Short Declamation Piece About Life Novels & Stories

Narinig ko ang pagsinghap ni Stella nang lumantad sa mga mata niya ang dibdib ko na may nakalagay na catheter sa bandang kanan malapit sa kili-kili. "Marami kaming lumalaban para mabuhay. Ang hirap-hirap at ang sakit-sakit sa tuwing binubutasan nila ako sa kung saan-saan, pero gusto ko pa ring lumaban kahit walang kasiguraduhan. Ang totoo niyan, natatakot akong mamamatay. Naiingit ako sa inyo, sa totoo lang. Kayo, marami pa kayong oras para gawin ang lahat ng gusto niyo. Pero ako? Hindi ko alam kung hanggang saan na lang ang buhay ko. They said that life is too short, totoo nga. So, please Stella, don't take it for granted."

"Bro, you just don't get it - 'cause you've never really taken anything seriously. Hindi ko kaya 'yung ganun. Hindi ako makakatulog sa gabi kung alam kong tinalikuran ko yung pangarap ko para lang ma-please sila." Tumawa si Knox 'yung tawa na parang walang problema ang mundo. "See? That's your problem. Masyado kang seryoso. Kaya mo nga ako tinatawag tuwing laspag na laspag ang utak mo. Para paalalahanan ka na hindi kailangan seryosohin ang lahat. Life's too short, bro."

Damn! Tumikhim ako at kunwa'y inis na tumalikod rito. Pinipigilan ang pagbagsak ng aking mga luha. Damn it! Hindi ko maintindihan ang sarili. Saan ba ako nasasaktan? Sa insulto nito o sa sinasabi nitong wala na itong ni katiting na nararamdaman para sa'kin? Bakit tila bumaliktad yata ang mundo namin nito? Sabagay, sabi nga sa kanta, ang buhay ng tao at kapalaran ay parang gulong ng palad. "I'm still talking to you, Ms. Del Fuego!"

pahayag nito, malungkot ang tinig. "Naniniwala ako na kailangan nating masaktan para tumibay tayo. Kailangan din na isa o dalawa o tatlong beses sa buhay natin, makaranas tayo ng pagkabigo para lalo nating ma- appreciate ang tagumpay at kaligayahan once na dumating iyon sa buhay natin. May nabibigo sa pag- ibig, tulad mo at tulad ng iba. Meron ngang maagang nauulila sa mga magulang. Katulad naming magkakapatid, katulad ninyo ni Merna. At some point, kailang nating tanggapin iyon at magpatuloy sa buhay. Dahil may kasabihan na. Kung nasa gitna ka ng kadiliman ng iyong buhay huwag mong iisipin na hanggang doon ka lang at wala ng pag- asang makakaahon dahil sa bawat dilim ay mayroong liwanag na

"What I meant... we both fixed our issues already." "That's just right. Both of you. Huwag niyo na patagalin pa ang mga bagay. When there is chance, grab it as soon as possible. Life is indeed short. You'll never know, matanda na kayo at uugod-ugod." Makahulugang sabi ng Don. Napangiti ako. Unti-unting nawala ang tensyong nararamdaman ko, sa halip ay gumaan pa ito.

Mahina nyang bulong. Tumulo ang luha ni Gramps. Kung pwede lang sana... kung pwede lang na h'wag muna, kung pwede lang na ihinto ang oras at araw ay gagawin ng matanda. Ngunit kahit gaano karami ang pera at kahit gaano kayaman ang Isang tao. Ito ang mga bagay na hindi natin kayang bilhin gamit ang kayamanan. Kaya kailangan nating mabuhay, hindi mabuhay na humihinga lang at pinapanood ang araw na lumipas. Kundi mabuhay dahil life is meant to live. Not for us to suffer. Let's live our life to the fullest. Kumawala si Carmela sa pagkakayakap.

“Ano ang ibig mong sabihin? Sinasabi mo bang alam mong may ginagawa ako upang alamin ang iyong nakaraan?” Hindi ako umiwas sa kanyang tingin. “Hindi ko po kailangang sabihin nang tuwiran. Ramdam ko ito, at sapat na ang mga senyales upang malaman ko na may mga bagay kayong ginagawa sa likod ng aking likuran. Ngunit kahit ano pa man ang inyong matuklasan o hindi matuklasan, may isang katotohanang hindi magbabago—ang buhay ko ngayon ay nakatuon lamang sa pagpapalaki kay Kael nang maayos at payapa. Wala kaming ginagawang masama, wala kaming inaapakan, at wala kaming ibang hinahangad kundi ang mamuhay nang tahimik.”

Kaya nga sinanay ko na rin ang sarili kong 'pasok sa kaliwang tenga at labas sa kanan' ang lahat ng sinasabi nila. Wala na akong pakialam kung ano man ang isipin at ibansag sa akin ng lahat. Nasanay na ako sa mapanghusgang mata ng mga tao, at sa masalimuot na mundong ito. Hindi ko naman din sila masisisi, dahil trabaho ko nga naman ang sumayaw sa club. Ngunit tulad ng lagi kong isinasagot... "Hindi mo katawan, hindi ikaw ang kumikilos at wala kang ambag sa buhay ko, kaya hindi kailangan ang opinyon mo!"