at nakakita ng kabutihan sa bawat hakbang ko." Ang simpleng mga salita ni Antonette ay nagbigay ng lakas at pag-asa sa lahat ng naroroon. Natutunan nilang lahat na hindi hadlang ang mga pagsubok at mga pagsasabwatan ng iba upang makamit ang tagumpay. Ang pagiging totoo sa sarili at ang hindi pagsuko sa maling mga paraan ay magdadala ng mas magandang bukas, hindi lamang para kay Antonette kundi para sa buong kumpanya.

Hindi ko naman ginagawa iyon para sa atensyon ng ibang tao. Besides, there’s really peace in being alone. Hindi ka rin madaling ma-disappoint dahil okay ka na sa sarili mo. You don’t need anyone to please you. You’re happy and content with yourself. Kaya bakit niya sasabihin na masiyado kong iniisip ang opinyon ng iba? I only care about it if it's affecting me in a negative way at lalo na kung wala namang katotohanan! Kung hindi naman gano'n ay wala akong pakialam!

Sa pagkakataong ito dapat Kong i-angat at ipagtanggol ang sarili. "Kung mangyayari ang lahat ng sinabi ko, ako ang unang-una na tatawa sa kabiguan mo." Sinamantala niya ang nakatikom kong bibig. Pinaalalahanan ko ang sarili na maging matatag sa pagkakataong ito. Walang ibang makakatulong sa'kin kung hindi ang sarili mismo. Humugot ako ng malalim na hininga bago nagsalita.

I closed my eyes trying to forget all my problem. Kahit ngayon lang please, lubayan niyo muna ako. Kahit ngayon lang? I wonder if there's someone out there waiting for me? May tao pa bang para sa akin? I feel like my life here on this world is as fuck! Inaamin ko hindi ako mabuting tao, nakasakit din ako. I have a bad attitude pero hindi naman siguro sukatan ito na masama ka na.

Napatingin siya sa akin nang may bahagyang panlulumay sa mga mata, parang sinusukat ang bigat ng galit ko bago sumagot. “Privileged ako dahil hindi ko sinisira ang sarili ko sa galit at selos,” sabi niya nang mahinahon, bawat salita maingat at matatag. “Gusto kong manatili sa katotohanan. Hindi sa haka-haka at pang-uusig. Kaya nga sinasabi ko sa iyo, babantayan ko ang sarili ko at ang mga bagay na mahalaga. Kung hindi mo kaya, iwasan mo na lang.”

Natawa siya. “Ate, seryoso ako. Minsan kailangan mong umalis sa comfort zone mo kung gusto mong maging ganap na masaya. Kung hindi ka niya tanggapin, eh at least alam mong ginawa moa ng lahat. At least alam mong sinubukan mo. . .”

Napatingin ako sa kanya, bahagyang napangiti kahit ramdam kong naiiyak na naman ako. “Hindi mo naman kailangan laging magpakatatag, alam mo 'yon diba?” dagdag pa niya, ngayon ay mas seryoso na ang tono ng boses. “Pero hindi rin kita hahayaan na malunod sa self-pity. Kung kailangan mo ng tulong, nandito ako. Pero kung kaya mo, hahayaan kitang gawin kasi alam kong hindi ka mahina.”

Kaya sumabog na siya. "Sana man lang ay pahalagahan mo ang sarili mo. Maganda ka oo, pero hindi ka naman nag - iisa na maganda sa mundong ito kaya huwag kang magmataas. Babaan mo ng kaunti iyang pride mo dahil hindi bagay sa iyo. Dukha na nga tayo, ganyan ka pa kung umasta." Tumayo si Athelios at itinukod ang dalawang kamay sa laylayan ng kama.

Paglabas niya, naka-oversized shirt at naka-barefoot, naglakad siya papunta sa maliit na hallway mirror. Tumingin siya sa sarili. Maputla. Pagod. Pero hindi wasak. Yung mga mata niya—mas matapang kaysa kagabi. Mas matalim kaysa kanina. Mas kalkulado kaysa kahit sino sa kalaban. Tiningnan niya ang sarili na parang hindi niya tinitingnan ang pisikal—kundi ang estado ng loob. “You’re not losing,” bulong niya sa sarili. “You’re evolving.”

Naiisip din kaya nito ang kalagayan nila o nakaramdam man lang kaya ito ng kaunting konsensya. "Hindi kita masisisi subalit hindi ko maiwasan ang maitanong sa aking sarili. Bakit kailangan mangyari sa atin ang mga ito? Mabuti naman akong tao, wala akong kalaban o inaapakan na ibang tao." Patuloy na usal ni Kael.