Short Story About Poverty の小説・ストーリー

May mga mamamayan doon na naglalakad sa kalagitnaan ng malamig na panahon. May nakikita naman ako na nanlilimos at hindi ko mapigilan na maawa. Ngunit ano ang magagawa ko para sa kanila? Ang kahirapan ay may limit na solusyon, ngunit nakabase na rin ito sa mamamayan kung papanatilihin nila ang buhay nila sa kahirapan o magpupursige silang umunlad. Poverty can never be relied on someone else. Dapat magpursige ka, dahil hindi ka uunlad kung wala ka naman gagawin.

Kahit pa naging medyo sikat na si Paris, nanatili pa rin silang nakatira sa masikip at murang bahay, para raw hindi maging pabigat sa anak. Sa kwento naman, si Patrick na ama ni Paris ay yumaman sa sariling negosyo sa loob ng limang taon. Mula sa pagiging tambay, naging milyonaryo na kinainggitan ng lahat. Hindi lang ‘yon, dahil naging milyonaryo na siya, umibig siya sa isang batang babae at iniwan ang asawa’t anak. Namuhay siya sa isang magarang bahay, may mamahaling sasakyan, at masayang pamumuhay.

I'm contemplating whether to read it or not but I still find myself clicking on it. Unang parte pa lang ng report ay gusto ko nang tumigil. It recounts about the life of Femella after the death of her parents. She worked in a fastfood chain as part-timer while studying in college. She lived in a slum with no family, no money. She has no one to protect her.

"I know that every one of you who are here tonight mostly are from a well known family and famous clan in and outside the country. Telling you about my achievements will only bore you,so instead let me tell you my story." The crowd cheered maybe not expecting that I will just tell them a story. Mas mabuti nang sa akin manggaling na galing ako sa hirap. Alam ko pagkatapos nitong gabing to dadagsain ako nang mga issues kaya mas mabuting unahan ko na. "Gusto niyo ba yon?" I heard them laughing and clapping their hands as they nodded their heads in unison. "Actually this is my favorite story of all times. A story of hardships, struggles and survival. Maybe karamihan sa mga andito ngayon ay hindi

Walang imik na dinadamdam ang sakit ng pagkawala ng natitira niyang magulang. Why does the world have to be unfair and cruel to them? She was born poor. She dreamed of having a good life but it wasn’t given to her. She found a man who saved her from the dirt, but he’s the kind of man she hates. She was robbed. She lost her father. If unfortunate would be given a name, it would be Anastacia.

Dahil na rin sa nagiisa ang babae sa buhay ay pumayag ito at buong tiwala na pinagkatiwalaan silang mag-ina na makitira sa bagay nito. Lumipas noon ang taon nang kinailangan na ng matandang iyon na iwan ang bansa dahil na petition na ito ng nagiisang anak nito na nasa ibang bansa na nakatira. They have no choice at that time. Nagsimula muli sila ng ina niya. They are so blessed because the old woman gives them some money to start their own lives. Naghanap sila ng nanay niya noon ng maliit at murang apartment na para lang sa kanilang dalawa. Simula noon ay nagtulongan sila ng nanay niya upang matugunan ang pang-araw-araw nila. Her mom does all her best, hindi ito napagod sa kakakayod umaga ma

Maikling saad ko. "What is it?" May pagdududang tanong nito. Kilalang kilala ako nito mula ulo hangang paa, from north to south and east to west. Ganun! I am not rich. I am an orphan that was only supported by the government to have education. I live in an almost wreck apartment dahil yun lang din naman ang kaya kong bayaran. I got no belongings but just 2 sets of uniforms and few clothes. Ganyan ako kahirap. "I lost my GC. I need it to buy 100's of noodles." Seryosong sagot ko. It is a matter of life and death. Food is really the most important thing in my being.

“You know, I owe so much to the guild. If I die again, they might not bother reviving me at the chapel. My life’s such a mess!” As she brushed dirt from her clothes, she launched into a story, talking as if we were old friends. She was so chatty that, without me even asking, she spilled her tale of woe. “I don’t know where I’ll get the money to pay my debts,” she said, her voice heavy with defeat. “The places I used to work won’t take me back. And the interest on my loans is insane! This isn’t how my life was supposed to turn out if I’d gotten a good spin on the roulette of fate.”

Minsan nga sumagi sa isip niya na baka may lahi siya dahil sa kakaiba ang figure niya para sa isang natural na pilipina ngunit purong pinay at simple ang Mama niya at isa pa kuhang-kuha niya ang kagandahang taglay nito. Minsan inisip niya na sana ay isang novela na lang sa kwento ang buhay niya katulad ng mga librong nabasa niya na tinaguan ng anak, namuhay ng simple at tahimik kasama ang Ina ngunit sa likod ng simpleng buhay ay isa pala siyang anak ng bilyonaryo at may organization.

At sa pag aaway nila na iyon ay mas lalo lang bumigat ang buhay namin. Sa mga magulang ko, si Mama lang ang nagtitiyagang magtrabaho. Saleslady siya sa isang departament store, pero hindi pa rin sumasapat sa araw-araw naming pangangailangan ang maliit na buwanan niyang sahod. Lalo na at wala na ngang trabaho si Papa, laman pa siya ng inuman sa araw-araw na lang ng buhay niya. At oo nga pala, may kuya rin ako na bukod sa may sariling mundo ay wala na ring ginawa kundi ang humingi nang humingi kay Mama ng pera. Tumigil sa pag aaral sa edad na disinuwebe para raw magtrabaho na lang. Pero ang ending, ‘ayun. Tambay.