Short Quotes About Memories Mga Nobela at Kwento

May mga papel din na nakakalat. "Kahit kailan talaga, Lennox." sambit ko saka sinimulang pulutin ang mga nakakalat. Habang naglilinis ay hindi nawala ang ngiti sa mga labi ko. Sobrang nageenjoy ako na ginagawa ko ito ngayon. Hindi ko rin naiwasan na maalala ang mga bagay na ginagawa namin dito noon. Kung paano kami magkulitan ang maglambingan sa bawat sulok ng kwartong ito.

Nagkaroon man kami ng hindi magandang nakaraan hindi na importante sa amin yun ngayon dahil mas importante ang kasalukuyan at kinabukasan. Ibinaon na namin sa limot ang lahat at walang sawa kaming gagawa ng memories habang nabubuhay kami rito sa mundo. Magsasarado man uli ang pangalawa naming book at least we make a happy ending at paulit-ulit kong babasahin ang lahat hanggang sa mawala na ako rito sa mundo. Kahit nasa kabilang buhay na kami, hinding hindi ko siya kakalimutan at siya pa rin ang paulit-ulit kong pipiliin. THE END

"And do you think I will let go of you just because I forgot my past memories? Huh, no fucking way. I will never let go of you, Melissa. Not yesterday, not today, and definitely not tomorrow." . C.M. LOUDEN

"Thank you for being my beautiful memory because I don't have one." Bulong iyon na parang paulit-ulit na sigaw sa aking isipan na hindi ko na yata makakalimutan kahit kailan. Parang may nagliparang paro-paro sa aking tiyan.

Pagbalik ko he's sleeping, I wake him up para makakain at maka-inom ng gamot. “I wish I did these kind of things before, taking care of you whenever you're sick. I wasted six years.” Tumingin siya sa akin. “We can't turn back time. All we have to do is move on.” Hindi na ako sumagot, I can move on from the pain but I can't move on from the memories we made. Tumayo ako at akmang ibabalik lang ang mga kalat sa kusina pero he stop me.

Hindi naman ako magpapakaboba para sabihing nakalimutan niya na ang lahat tungkol kay Leah because you can't just easily forget someone who became not just a part of your life, but your life, your world. He cupped my cheeks and my eyes instinctively closed, just savoring his soft touches and feeling the warmth of his hands. "No. Because you know what? You are here." Minulat ko ang mata ko and I saw how deeply he looked at me. "You didn't make me forget. Because memories fade but they can still be remembered. The memories of my broken heart are still stored somewhere in a part of my brain but with your help, I moved on."

Hindi kasi niya maiwasang isipin na kaya dinidistansiya nito ang sarili sa kanya ay dahil sa nawawala na ang pagmamahal nito sa kanya, na pinandidirian na siya nito ngunit parang imposible naman iyon dahil kapag tumitingin ito sa kanya ay nakikita niya kung gaano kalaki ang pag-ibig nito sa kanya. Hindi nga ba eyes are the window of the sould. Sa kaisipang may amnesia siya pero nagawa niyang maisip ang quote na iyon, parang gusto niyang matawa ng husto. Natigilan lang siya nang makita niyang titig na titig ito sa kanya na parang may gustong itanong. Well, parang gusto nga rin niyang itanong dito iyong tungkol sa boses ng batang babae na narinig niyang tumawag sa kanya ng Mommy.

Hindi ko napigilan ang pagtitig sa kaniya saka ako nagsalitang muli. "But how will I forget about him? Our memories?" Muling nag-unahan sa pagtulo ang mga luha ko na agad ko namang pinunasan gamit ang panyong ibinigay niya. "You don't have to forget about him and your memories with him, Keep it and learn from it. Keep all the memories and create a new memories with someone better." Tinitigan ko siya at kita ko ang pagka seryoso sa mukha niya.

“No, thanks, la. I'm fine alone. Isa pa, I'm just wasting my time and energy making friends. We're going to leave this place soon, so why bother?” “Ay, naku! Walang sayang doon, apo. Memories tawag doon. Habang bata ka pa, mag-ipon ka nang maraming ganoon para pagtanda mo at bungi-bungi ka na gaya ko, aba'y hindi ka magsisi kasi kahit saglit lang ay alam mo namang naging tunay kang masaya.”

kumunot ang noo niya sa sinabi ko. “Bakit naman ate? Malungkot ka ba ngayon?” I smiled dryly, “Malungkot dahil… we always tend to remember memories in good moments like this. Maganda o masalimuot man ang mga alaala. Malungkot dahil napakabilis ng oras at sa isang iglap lang ay ang mga ginagawa natin ngayon ay maging isang alaala na lamang.” “Eh bakit po naging malungkot iyon?”