Short Declamation Piece About Life Novels & Stories

Hinaplos ko ang likod ng kanyang mga kamay gamit ang aking mga daliri, ang galaw ay malumanay at puno ng tila wagas na damdamin. “Ang buhay ay puno ng mga aral na madalas ay natututunan lamang natin kapag tayo ay nahaharap sa mga pagsubok,” sagot ko. “Hindi mo masisisi ang iyong sarili nang labis, Alexander. Ang mahalaga ay kung ano ang iyong gagawin ngayon na may alam ka na ng katotohanan.”

I sighed before I stood straight and made my infamous poise as I look directly into their eyes. "A life is a book in progress, and would you believe that we are all the writers?" I started my speech. Nakita ko na prenteng nakaupo lang si ma'am Lea habang nakikinig sa akin habang si Damien ay nakahilig sa lamesa habang habang ang isang kamay ay nakahawak sa may baba niya, malapit sa labi.

"Mahirap man ang buhay ngayon, dapat marunong pa rin akong bigyan ng kaunting saya ang sarili ko. Kahit maliit lang na sorpresa." Sa mga sandaling iyon, walang bakas ng reklamo sa kanyang tinig. Sa kabila ng pagod, sakripisyo, at mga pangambang kinikimkim niya, pinili pa rin niyang ngumiti at pahalagahan ang maliliit na bagay na nagbibigay-kulay sa kanyang mundo.

Hindi niya lang din ito matanggap ngayon. “I've loved you for ten years. How many decades does one have in a lifetime? And it's the most beautiful years of a woman's youth! Even if you don't like me, at least consider those ten years of youth and let me leave with some dignity. People are made of flesh and blood, but your heart is a malignant tumor, wishing you could poison me to death! Tama?!”

pagpapakilala ko. “What is your motto in life?” tanong ni Ma’am. Motto? Wala akong alam sa motto motto na ‘yan! “What the f*ck!” mahinang mura ko. “Ah... my motto in life is…” huminto ako saglit para makapag-isip ng sasabihin. Nang may naisip na ako ay saka pa lang ako nagsalita. “Life is too short, don’t make it even shorter,” sagot ko.

The doctor suggest a cremation at pumayag naman ang mga magulang ni Vladimir. Nang makita ni John ang dalawa na nahiga sa metal na higaan, nakapikit, at basag-basag ang mukha. it made him realize that life is too short. Any time pwede kang bawian ng buhay kaya dapat gawing makabuluhan ang mga ginagawa sa araw-araw. araw-araw dapat piliin natin kung saan tayo sasaya dahil walang rewind sa mundo. We only live once.

“Wala ka ba talagang kasamang nakatira sa mga bahay na pagmamay-ari mo bukod sa mga maid?” Hindi ito sumagot kaya naman nakuha agad ng dalaga kung ano ang ibig sabihin nito. He doesn’t want to talk about it, and it’s fine. Hindi naman siya insensitive para ipilit ang topic na alam niyang iniiwasan ng kanyang kausap. “H’wag mong palaging binababad ang sarili mo sa trabaho at alak. Life is too short so don’t make it shorter. I-enjoy mo rin ang buhay. Kasi feeling ko, this room matches how you feel about life, empty and dull.”

“Mas gugustuhin kong basagin ang aking ulo sa mga pader ngayon at mamatay kaysa manatiling buhay ng isa pang araw!” Sinong mag-aakalang si Keith ay takot sa kamatayan? “Sa palagay mo ba nagsisisi ako dahil sa pinababang buhay ko sa limang taon? Syempre hindi! Matanda na ako, at ang limang taong iyon ay hindi mahalaga sa akin. Masama ang pakiramdam ko dahil nawala lang sa atin ang malaking pagkakataon!“ bulalas ni Keith.

Sumagot nang kalmado si Marcius, “Mukhang matagal ang isang libong taon, pero isang pitik ng daliri lang ito. Ang tinatawag nating haba ng buhay, sa totoo lang, ay ang puwersahan na pagpapahaba ng normal na buhay, na parang paggawa ng sinulid mula sa isang piraso ng ginto. Kahit na kaya itong pahabain, pareho pa rin ang esensya nito.” Nalito si Elijah at sinabi, “Master, hindi ko maintindihan ang sinasabi mo. Pakipaliwanag ito sa akin…” Nagpatuloy si Marcius, “Elijah, pagkatapos mag-cultivate ng isang libong taon, kahit na nabuhay ako ng isang libong taon, ginugol ko ang mahigit siyam na raang taon sa meditation at cultivation. Kung hindi ko kayo nakilala, hindi ko malalaman na nagbago na na

Mapait na lang akong ngumiti bago tumingin sa ilalim ng puting ilaw, sa dilaw na buwan, "Huwag mo nang alamin. Baka kasi hindi ka maniwala. Totoo 'yung sinabi kong gusto ko ng mga tagapagmana. Who knows kung kelan ako mamamatay? Ayokong matengga lang sa bank accounts ko ang mga yaman ko. O kaya manakaw sa akin. Wala na kasi akong makitang tatanggapin ako sa kung ano ako. Sa kung sino ako. Kahit wala nang lalaki sa buhay ko, basta nandiyan 'yung tatlo at may mga junakis ako, sapat na sa akin 'yon. Napapagod na din kasi akong mabuhay---" "Tigilan mo nga 'yang drama mo sa buhay mo! Life is short, okay? Enjoy while you're living!" Galit na sabi niya at hinawakan ako sa braso at hinarap sa kaniya