Short Declamation In Tagalog Novels & Stories

sigaw ni Senador Dean, sabay tulak sa balikat ng lalaki. “Dad!” gulat na tawag ni Mia, hindi makapaniwalang makita ang ama niyang laging kalmado, ngayon ay puno ng galit at agresyon. Alam niya kung gaano siya kamahal nito, ngunit ni minsan ay hindi pa niya nakita ang senador ng ganon.

pagdedemandang sabi ni Stefan na pabaling-baling ang mga tingin sa mga taong naroon sa k’warto. Ilang saglit pang binalot ng katahimikan ang buong k’warto dahilan para maunawaan ni Stefan kung ano ang nangyayari. “No, no! Someone tell me, I’m wrong. Tell me!” “No, you’re right, bro. She’s not here anymore,” pagbabasag at paglalakas loob na wika ni Damon. Napatingin si Stefan kay Damon habang napapailing. “You’ve got to be kidding me, right? You love making pranks on me. You’re—”

Wala nang ibang laman ang isipan ng mga oras na iyon kundi ang maisakatuparan ang nasimupan. "This time ay hindi ka na makaligtas sa akin. Akin ka na at huwag kang magkamaling magpaangkin pa sa iba dahil papatayin ko sila!" Mapang angkin nq bulong ni Dante sa tainga ng kaibigang habang inaalis ang saplot nito sa ibaba. "Ah shit, wait!" Nataranta si Troy at mukhang nawala ang kalasingan nang patalikurin na siya ng karomansahan.

"Sige subukan mo lang puputulin ko rin yong ano mo..." "Nǐ zài shuō shénme??" (What are you saying??) "Pfft, di nya gets yong tagalog ko hahah." "You two stop! Let's just play. Hey Eugene let's one on one after this." "Dāngrán kěyǐ..." (Yeah sure...)

2 years ago "Take it easy, let's take it slowly..dahan dahan lang," dinig kong pahayag ng isang boses babae habang may mga kamay na dahan dahang tumanggal sa bandahe na nakataping sa buo kong mukha.

Simple lang ang naging daloy—isang maikling dasal, pambungad na salita mula kay Rajah, at ang mensahe ni Nanay Elena. Nang tumayo si Nanay Elena sa harap ng maliit na podium, nakita ko ang bahagyang panginginig ng kanyang mga kamay habang hawak ang mic. “Para sa aming mga manghahabi, ang center na ito ay hindi lang gusali. Ito ay pagkilala sa aming sining na akala namin ay unti-unti nang mamamatay,” sabi ni Nanay Elena. Lumingon siya sa akin at kay Rajah. “Salamat sa inyong dalawa dahil binigyan niyo kami ng puwang sa pangarap niyo.”

) "Alam nyo po ba kung san nakatira si Aleng Paty po?" "Unsa?" (Ano?) "Taga manila ka dong? Di ko kabalo masyado og tagalog man." (Taga manila ka ba? Hindi ako masyado marunong ng tagalog) Ayy oo nga pala nakalimutan ko saglit na dapat mag bisaya ako. Napakamot nalang ako sa ulo. "Salamat nalang. Sige mo una nako te." (Sige salamat nalang, mauna na ako)

Hindi pa ako nakontento at kinapa ko ang panyo ko sa bulsa at pinunasan ko ulit ang labi ko. “So dramatic, ang arte. Isa pang punas mo ay hahalikan kita ulit.” Hindi ko naman inaasahan ang sasabihin nya. Siraulo ba sya? “Anong arte? Kadiri ka, nag-iingat lang ako kasi baka may sakit at mahawa pa ako,” paliwanag ko at tinaas ang isa kong daliri para senyahan siyang tumigil, balak pang sumabat e. “Syempre, kung sino-sino inaano mo at kahalikan mo. Kadiri mahahawa talaga ako nito.”

Alam niyang hindi na dapat siya nagtanong patungkol dito. Napakurap na lamang siya nang muli itong lumingon sa kanya. Tinaasan siya nito ng kilay. “Ayos lang naman, friend,” may katapatang-loob nitong saad. [ katapatang-loob - confident ] Naguguluhan siya sa naging sagot nito. Ayos lang? “A-Ano’ng ibig mong s-sabihin noong . . .”

Teenager lang? "Kanina ka pa nag-iilove you sakin. Baka mamaya magsawa ka na kakasabi niyan sakin." biro ko sa kaniya. Natawa siya sa biro ko. "Hindi ako magsasawang sabihin sayo ang tatlong salita na may walong letra na iyon. Kahit uugod-ugod na tayo, lagi kong sasabihin yun sa iyo para malaman mo kung gaano kita kamahal." aniya habang matiim na nakatitig sakin. Binigyan ko siya ng mabilis na halik sa labi.