Self Esteem Tagalog นิยาย & เรื่องราว

Tumango ako na medyo hingal dahil sa patakbong hanap ko sakanya. "Pasensiya na talaga." nagiguilty ako. "Ayos lang iyon. May next time pa naman." pag-iintindi niya. "Sigurado ka?" pangungulit ko. Tumingin ako sa paligid at may mga street foods. "Kain nalang tayo." aya ko. Ngumiti ulit ito. "Ikaw ang bahala." ramdam ko parin ang guilt sa dibdib ko. Bakit parang ang bigat ng bawat bigkas niya sa 'ikaw ang bahala' na para bang may pinanghihinayangan.

(Philippians 4:13 NKJV) WALA ni isa sa mga kaklase ko ang lumapit sa akin para magpakilala o kilalanin ako. Pero alam ko naman na mangyayari ang lahat ng 'yon at alam ko rin naman na ayaw nila sa'kin. Sa simula pa lang, iba na ang tingin nila sa'kin. Naiiba ako sa kanila dahil lahat sila ay mayayaman, matatalino, magaganda at guwapo. Habang ako naman ay isang probinsyana na napadpad dito sa siyudad. Pakiramdam ko tuloy hindi ako nararapat na maging estudyante sa paaralan 'to.

Awang awa naman akong napatitig dito. “Tama na nga iyan. Birthday mo ngayung araw at hindi ka dapat umakto ng ganiyan. Sayang naman ang bakasyon na ito kung iiyak iyak ka lang diyan. Hindi pa katapusan ng mundo. Marami pa ang pwedeng mangyari pagdating ng mga araw.” Nakangiti kong sagot dito. “Ganito pala ang pakiramdam kapag binasted ka ng taong mahal mo…Nakakababa ng self esteem at nakakaiyak.” Sagot nito. Hindi ko naman mapigilan ang matawa.

Nagkatinginan silang dalawa subalit mabilis na umiwas ng tingin ang dalaga. "Ako, apo ni lolo. Bata pa lang isinilang na akong mayaman. Lahat ng gusto ko nabibili ko pero hindi ko inisip maging perpektong anak ng aking ina at perpektong apo ni Lolo Delio. Dahil, kahit anong gawin ko hindi 'yon maaabot. Kahit gaano man ako kayaman, hindi pa rin magiging perpekto lahat. Ginawa ko lang mga bagay naisin kong gawin para sa sarili ko. Alam ko sa aking sarili na mayroong hangganan ang lahat. Kaya, Mr. Bustoz kung ang perfectionism ang pagpapakita sa'yo ng kahusayan, maaari na kahit sa pag-ibig mapupunta pa rin lahat sa imperfection. Tao lang tayo nagkakamali at may pagkukulang. Di mahalaga ang sasa

Ito ay isang magandang sign. "Alam ko, alam ko. Ang tatay mo ay may poker-face at siya ay tahimik kaya mukha siyang nakakatakot. Sa totoo lang, naging sensitibo lang ako dahil hindi mataas ang kalidad ng buhay ko ngayon. Alam ko kung gaano kahirap kumita ng pera kaya sa palagay ko hindi kinakailangan na kumuha ng isang housekeeper. Naging self-conscious lang ako noong binanggit ng tatay mo na hindi kulang sa pera ang pamilya niyo. Yun lang talaga iyon," paliwanag niya. "Alam ko na ang katayuan ko sa buhay ay mas mababa kaysa sayo at iyon ang dahilan kung bakit nagsusumikap ako para maging karapat-dapat sayo. Huwag kang mag-alala. Alam ko na ang tatay mo ay walang masamang intensyon sa nga sa

Alam niyang may mali sa sinabi niya. “I just want to say I love you, but Natalie taught me that the Tagalog for I love you is p@tang ina mo.” inosente niyang wika, tiningnan ni Jaydon si Natalie na tumatawa pa rin. Tinaasan ni Natalie ng kilay si Jaydon saka siya tumayo. “Natalie,” tawag ni Jaydon sa kaniya.

Napaupo si Celeste sa semento at hindi na niya napigilang humagulgol. "Siguro talagang sumama ang ate ko sa ibang lalake. Nangaliwa sa asawa! 'Yon ang paniniwala ng buong bayan na 'to. Para akong may nakakahawang sakit sa mga paningin nila, pinandidirihan, hinuhusgahan. But so I care! Anong kiber ko kung ano man ang maging pagtingin sa akin ng miserableng bayan na 'to? To hell with this town!"

She felt proud and sexy. "I'm sexy and I know it--Ay kalabaw!" Natigil siya sa pagsasayaw at napatili ng malakas dahil sa gulat ng biglang bumukas ang pintuan. Mabilis niyang naitakip ang mga kamay sa dibdib.

As in real smile to ni Sean Gusto niyo makita? Paint ko para sa inyo? Hahaha. Parang malalaglag yung p*nty ko. Hinimas ulo ko. Ayyy sarap niyang kurutin sa pisngi. @Death Wish Hi sa lahat! Alam ako na ang makakapagbasa lang naman nito ay yung marunong umintindi ng tagalog. Ahahaha. So Nice to meet you all! Pa-REVIEW NA DIN PO.

kunot noo kong tanong sa kaniya pero hindi naman ako nakakaramdam ng inis sa kaniya. “Hindi mo kailangang ipakita ang lakas mo. Kapag alam mo sa sariling kaya mo, kaya mo hindi mo kailangang ipangalandakan iyun. Hindi nababase sa dami ng nasaktan o natapakan mong tao ang pagiging malakas. Kapag nakakasakit ka ba ng ibang tao nagiging masaya ka ba?” nilingon niya ako at nakatitig pa rin ako sa kaniya ng nagtataka, mas lalong naghurimintado ang dibdib ko ng ngitian niya ako, ngiting hindi pilit, ngiting hindi nang-aasar kundi ngiting kababaliwan ng mga kalalakihan. Pakiramdam ko puro puti ang nakikita ko sa paligid at ngiti niya ang centro nito.